رسالة مفهوم امر سیاسی اثر کارل اشمیت برای نخستین بار در سال 1932 در آلمان منتشر شد. این رساله درون خودش بیانی صریح دربارة آن معیاری دارد که به اعتبار آن می توانیم عرصة سیاست را از عرصه های دیگر تمییز بدهیم. معیاری که نهایتاً آبجکتیویتة سیاست را بررسی می کند، آن معیار بنیادینی که به اعتبارش می شود این مسئله را دریافت که تحتِ چه شرایطی درون حوزة سیاست قرار خواهیم گرفت. ازآن جایی که رسالة مفهوم امر سیاسی اشمیت در حوزه های عمل و نظریه پردازی سیاسی امکانات تازه ای را درمقابل نظریه پردازان و سیاست مدارن ایجاد کرده، ضرورت مطالعة انتقادی آن بیش از هر متن دیگری برای ما مطرح خواهد بود. براساس همین ضرورت است که مقالة حاضر در رویکردی انتقادی تلاش کرده است تا در درجة اول مفاهیم اساسی و بنیان های نظری پیوسته با آن ها را در رسالة اشمیت مشخص کند و نهایتاً ایده ای مقدماتی برای به چالش کشیدن آن ها را در پیش پای خوانندگانش قرار بدهد.

اشمیت مفهوم امر سیاسی را پیش شرط مفهوم دولت می دانست. او باور داشت که دولت را تنها می توان از گذرگاه امر سیاسی تبیین کرد. ولی مفهوم امر سیاسی چیزی نیست جز توان و اراده برای تصمیم گیری در مناسبات انسانها و گروه های انسانی برپایه الگوی دوست و دشمن. همان گونه که تفکیک نیک از بد در امر اخلاقی و تفکیک زیبا از زشت در امر زیباشناسی انجام می گیرد، تفکیک دوست از دشمن نیز معیاری مستقل در امر سیاسی است. اشمیت با تفکیک میان دوست و دشمن، نوعی دشمن شناسی انجام می دهد و می گوید قدرت مطلق و برتر، در شناسایی دوست و دشمن است. تمامی بحث هایی که در رابطه با حاکمیت شده در وضعیت عادی قرار داشته اند. اما موضوع اصلی به وضعیت استثنایی بر می گردد که حاکم دارای حق انحصاری در قانون است و کسی است که در باب استثنا تصمیم می گیرد. این استثنا به مانند معجزه است که در شرایط استثنا حاکم چگونه می تواند معجزه کند. حاکم مسوول تصمیم گیری در مورد دوست، دشمن، اعلام جنگ و منطق استثنا است. در منطق استثنا، حاکم همان کسی است که نظام قانونی، قدرت اعلام وضعیت استثنایی و در نتیجه قدرت تعلیق اعتبار خود نظام را بدو اعطا می کند. پس حاکم بیرون از نظام قانونی معتبر است و با این حال بدان تعلق دارد. این بدان معنا است که حاکم خود را بیرون از قانون جای داده است. وضعیت استثنایی همواره از هرج و مرج و آشوب متمایز است. به تعبیر قانونی، هم چنان نظمی در آن وجود دارد، حتی اگر نظمی قانونی نباشد.

الهیات سیاسی نوین یوهانس باپتیست متز، کشیش و الهی دان کاتولیک آلمانی، یکی از مهم ترین روایت های الهیات سیاسی مسیحی در مخالفت با فردگرایی، خصوصی سازیِ دین و نگاهِ استبدادی به حکومت است. متز به دلیل انتقادهایش از الهیات سیاسیِ کارل اشمیت و در تضاد با وی، الهیات سیاسی خود را «الهیات سیاسی نوین» می نامد. به باور متز، اشمیت با ذاتی دانستنِ خشونت در سیاست، الهیات سیاسی ضد دموکراتیک و یهودستیزانه ای را ارائه داده که زمینه ی فاشیسم و توجیه حذف دیگران را فراهم کرده است. ازاین رو، در این مقاله، با روش توصیفی-تحلیلی به بررسی مقایسه ای الهیات سیاسی متز و اشمیت می پردازیم؛ و هم چنین نوآوری های متز در الهیات سیاسی مسیحی و نقد وی بر اشمیت را بررسی خواهیم کرد. نوآوری اصلی متز این است که وی بر پایه ی زندگی و آموزه های عیسی مسیح و نیز آرای مکتب فرانکفورت، از «عقلِ یادآورانه» سخن می گوید. این عقلانیت که بر اساس یادآوریِ انتقادیِ گذشته است، می تواند به عنوان نقطه ی آغاز تازه ای برای کار در قلمروی الهیات مسیحی باشد و در تصمیم گیری و کنش های اجتماعی-سیاسی، نقش مؤثری ایفا کند.

