زمینه و اهداف: اوستئوآرتریت زانو، شایعترین بیماری مفصلی انسان است عموما یک بیماری غیر التهابی است اما حملات التهابی در طول بیماری ایجاد می شود. این مطالعه اثر پردنیزولون خوراکی با تزریق داخل مفصلی تریامسینولون در فاز التهابی استئوآرتریت نشان می دهد.روش بررسی: 33 نفر از مبتلایان به اوستئوآرتریت التهابی زانو که در طی 6 هفته اخیر دچار شواهد التهاب مفصل بودند مورد بررسی قرار گرفتند. برای 18 نفر تزریق داخل مفصلی آمپول تریامسینولون به میزان 40 میلی گرم و برای 15 نفر قرص پردنیزولون 25 میلی گرم خوراکی به مدت 10 روز تجویز شده و پاسخ درمانی تغییرات میزان درد، خشکی صبح گاهی، تورم و میزان گرمی مفصل در روزهای 10، 30 و 60 مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: روند کاهش میزان درد درهر دو گروه معنی دار بود (P<0.0001) و تفاوتی بین دو گروه در روز 30 و 60 وجود نداشت. ولی میزان کاهش درد در 10 روز اول در گروه درمان شده با تریامسینولون داخل مفصلی به طور معنی داری بیشتر از گروه درمان شده با پردنیزولون خوراکی بود. روند کاهش میزان خشکی صبح گاهی، تورم مفصلی، گرمی مفصلی با هر دو نوع درمان معنی دار بود P value) به ترتیب P<0.0001،P<0.008 ،(P<0.005) ، تفاوتی بین دو گروه درمانی در روزهای 10، 30 و 60 وجود نداشت.نتیجه گیری: کاهش درد مفصلی با تزریق داخل مفصلی استروئید سریعتر است، ولی در کل پردنیزولون خوراکی همانند تزریق داخل مفصلی تریامسینولون در کاهش علایم التهابی اوستئوآرتریت زانو در طی 2 ماه موثر است.

زمینه و هدف: بافت سینویال بیماران آرتریت روماتوئید به صورت پروسه التهابی مزمن است که سبب تغییر در هموستاز سلولی شده که به آسیب بافتی منجر می شود اگر چه سلول T و آنتی بادی علیه HSP60 در پاتوژنز آرتریت روماتوئید دخیل است ولی نقش پروتئین شوک حرارتی - 70 هنوز کاملا واضح نمی باشد. در این مطالعه سطح پروتئین شوک حرارتی در مایع سینویال بیماران آرتریت روماتوئید و اوستئوآرتریت مقایسه می گردد.روش بررسی: مایع سینویال مفصل زانوی 34 بیمار مبتلا به اوستئوآرتریت با میانگین سنی 59.59±9.01 (25زن و 13 مرد) که دارای افیوژن زانو می باشند و از یک ماه قبل داروی ضدالتهابی غیراستروئیدی مصرف ننموده اند و 34 بیمار مبتلا به آرتریت روماتوئید ساکن تهران با میانگین سنی 49.24±12.46 سال (25 زن و 9 مرد) که تحت درمان با متوتروکسات و کلروکین و پردنیزولون دوز کمتر از 15 میلی گرم بوده و داروی ضدالتهابی غیراستروئیدی مصرف نموده اند، مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: میانگین سطح پروتئین شوک حرارتی 70 در مایع مفصلی بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید به طور قابل توجهی از بیماران مبتلا به استئوآرتریت بالاتر بوده است و سطح ماده فوق در بیماران دچار دردهای مکانیکال زانو توام با افیوژن غیرالتهابی بوده مشابه بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید می باشد. نتیجه گیری: سطح پروتئین شوک حرارتی در اوستئوآرتریت پایین تر است که بیانگر فقدان نقش این ماده در پاتوژنز اوستئوآرتریت می باشد. با توجه به اینکه سطح این پروتئین در مایع مفصل مبتلایان به آرتریت روماتوئید مشابه سطح بیماران مبتلا به اوستئوآرتریت می باشد نقش عوامل سیتوکین را در افزایش ماده فوق مطرح می سازد.

