در تقاطع­­های راست گوشه سه شاخه یا چهار شاخه کانال­های روباز، مطالعه جدایی جریان بسیار حائز اهمیت می­باشد. برخی پارامترهای موثر در این زمینه نسبت دبی ورودی و عمق جریان می­باشد که در این تحقیق تاثیر نسبت دبی ورودی و نسبت ارتفاع سرریزها (عمق جریان) در الگوی جریان و ابعاد ناحیه جداشدگی به صورت عددی شبیه­سازی شده است. بررسی نتایج مدل عددی نشان داد که مدل k-ω بیشترین مطابقت را با نتایج آزمایشگاهی دارد، به طوریکه میزان خطای شبیه­سازی کمتر از 20% بود. ابعاد ناحیه جداشدگی در کانال­­های اصلی و فرعی با نسبت دبی ورودی رابطه مستقیم داشت. همچنین با افزایش ارتفاع سرریزهای خروجی، عمق جریان افزایش یافت و منجر به کاهش ابعاد ناحیه جداشدگی شد. مطابق نتایج عددی، ابعاد ناحیه جداشدگی در راستای قائم از کف کانال به سطح آب افزایش یافت، به­طوری­که برای نسبت دبی 6/0 و نسبت ارتفاع سرریز 377/0، طول ناحیه جداشدگی در کف کانال، فاصله 1/0 متر از کف و در سطح آب به ترتیب در حدود 60 سانتیمتر، 75 سانتیمتر و 85 سانتیمتر بود. بنابراین از سطح آب به سمت کف کانال طول ناحیه جداشدگی در حدود 29% کاهش یافت.

هدف از این مطالعه معرفی Bone probing به عنوان یک روش معتبر در تعیین ارتفاع استخوان آلوئول می باشد. در این مطالعه تعداد 16 دندان مولر در بیماران مبتلا به Chronic periodontitis که در طرح درمان مرحله II (جراحی پریودنتال حذف پاکت) قرار می گیرند انتخاب شدند. جلسه قبل از جراحی یک قالب آلژیناتی از بیمار گرفته و سپس کست گچی از ناحیه مورد نظر تهیه گردید. بر روی دندان مورد مطالعه یک Custom made acrylic برای تکرارپذیری عمل پروب ساخته شد و از نقاط Midlingual, Mesiobuccal, Midbuccal و Distobuccal دندان مورد نظر جهت اندازه گیری استفاده گردید که در مجموع 64 نقطه تعیین گردید. بعد از تعیین Probing pocket depth ماده بی حسی تزریق شد و بعد از آن فاصله بین Reference point و عمیق ترین نقطه ای که پروب با مقاومت استخوان روبرو می شد را به عنوان BPD یا Bone Probing Depth در نظر گرفته و بعد از کنار زدن فلپ و تمیز کردن ضایعات استخوانی و جایگیری مجدد Stent فاصله بین نقطه مرجع و استخوان به عنوان SBL یا Surgical bone level در نظر گرفته شد. این اندازه گیریها توسط پروب ویلیامز صورت می گرفت و سپس به وسیله کولیس و با دقت در حد دهم میلی متر خوانده می شد. تحلیل آماری داده های این تحقیق در دو بخش: 1- روشهای آماری توصیفی (در قالب محاسبه آماره ها) 2- روشهای آماری استنباطی (با بکارگیری Paired samples t-test، آزمون همبستگی پیرسون و آزمون اسمیرنوف- کلوموگروف) انجام شده اند. نتایج آزمونها در این تحقیق در سطح معنی دار 0.05به جامعه بیماران قابل تعمیم است. جهت تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS روایت 9.05 استفاده شده است. با توجه به آزمونهای انجام شده بر روی یافته های تحقیق به صورت زیر ارائه می شوند. بین اندازه های به دست آمده در وضعیت BPD و SBL تفاوت معنی داری وجود ندارد (P-Value=0.70) و بین این دو اندازه یک ارتباط خطی مستقیم وجود دارد. 0.915) r =و (P-Value≈0/000. همچنین بین اندازه گیریهای کلینیکی چهارگانه در وضعیت BPD و اندازه مشابه شان در وضعیت SBL تفاوت معنی داری وجود ندارد (حداقل مقدار P-Value=0/481 بوده است) و ارتباط خطی مستقیم قوی بین این دو اندازه وجود دارد P-Value≈0/00 و حداقل r = 0/814 بوده است)، که همه موارد فوق نشان می دهند که در ارزیابی درمانهای رژنراتیو پریودنتال می توان BPD را جایگزین SBL کرد.  