هدف این مقاله بررسی ابعاد عرفانی در داستان میلارپا از مجموعه داستانی چرخه ی نامرئی اثر اریک امانوئل اشمیت، رُمان نویس و فیلسوف معاصر فرانسوی است. این مطالعه اساساً بر تجربیات درونی شخصیت ها و جستجوی معنوی آنها در مواجهه با خواسته های دنیای مادی تمرکز خواهد کرد. از ورای داستان میلارپا، خواننده در مقابل وسوسه های درونی، سرنوشت و حالات انسانی به تأمل برانگیخته شده و در مواجهه با خستگی و ترس از مرگ، بدنبال ترحم و همدردی و رستگاری است. این مقاله با رویکردی تحلیلی-توصیفی نشان خواهد داد که چگونه قهرمانان داستان، علیرغم وابسته بودن به واقعیات مادی، با روی آوردن به تفکر درونی و کشف ارزش های معنوی، می توانند از رنج و وسوسه های خود فراتر روند. بررسی نحوه مواجهه انسان مُدرن با آلام و سرخوردگی-هایش از زندگی، اَمیال و دلهره هایش، اَشکال این جستجوی آسایش را برجسته می کند. در واقع، آیا زندگی عرفانی میلارپا واقعاً می تواند به عنوان فرار و گریزی از محدودیت های مادی و ادراکات منفی که شخصیت ها را احاطه کرده است، باشد؟ در نهایت، هدف این تحلیل نشان دادن این امر است که ابعاد معنوی و روحانی که اشمیت پیشنهاد می کند، امکان واقعی برای بازگرداندن معنا به وجود شخصیت ها، از طریق بیداری، تامل و تفکر، و در نتیجه گشودن اُفقی به سوی رستگاری و آرامش است.

از سال 1990 به این سو، توجه ویژه ای به انتشار کامل کتیبه های هخامنشی، از جمله روایت فارسی باستان آن، با حرف نویسی و آوانویسی و ترجمه شده است. این توجه، پس از ترجمه روایت های عیلامی و بابلی و پژوهش در آنها و کشفیات جدیدتر باستان شناسی و کشف چند کتیبه تازه، ضروری به نظر می رسید.رودیگر اشمیت، که از سال 1970 پژوهش های بسیاری در زبان فارسی باستان کرده بود، در سال 1991، کتیبه داریوش بیستون را، با حرف نویسی و آوانویسی و ترجمه انگلیسی همراه با یادداشت ها و تصاویر، در مجموعه پیکره کتیبه های ایرانی در لندن منتشر کرد.در سال 2000 میلادی، اشمیت کتیبه های نقش رستم و تخت جمشید را در همان مجموعه (CII) و تقریبا با همان شیوه به چاپ رساند. در این دو اثر 1991) و (2000، اشمیت شیوه مرسوم بررسی انطباق سطرهای کتیبه ها را با اصل، به ویژه در حرف نویسی، رعایت کرده بود.انتظار می رفت که کتیبه های پازارگاد، شوش، الوند، همدان، سوئز (در مصر) و وان (در ترکیه) و دیگر نوشته های فارسی باستان بر ظروف و مهرها و وزنه ها نیز به همین شیوه در همان مجموعه منتشر شود و، در بررسی، کتیبه ها، لااقل در سطح حرف نویسی، بازتاب سطر به سطر اصل کتیبه باشد.