زمینه و هدف: اوستیوآرتریت زانو یک بیماری دژنراتیو شایع است که افراد مبتلا را دچار ناتوانی می کند. هدف این مطالعه بررسی نتایج بالینی ارتعاش موضعی عضله چهار سر درکارکنان نظامی مبتلا به اوستیوآرتریت متوسط زانو بود. روش ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی شده 76نفر از کارکنان نظامی مبتلا به اوستیوآرتریت متوسط زانو از طریق نمونه گیری تصادفی ساده در دو گروه 38 نفره مداخله (گروه فیزیوتراپی روتین به همراه لرزش موضعی عضله چهارسر) و گروه کنترل (فیزیوتراپی روتین) مورد بررسی قرار گرفتند. ابزارهای مورد استفاده عبارت بودند از: پرسشنامه ای مربوط به اطلاعات فردی، دموگرافیک و اطلاعات بالینی، پرسشنامه های استاندارد WOMAC، SF36 و گونیامتر. متغیرهای مورد بررسی شامل شدت درد، شدت ناتوانی زانو، میزان دامنه حرکتی خم شدن زانو، و نمره کیفیت زندگی بیمار بودند. این متغیرها قبل و بعد از پایان مداخله در هر دو گروه اندازه گیری شدند. آنالیز نتایج با استفاده از آزمون های کلموگروف اسمیرونوف (K-S)، Paired T-Test، T-Test صورت گرفت. یافته ها: نتایج دموگرافیک پایه مانند جنسیت (112/0=P)، سن (290/0=P)، و شاخص توده بدنی (870/0=P) تفاوت آماری معناداری بین دو گروه مداخله و کنترل نشان نداد (دو گروه شرایط یکسانی داشتند). میانگین متغیرهای شدت درد (001/0=P)، شدت ناتوانی زانو (003/0=P)، میزان دامنه حرکتی خم شدن زانو (011/0=P)، و نمره کیفیت زندگی (017/0=P) بیماران (قبل و بعد از مداخله) در هر دو گروه تفاوت معنی داری (روند بهبودی نسبت به قبل) را نشان داد. میانگین درصد تغییرات متغیرهای شدت درد (003/0=P)، شدت ناتوانی زانو (005/0=P)، میزان دامنه حرکتی خم شدن زانو (72/0=P)، و نمره کیفیت زندگی (013/0=P) بین دو گروه تحقیق (جز در متغیر میزان دامنه حرکتی خم شدن زانو (72/0=P)) در بقیه متغیرها معنادار بود. میزان درصد تغییرات این متغیرها بعد از اتمام تحقیق در گروه مداخله بیشتر از گروه کنترل و معنادار بود (004/0=P). نتیجه گیری: فیزیوتراپی روتین به اضافه لرزش موضعی عضله چهارسر (نسبت به فیزیوتراپی روتین تنها) می تواند باعث کاهش بیشتر شدت درد، کاهش میزان ناتوانی زانو، بهبود میزان دامنه حرکتی خم شدن زانو، و بهبود نمره کیفیت زندگی در افراد مبتلا به اوستیوآرتریت متوسط زانو گردد.

زمینه و هدف: استیوآرتریت زانو عامل مهمی برای درد و ناتوانی در افراد جامعه به شمار می رود که در پژوهش حاضر به بررسی عوامل خطر استیوآرتریت اولیه زانو در بیماران با شکایت درد زانو و ارتباط آنها با استیوآرتریت زانو پرداخته می گردد. روش کار: 87 نفر در هر گروه وارد مطالعه شدند و از نظر سنی همسان سازی گردیدند. گروه مورد از بین خانم های زیر 50 سال که با شکایت درد زانو مراجعه کرده بودند و گروه شاهد نیز از میان بیماران با سن زیر 50 که با شکایت درد زانو و بدون یافته های رادیولوژیک اوستیوآرتریت، انتخاب گردید. یافته ها: نتایج نشان داد میزان استیوآرتریت زانو با شاخص توده بدنی ارتباط معنی داری دارد (0/001=p). ارتباط استیوآرتریت زانو با میزان ESR معنی دار نبود ولی افزایش CRP با p-value برابر با 0/01 با ریسک حدودا 3/5 برابری افزایش استیوآرتریت زانو همراه بود. با افزایش میزان تحصیلات، میزان استیوآرتریت زانو کاهش پیدا کرد (0/022=p). افزایش میزان فعالیت سرپایی شبانه روزی به طور معنی داری با افزایش استیوآرتریت زانو ارتباط داشت (0/032=p). در بررسی های انجام شده استیوآرتریت زانو با نوع سرویس بهداشتی مورد استفاده، استفاده از پله ارتباط آماری قابل توجهی از نظر آماری نداشت. نتیجه گیری: استیوآرتریت زانو با شاخص توده بدنی؛ میزان تحصیلات، شاخص CRP و میزان فعالیت شبانه روزی ارتباط دارد و توصیه می شود که با کم کردن وزن در افراد با شاخص توده بدنی غیرطبیعی، ورزش و بهبود سبک زندگی از میزان بروز استیوآرتریت زانو و ناتوانی ناشی از آن کاسته شود.

