از دست دادن موی سر می تواند از جنبه های مختلف از جمله به عنوان یک بیماری، جنبه زیبایی ظاهری و اثرات روانی آن مورد بررسی قرار گیرد. از این رو شناخت عارضه، نوع و علت آن می تواند بسیار حائز اهمیت باشد. در این مقاله به روش های بررسی ریزش مو با نگاهی ویژه بر جنبه های بالینی آن پرداخته شده است. بر اساس یافته های حاصل از بررسی مقالات مرتبط اساسی ترین اقدام در بررسی ریزش مو شرح حال و ارزیابی مقدماتی و معاینه بالینی دقیق بیمار می باشد. اگرچه می توان از چند آزمون بالینی و آزمایشگاهی تهاجمی و غیرتهاجمی استفاده نمود ولی توصیه کلی، استفاده از روش های ارزیابی بالینی و معاینه فیزیکی است. در نهایت بررسی و تشخیص علت ریزش مو فرآیندی پیچیده و گاهی اوقات وقت گیر است. گاهی مواقع معاینه دقیق مو ممکن است شک به بیماری های سیستمیکی هم چون بیماری های غدد درون ریز را برانگیزد.

اصل مقاله به صورت متن کامل فارسی در بخش فارسی قابل رویت است.

زمینه و هدف: در طی دوران زندگی، فولیکول موهای بدن وارد سه فاز رشد آناژن، کاتاژن، تلوژن می شوند. سلول های بنیادی فولیکول مو در ناحیه Bulge که بخشی از غلاف ریشه خارجی است قرار دارند و سلولهای ناحیه Bulge، در فاز آناژن تکثیر می کنند و سلول های جدیدی ایجاد می کنند. چندین سال است که ناحیه Bulge منبع سلول های بنیادی محسوب می شود، با اینحال مطالعات کمی در مورد خصوصیات سلول های بنیادی مشتق از ناحیه Bulge فولیکول مو در موش صحرایی بصورت In Vitro انجام شده است. در این مطالعه، بیان فاکتورهای سلول های بنیادی را در ناحیه Bulge فولیکول موی موش های صحرایی را بررسی نمودیم.روش کار: در این مطالعه از فولیکول های موی موش صحرایی، ناحیه Bulge جدا شدند و در محیط کشت حاوی فاکتورهای رشد کشت داده شدند. در سلولهای ناحیه Bulge فولیکول موی موش صحرایی یک هفته و سه هفته بعد از کشت، بیان Nestin، CD34و K15 بررسی شدند. در این مطالعه از روشهای ایمونوسیتوشیمی و فلوسیتومتری استفاده شد.یافته ها: نتیجه این مطالعه نشان داد که سلول ها پتانسیل تکثیری بالایی دارند و قبل از تمایز مارکرهایNestin ، CD34 را بیان کردند ولی مارکر K15 در سلول های بنیادی که متمایز نشده بودند، بیان نشد.نتیجه گیری: نتایج نشان دادند که سلول های کشت یافته ناحیه Bulge فولیکول های موش صحرایی، می توانند فاکتورهای سلول های بنیادی را بیان کنند پس بنابراین این سلول ها می توانند سلول های بنیادی چند توان باشند.

سابقه و هدف: داروی ماینوکسیدیل از عواملی است که می تواند با افزایش دوره آناژن سبب درمان اختلالات رویش مو از جمله طاسی گردد. با توجه به ماهیت ماینوکسیدیل عبورپذیری دارو از سطح پوست ناچیز می باشد، هدف از این مطالعه طراحی و بررسی فرمولاسیون های میکروامولسیونی به منظور افزایش عبورپذیری ماینوکسیدیل از پوست موش صحرایی بود. مواد و روش ها: میکرو امولسیون های حاوی 2 درصد ماینوکسیدیل با مقدار مناسبی فاز روغنی (اولئیک اسید، ترانسکوتول پی) و سورفکتانت (تویین80 و اسپن 20) و کو سورفکتانت (پروپیلن گلیکول) تهیه شدند. ماده دارویی در فاز روغنی حل شد. خصوصیات فیزیکوشیمیایی این میکروامولسیون ها مانند اندازه ذره ای، ویسکوزیته، آزادسازی، عبور پذیری پوستی میکرو امولسیون از پوست موش صحرایی و هم چنین میزان عبورپذیری دارو با فرمولاسیون های ساخته شده از پوست موش صحرایی با استفاده از سلول‏های فرانز ارزیابی شدند. یافته ها: اندازه ذره ای میکرو امولسیون ها در محدوده 5/45 تا 10/40 نانومتر، ویسکوزیته 113/2 تا 199/2 سانتی پواز بود. در این مطالعه پارامترهای آزادسازی دارو، ویسکوزیته و Dapp با متغیرهای مستقل ارتباط معنی دار داشتند(0/05>p). افزایش درصد روغن سبب افزایش مقدار آزادسازی دارو در ساعت دوم شد. افزایش درصد آب و افزایش درصد روغن سبب افزایش میزان آزادسازی دارو در 24 ساعت شده است. افزایش درصد روغن و کاهش درصد آب می تواند منجر به افزایش ویسکوزیته و افزایش درصد آب موجب افزایش مقدار Dapp در میکروامولسیون ها شود. استنتاج: فرمولاسیون های ساخته شده توانستند میزان عبورپذیری پوستی ماینوکسیدیل را در موش صحرایی به میزان قابل توجهی افزایش دهند.