کارل اشمیت با رساله دوران سازش، «الاهیات سیاسی: چهار گفتار در باب مفهوم حاکمیت»، بانی تحولی عمده در نظریه دولت و مفهوم حاکمیت در عصر جدید شد. او در این رساله با طرح مفهوم حاکمیت، معتقد است که مشخصه اصلی حاکمیت و حاکم، «تصمیم» و آن چیزی که قوام بخش و برپادارنده حاکم است، «امر استثناء» است. از این رو، الاهیات سیاسی اشمیت، دفاعیه ای است از اصل دولت مطلقه و ردیه ای است بر نظریه دولت لیبرال دموکراسی. از نظر اشمیت، لیبرالیسم سرآغاز به حاشیه رفتن مفهوم حاکمیت به مثابه موجودیتی تماما و منحصرا سیاسی است. لیبرالیسم با منتقل کردن قدرت تصمیم گیری حاکم در برپایی و اعلام وضع استثنایی به نهادهایی گفتگو محور (هم چون پارلمان)، عملا دولت را بی خاصیت و از ریخت انداخته بود. مقاله پیش رو با تمرکز بر مفهوم حاکمیت نزد فیلسوفانی هم چون ژان بدن و کلسن، به تبارشناسی و واکاوی تفسیری-تاریخی این مفهوم در الاهیات سیاسی اشمیت پرداخته و سعی کرده است تا از خلال مفهوم حاکمیت، پیوندهایش با مفاهیمی چون تصمیم، استثناء و عرفی شدگی مفاهیم نظریه مدرن دولت را نشان دهد.

دراین مقاله با استفاده از ترانزیستورهای نانوتیوبی با طول کانال 22نانومتر، یک سلول حافظه موقت استاتیک دوازده ترانزیستوری پیشنهاد شده است. در این مدار با استفاده از معکوسکننده اشمیتتریگری، احتمال ایجاد خطای خواندن، کاهش یافته است. همچنین با دوتایی کردن ترانزیستورهای بالاکش و پایین کش، حاشیه امنیت نویز مدار بهینه شده و توان نشتی نیز کاهش یافته است. زمان عملیاتهای خواندن و نوشتن، با جدا سازی مسیرهای فرمان خواندن و نوشتن، همچنین تک خروجی کردن سلول در حالت خواندن و سرعت سوییچ بالایی که ترانزیستورهای نانوتیوبی دارند، کنترل شده است. با شبیه سازی مدار توسط نرمافزار HSPICE در شرایط دمایی 25درجه سلسیوس و تغذیه 500 میلیولت، حاشیه امنیت نویز مدار در حالت نگهداری، 214 میلی ولت بدست آمده است و در حالت خواندن با توجه به قابلیت معکوس کننده اشمیت تریگری، حاشیه امنیت نویز مدار به مقدار131 میلی ولت رسیده است. توان نشتی مدار در حالت ایستا، با توجه به کاربرد ترانزیستورهای نانوتیوبی تاحد 013/0 نانو وات کاهش یافته است. مقایسه نتایج شبیه سازی با دیگر مدارهای ارایه شده در مقالات دیگر، نشان می دهد که مدار پیشنهادی قابلیت خوبی درحفظ اطلاعات داشته وبا توجه به توان نشتی کمی که دارد، می تواند در مدارات الکترونیکی مجتمع با توان مصرفی پایین مورد استفاده قرار گیرد.