اثرات جرم های توپوگرافی در تعیین ارتفاع ژئویید در سه جمله تعریف شده است. این سه جمله عبارت اند از اثر مستقیم توپوگرافی روی گرانی،اثر غیر مستقیم اولیه توپوگرافی روی پتانسیل گرانی و اثر غیر مستقیم ثانویه توپوگرافی روی گرانی. مارتینس ( (2000معادلات متفاوتی را برای محاسبه این اثرات معرفی کرده اند.در اینجا روش های متفاوت مربوط به این دو مولف برای منطقه کوهستانی (کوه های راکی) با هم مقایسه می شوند و اختلاف این دو رهیافت و به صورت عددی محاسبه می شود.لازم به ذکر است که از اثر ثانویه غیر مستقیم به علت آن در این تحقیقات چشم پوشی شده است.

لایه مرزی به علت پیوند مستقیم با زندگی انسان اهمیت بسزایی دارد. در این پژوهش با دریافت داده های ساعتی و میانگین روزانه از مرکز اروپایی پیش بینی میان مدت هوا و دپارتمان علوم جوی دانشگاه وایومینگ برای دوره 1988 تا 2017، با کاربرد نرم افزارهای Excel و R و با به خدمت گیری توابع محاسباتی روش بسته پیشرفته، مجموعه توابع چندبعدی و ابزار ECMWF در محیط ArcMap تغییرات ارتفاعی لایه مرزی شهر تهران در بازه سالانه تهیه شد. نتایج نشان داد که سقف متوسط ارتفاع لایه مرزی در حدود 850 متری سطح زمین قرار دارد و در شرایط شبانه به طور متوسط تا حدود 80متری و در شرایط روزانه تا حدود 2300متری سطح زمین پایین و بالا می رود. این متغیر در کل دوره سالانه در حدود 5 متر افزایش ارتفاع داشته است. به لحاظ الگوی فضایی، کمینه ارتفاع در هر یک از سه متغیر موردبررسی در شمال شرقی تهران و بیشینه آن در جنوب و جنوب غربی تهران رخ داده است. ضمن اینکه این متغیر با برخی متغیرهای اقلیمی دیگر نظیر دمای سطحی رابطه معناداری (8143/0) دارد. همچنین، براساس یافته ها، روش بسته پیشرفته مقبولیت بسیار زیادی در محاسبه ارتفاع لایه مرزی با استفاده از داده های رادیوسوند دارد.

در این پژوهش تغییرات ارتفاع تراز ناواگرا در ماه های ژانویه و ژولای در دوره آماری 2015-1976 در ایران بررسی شد. تراز ناواگرا، پایین ترین تراز فشاری است که در آن واگرائی افقی صفر می باشد. در ایران نه نقطه انتخاب و نیمرخ قائم میدان واگرائی افقی و امگا در این نقاط تحلیل شد. بررسی روزانه نیمرخ قائم واگرائی در حالت های موردی نشان داد که چون کم فشارها (پرفشارها) با همگرائی (واگرائی) در ترازهای زیرین و واگرائی (همگرائی) در ترازهای بالا همراه است، پس حداقل یک تراز ناواگرا در مناطقی که تحت تاثیر این سامانه ها قرار می گیرند، وجود دارد و ارتفاع تراز ناواگرا به ژرفای همگرائی (واگرائی) زیرین بستگی دارد. هر چه ژرفای همگرائی (واگرائی) زیرین بیشتر باشد، تراز ناواگرا در سطح فشاری بالاتری قرار می گیرد. بنابراین تراز ناواگرا در کم فشار های گرمائی، در تراز فشاری پایین تری هستند. بررسی میانگین ماهانه نیمرخ قائم واگرائی نشان داد که در شمالغرب، غرب، جنوبغرب، مرکز، جنوب، شرق و جنوبشرق ایران، تراز ناواگرا در ژولای پایین تر از ژانویه است. این تفاوت به دلیل وجود کم فشار گرمائی در این ماه و ایجاد حرکت صعودی و همگرائی کم عمق می باشد. در شمال و شمالشرق ایران تراز ناواگرا در ژانویه پایین تر از ژولای است. این مناطق در ماه ژولای کمتر تحت تاثیر کم فشار گرمائی قرار دارند. بررسی نتایج روند نشان داد که تغییرات میانگین ماهانه تراز ناواگرا در ژولای در غرب و شمالشرق ایران روند صعودی دارد که معرف کاهش ژرفای همگرائی زیرین ناشی از کم فشارهای عبوری است. در مرکز و جنوب ایران این کمیت دارای روند نزولی است که بیانگر افزایش ژرفای همگرائی زیرین ناشی از کم فشار گرمائی در این منطقه است.