زمینه و هدف: آلوپسی آره‏آتا بیماری ژنتیکی پیچیده دارای سیستم ایمنی است که فولیکول های مو آناژن را هدف قرار می دهد. شیوع اختلالات روانی به ویژه اختلالات خلقی و اضطرابی در این بیماران به‏طور معناداری از سایر افراد بیشتر است. لذا این پژوهش با هدف مقایسه اثر بخشی درمان فراشناختی و شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر افسردگی و میزان کورتیزول خون در بیماران مبتلا به آلوپسی آره آتا انجام شد. روش کار: این پژوهش نیمه‏آزمایشی با طرح پیش‏آزمون، پس‏آزمون و گروه کنترل با پیگیری سه ‏ماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی مبتلایان به آلوپسی آره‏آتا مراجعه‏کننده به درمانگاه های تخصصی پوست‏وموی شهرتهران و انجمن آلوپسی ایران در سال 1401 بود، که با روش نمونه‏گیری هدفمند تعداد 46 نفر انتخاب و به‏شیوه انتصاب تصادفی در سه گروه (دو گروه 15 نفره و یک گروه 16 نفره) گمارش شدند. برای گردآوری اطلاعات علاوه بر چک‏لیست اطلاعات جمعیت‏ شناختی-فرم محقق ساخته، از پرسشنامه افسردگی بک و آزمایشات بالینی سنجش کورتیزول خون استفاده شد. مداخلات درمانی طی 9 جلسه 90 دقیقه‏ای برای گروه‏های آزمایش اعمال شد. داده‏ها توسط نرم افزار آماری SPSS و تحلیل واریانس با اندازه‏گیری‏های مکرر تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: درمان فراشناختی و شناخت‏درمانی مبتنی بر ذهن‏آگاهی باعث کاهش میانگین نمرات افسردگی (001/0=P) و میزان کورتیزول خون (012/0=P) در مبتلایان به آلوپسی آره‏اتا شد (05/0>P). تفاوت اثر دو شیوه درمانی بر افسردگی (031/0=P) معنادار بود، به طوری که درمان فراشناختی در مقایسه با شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی افسردگی را بیشتر کاهش داد؛ اما تفاوت اثر دو درمان بر میزان کورتیزول خون معنادار نبود. نتیجه گیری: نتایج نشان داد که درمان فراشناختی و شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر کاهش افسردگی و میزان کورتیزول خون در بیماران مبتلا به آلوپسی آره‏اتا اثر دارد.

جهت این مطالعه از پوست 30 راس میش سالم و بالغ ماکویی در مناطق گردن، اندام قدامی، اندام خلفی و شکم در فصل پاییز نمونه برداری انجام گرفت. پس از انجام کلیه مراحل تهیه مقاطع و رنگ آمیزی، در مطالعه هیستولوژیکی مشخص شد لایه شاخی مربوط به اپی درم به صورت ورقه های مطبق، رشته ای و غیر یکنواخت بوده و کراتین آن از نوع سست می باشد. لایه پاپیلری درم از بافت همبند سست و لایه رتیکولری درم از بافت همبند متراکم نامنظم با رشته های نسبتا یکنواخت کلاژنی و الاستیکی تشکیل شده بود. فولیکول های موی اولیه و ثانویه در مراحل آناژن و کاتاژن بودند ولی نسبت کمتری از آن ها در مرحله تلوژن نیز قرار داشتند. پراکندگی غدد آپوکرین در قسمت های مختلف از شدت و ضعف برخوردار بوده که در ناحیه شکم دارای پراکندگی بیشتری بود. در هیستومورفومتری فولیکول های موی اولیه مشخص شد در بین هیچ کدام از مناطق مورد مطالعه اختلاف آماری معنی داری در میانگین پراکندگی آن ها در واحد سطح 1 mm2 پوست وجود ندارد. اختلاف میانگین پراکندگی فولیکول های موی ثانویه در واحد سطح 1 mm2 پوست در مناطق گردن- اندام قدامی، اندام خلفی- شکم، گردن- اندام خلفی، گردن- شکم، اندام قدامی- اندام خلفی و اندام خلفی- شکم بسیار معنی دار (p<0.001) بود. در تمامی مناطق اختلاف بسیار معنی داری (p<0.001) در میانگین پراکندگی فولیکول های موی اولیه و ثانویه وجود داشت و در همه موارد فولیکول های ثانویه نسبت به اولیه بیشتر بودند. نسبت فولیکول های ثانویه به فولیکول های اولیه در مناطق گردن، اندام قدامی، اندام خلفی و شکم به ترتیب 5.05± 0.8، 3.25± 0.43، 2.58± 0.21 و 2.81± 0.11 به دست آمد که بالاترین نسبت مربوط به پوست گردن و پایین ترین نسبت مربوط به پوست ناحیه اندام خلفی بود. میانگین پراکندگی ساقه های پشمی در فولیکول های مرکب در مناطق گردن، اندام فوقانی، اندام خلفی و شکم به ترتیب 3.1 ±0.2، 2.85± 0.1، 3.2± 0.01 و 2.95± 0.3 به دست آمد.