سابقه و هدف: برای اتصال سیم ارتودنسی به براکت، از لیگاچورهای الاستومری استفاده می شود ولی تغییر رنگ و شل و در نهایت پاره شدن آنها تحت تاثیر عوامل محیط دهان از مشکلات شایع می باشد. با توجه به عدم بررسی تاثیر دهانشویه ها بر خصوصیات مکانیکی لیگاچورها، این تحقیق با هدف مقایسه تاثیر دو دهانشویه ارتوکین و اورال بی بر روی استحکام پارگی لیگاچورهای الاستومری در شرایط in-vitro در دانشکده دندانپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی تهران در سال 1387-88 انجام شد.موارد و روش ها: این تحقیق به روش Experimental و بر روی 100 لیگاچور الاستومری شفاف شرکت دنتاروم، ساخت آلمان، انجام شد. 30 لیگاچور بر روی سه  Jigمخصوص سوار کرده و به سه گروه شامل بزاق مصنوعی، اورال بی و ارتوکین تقسیم شدند. هر سه گروه Jig ها به مدت 4 هفته در بزاق مصنوعی نگهداری شدند ولی در گروه اورال بی و ارتوکین Jig ها دو بار در روز طبق دستور کارخانه سازنده در تماس با دهانشویه مربوط قرار گرفتند. سپس استحکام پارگی 10 لیگاچوراز هر گروه در بازه های زمانی 24 ساعت، هفت و 28 روز، همچنین 10 لیگاچور بدون مداخله اندازه گیری شد. اطلاعات با استفاده از آنالیز ANOVA و تست LSD مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. استحکام پارگی لیگاچورها قبل از مداخله در بالاترین مقدار 1.93±26.59 نیوتن بود که این میزان نسبت به تمامی گروهها و در سه زمان نگهداری بیشتر بود و آزمون  LSD نشان داد این اختلاف معنا دار است.یافته ها: تحقیق روی 40 نمونه و در 4 گروه به تعداد مساوی و در سه زمان پیگیری انجام گرفت. در گروه بزاق مصنوعی تفاوت معناداری بین سه مدت نگهداری در استحکام پارگی وجود ندارد. در گروه اورال بی و ارتوکین بعد 28 روز نگهداری حداقل استحکام وجود داشت و همچنین استحکام پارگی سه گروه در سه زمان نسبت گروه بدون مداخله کاهش داشت(p<0.001) .نتیجه گیری: دهانشویه ها موجب کاهش استحکام لیگاچور می شود و دو دهانشویه تاثیر مشابه دارند.

سابقه و هدف: استفاده از دستگاه های ثابت ارتودنسی می تواند منجر به ایجاد عوارض مختلف از جمله ایجاد شرایط مساعد جهت تراکم استرپتوکوک موتانس و به دنبال آن دمینرالیزه شدن مینا و افزایش تعداد ضایعات پوسیدگی به طور برجسته در سطوحی که براکت ها روی آن ها قرار دارند، شود. این تحقیق با هدف بررسی میزان تاثیر دهانشویه های لیسترین و Oral-B و ارتوکین بر روی میزان تجمع استرپتوکوک موتانس موجود در پلاک اطراف براکت های ارتودنسی و در بزاق و میزان پلاک دندانی طراحی و اجرا گردید.مواد و روش ها: مطالعه با طراحی Double-Blined Randomized Cross Over Clinical Triral بر روی تعداد 25 بیمار تحت درمان ارتودنسی ثابت که به 6 گروه تقسیم شدند، انجام شد و میزان استرپتوکوک موتانس موجود در پلاک و بزاق با تکنیک Side specific modified strip mutans و میزان PI در آنها قبل و بعد از استفاده از دهانشویه اندازه گیری شد. بین مصرف هر دهانشویه با دهانشویه بعدی یک دوره Washout سه هفته ای در نظر گرفته شد. داده ها توسط آزمون آماری krus kal wallis و Wilcoxon مورد قضاوت قرار گرفت.یافته ها: تحقیق بر روی 25 بیمار با میانگین سنی 6.3±19 سال انجام شد که 5 نفر مرد و 20 نفر زن بودند. میزان تغییرات تجمع استرپتوکوک موتانس هر دندان بر حسب دهانشویه نشان داد که میزان تاثیر ارتوکین بهتر از Oral-B و Listerine بود (P<0.09) و میزان تغییرات استرپتوکوک موتانس در بزاق افراد مورد بررسی بر حسب نوع دهانشویه (درصد افزایش، درصد بدون تغییر و درصد کاهش) در سه گروه مشابه بود و اختلاف آن ها از لحاظ آماری معنی دار نبود .(P<0.4) میزان تغییرات پلاک میکروبی افراد مورد بررسی بر حسب نوع دهانشویه نشان داد که میزان تاثیر ارتوکین بهتر از Oral-B و Listerine بود .(P<0.001)نتیجه گیری: ارتوکین به واسطه داشتن کلرهگزیدین در کاهش میزان استرپتوکوک موتانس و کاهش میزان PI بهتر از لیسترین و Oral-B عمل کرد.