در این مقاله، یک اشمیت تریگر شبه-تفاضلی مبتنی بر دیجیتال با ولتاژ تغذیه خیلی کم ارایه شده است. اشمیت تریگر پیشنهادی با الهام گیری از روند طراحی یک اشمیت تریگر آنالوگ طراحی شده است. مدار پیشنهادی تنها با استفاده از اینورترهای CMOS دیجیتال پیاده سازی شده است که از یک مقایسه گر تفاضلی متشکل از دو اینورتر CMOS و یک جفت اینورتر متقابل به عنوان فیدبک مثبت تشکیل شده است. مدار پیشنهادی تنها مدار اشمیت تریگر مبتنی بر دیجیتال است که در حالت تمام تفاضلی عمل می کند که دارای دو خروجی معکوس کننده و غیرمعکوس کننده به طور هم زمان است و در آن قابلیت تغییر مرکز هیسترزیس توسط ولتاژ ورودی فراهم شده است. اشمیت تریگر پیشنهادی در فرایند CMOS0. 18μ m با ولتاژ تغذیه 0. 4 ولت شبیه سازی شده است. به دلیل تعداد ترانزیستورهای بسیار کم، مدار پیشنهادی مساحت تراشه ای به اندازهμ m210×9. 8 را اشغال می کند و تنها 6. 64 نانووات توان مصرف می کند.

کارل اشمیت (1985-1888) یکی از بحث برانگیزترین متفکران سیاسی و حقوقی و از نظریه پردازان برجسته قرن بیستم است. از دیدگاه اشمیت، لیبرالیسم بر ایده تضاد دولت و جامعه و دولت حداقلی استوار است و از چند نظر قابل نقد است: عدم تلازم لیبرالیسم با دموکراسی، تحلیل رویه ای به جای تحلیل ستیزش و تاکید لیبرالیسم بر رویه گرایی و نادیده گرفتن جدال و ستیزش و دوست و دشمن، تقلیل جایگاه انسان و سیطره نوعی دیدگاه فردگرا، سیاست زدایی و انسان زدایی (بی هویتی سوژه به دلیل تعلیق امر سیاسی، بروز بی تفاوتی و بی معنایی و غلبه روحیه مصرف گرایی)، خطر از دست رفتن تجربه امر سیاسی و بی توجهی به ماهیت اخلاقی امر سیاسی. متاثر از رویکرد واقع گرایانه اشمیت، دولت و سیاست پیوندی جدایی ناپذیر یافتند و به عنوان یگانه موضوع سیاست مورد توجه قرار گرفتند. دولت به مثابه قدرقدرتی است که ماهیتی خودفرمان دارد و تمام تصمیمات سیاسی را می گیرد. اساسا مرز سیاست و غیرسیاست با تصمیم دولت در تمایز دوست/ دشمن مشخص می شود. بحث تمایز دوست/ دشمن را باید به مثابه دال مرکزی امر سیاسی در گفتمان فکری اشمیت دانست. تمایز دوست- دشمن به عنوان یک پیش فرض شبه استعلایی درونمایه امر سیاسی را مشخص می کند که بر پایه آن وجود واقعی یک دشمن و همزیستی با موجودیت سیاسی دیگر پیش فرض گرفته می شود. دشمن در اینجا، نه برآمده از کینه یا خصومتی شخصی، بلکه دارای مفهومی عمومی (دشمن ما) و در اشاره به یک جماعت رزمنده از مردم در مقابل جماعتی دیگر و در روشن ترین معنا در مورد ملتی دیگر است. هدف مقاله حاضر، ارائه نقدهای ایرادشده به سیاست از چشم انداز لیبرالی، درک مفهوم امر سیاسی و امکانات و محدودیت های آن در تحلیل سیاسی و فهم ساحت های بنیادین و ارزیابی است.

پرسش اساسی مقاله این است که «امر سیاسی از چشم­, انداز شانتال موف و کارل اشمیت از چه وجوه همسان و ناهمسانی برخوردار است؟ » در پاسخ، فرضیۀ اصلی این است که موف در عین عاریه گرفتن مفهوم امر سیاسی از اشمیت، فاصلۀ بیشتری از مدل اشمیتی آنتاگونیسم با محوریت حکمران گرفته و معتقد است که تنها با قبول جنبۀ آنتاگونیسم امر سیاسی می­, توان امکان تحقق سیاست دموکراتیک را فراهم نمود. دموکراسی آگونیستی موف، شکل وارونۀ آن چیزی است که کارل اشمیت از پنداره امر سیاسی ارائه کرده است.