سابقه و هدف: یکی از مشکلات درمانهای ارتودنسی شکست باند بین براکت و دندان است. با گذاشتن براکتها احتمال تجمع پلاک و مشکلات پریودنتال افزایش می یابد که برای کنترل این مشکلات از روشهای مختلفی نظیر انواع دهان شویه ها استفاده می شود. با توجه به خلاء اطلاعاتی موجود در رابطه با تاثیر دهان شویه ها بر روی استحکام باند برشی، این تحقیق با هدف مقایسه تاثیر دو دهان شویه ارتوکین و Oral B بر روی استحکام باند برشی براکتهای ارتودنسی در شرایط in vitro در دانشکده دندانپزشکی انجام شد.مواد و روش ها: این تحقیق به روش experimental و به صورت آزمایشگاهی (in vitro) بر روی 45 دندان پره مولر انسانی سالم انجام شد. پس از ضدعفونی کردن دندانها در محلول تیمول 0.1%، مراحل باندینگ با استفاده از کامپوزیت Self cure از نوع No-Mix سازنده صورت گرفت. دندانها به صورت تصادفی به 3 گروه 15 تایی شامل گروه کنترل، ارتوکین و Oral B تقسیم شدند. در هر 3 گروه دندانها به مدت 2 هفته در بزاق مصنوعی نگهداری شدند ولی در گروه ارتوکین و Oral B دندانها در این 2 هفته، 2 بار در روز و هر بار به مدت 60 ثانیه در دهان شویه های مذکور قرار گرفتند. پس از نگهداری دندانها در آب مقطر و مانت کردن آنها در بلوکهای آکریلی، نمونه ها در دستگاه Universal testing machine با سرعت 1mm.min مقدار استحکام باند برشی برای هر نمونه اندازه گیری شد و اطلاعات با استفاده از آنالیز ANOVA و تست LSD مقایسه شدند. بعد از دباند، نمونه ها زیر میکروسکوپ Reflective با بزرگنمایی 20 میزان کامپوزیت باقیمانده بر روی دندانها با استفاده از آنالیز Chi-square مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: استحکام باند برشی در گروه کنترل برابر 15.27±0.58 Mpa و در گروه ارتوکین برابر 7.59±0.59 Mpa و در گروه Oral B برابر 10.11±0.94 Mpa بود (P<0.00) .همچنین در گروه ارتوکین بیشترین میزان و در گروه Oral B کمترین میزان کامپوزیت بر روی دندان باقیمانده بود و در گروه کنترل میزان کامپوزیت باقیمانده بر روی دندان بین این دو مقدار بود (P<0.001) .و اختلاف دو به دو گروهها نیز با یکدیگر از نظر آماری معنی دار بود (P<0.05).نتیجه گیری و توصیه ها: کاربرد ارتوکین و Oral B بعد از باندینگ براکتها باعث کاهش استحکام باند برشی براکتهای ارتودنسی و مقادیر استحکام باند بالاتر از حداقل استحکام باند برشی قابل قبول از نظر کلینیکی بودند و از آنجایی که بیماران در حین درمانهای ارتودنسی به علت مشکلات پریودنتال نیاز به استفاده از دهان شویه دارند، توصیه می شود که از دهان شویه  Oral Bبه جای ارتوکین به علت استحکام باند بیشتری که بر روی دندان دارد استفاده شود.

سابقه و هدف: تاثیر مثبت کلرهگزیدین بر شاخصهای پریودنتال در بسیاری از مطالعات به اثبات رسیده است، اما ایجاد رنگدانه توسط این ماده، مانع از استفاده طولانی مدت آن می گردد.در نتیجه در این تحقیق، سعی شده است تا به بررسی تاثیر کلرهگزیدین باغلظت پایین بر شاخصهای پریودنتال و میزان stain (رنگدانه) در بیماران تحت درمان ارتودنسی ثابت پرداخته شود.مواد و روشها: این مطالعه به صورت single blind randomized clinical trial بر روی 20 بیمار تحت درمان ارتودنسی ثابت در رده سنی 30-14 سال انجام شد.به گروه اول دهانشویه ارتوکین 0.06% chx و به گروه دوم خمیردندان ارتوکین 0.08% chx داده شد.در این تحقیق 3 ماهه پس از wash out 3هفته ای بین دو مرحله، جای گروهها به صورت over cross تعویض شد. جهت بررسی اماری متغیرهای (PI) plaque index،Gingival index (GI) ،(SI)  Stain index در داخل گروهها از آزمون Wilcoxon sign Rank test و بین گروهها از آزمون Mann-Whitney test و جهت بررسی آماری متغیر (Gingival Bleeding index (GBI، در داخل گروهها از آزمون Paired T-test و بین گروهها از آزمون Independent T-test استفاده شد. یافته ها: کاهش معنادار GI و GBI نسبت به Baseline در هر دو مرحله مشاهده شد. (p<0.005) در مورد شاخص PI، در مرحله اول کاهش معناداری نسبت بهBaseline1 در هر دو گروه وجودداشت ( p<0.005). در مورد شاخص SI، در مرحله دوم، هر دو ماده به صورت معناداری موجب افزایش رنگ دانه شدند. (p<0.005).نتیجه گیری: به نظر میرسد، محصولات ارتوکین حاوی کلرهگزیدین با غلظت پایین، نقش موثری بر کاهش GI، GBI، PI در بیماران تحت درمان ارتودنسی ثابت دارند.اما در مورد تاثیر این مواد بر ایجاد رنگدانه، مطالعاتی با حجم نمونه بیشتر پیشنهاد می شود.