سابقه و هدف:اوستئوآرتریت شایع ترین علت ناتوانی در سالمندان به شمار می رود. اوستئوآرتریت زانو فرایندی فعال از یک بیماری درگیرکننده غضروف زانو است که با تخریب غضروف و کاهش فاصله مفصلی، ضخیم شدن و اسکلروز استخوان زیر غضروف، کیست های زیر غضروف و شکل گیری استخوان جدید (اوستئوفیت) مشخص می شود. این مطالعه با هدف بررسی رابطه درد و ناتوانی بیماران اسئوآرتریت زانو با ضعف عضلانی، دفرمیتی و تغییرات رادیوگرافیک انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت توصیفی بر روی 60 بیمار مبتلا به اوستئوآرتریت زانو که 35 نفر آن ها زن و 25 نفر مرد بودند انجام شد. بیماران مبتلا به اوستئوآرتریت زانو بر اساس معیار های درد زانو و وجود تغییرات رادیوگرافیک از بین مراجعه کننده به درمانگاه های اورتوپدی یک بیمارستان ریفرال آموزشی انتخاب شدند. برای بررسی شدت ناتوانی از پرسشنامه (Western Ontario and McMaster Universities Arthritis Index) WOMAC استفاده شد.یافته ها: بین شدت ناتوانی بر اساس معیار WOMAC و درد رابطه معنی دار وجود داشت (p<0.05) و همچنین بین شدت ناتوانی و ضعف عضلات ران و ساق رابطه معنی دار وجود داشت (p<0.05).استنتاج: در این مطالعه ثابت گردید درد و کاهش قدرت عضلات اطراف زانو رابطه مستقیم با شدت ناتوانی بیمار دارد و توصیه می گردد همزمان با اقدامات لازم جهت کاهش درد بیمار توصیه های لازم و اقدامات مورد نیاز جهت بازگشتن قدرت عضلات نیز صورت پذیرد که اقدامات لازم در هر دو زمینه به صورت توام بهترین نتایج را به همراه خواهد داشت.

مقدمه: امروزه بیماری استئوآرتریت(آرتروز) را یک بیماری دژنراتیو نمی دانند با توجه به عوارض جانبی مانند زخم های پپتیک، مسمومیت های کبدی و عوارض کلیوی ناشی از درمان داروهای کورتون و غیر استروئیدی، استفاده از گیاهان دارویی به عنوان یک درمان جایگزین پیشنهاد می شود. گیاه خارشتر Alhagi maurorum L. به طور معمول در طب سنتی به عنوان یک درمان برای دردهای روماتیسمی استفاده می شود. بنا بر این این تحقیق با هدف اندازه گیری کاهش بیان ژن های TNF-α ، خارشترAlhagi maurorum L. انجام گرفت. مواد و روش ها: عصاره آبی گیاه خار شتر از مرکز ذخایر ژنتیکی تهیه گردید. برای تهیه سلول ها مفصل و مایع مفصلی متاکارپ اندام حرکتی قدامی گوساله 8 ماهه هلشتاین کاملا سالم، بلافاصله بعد از کشتار داخل کیسه استریل به آزمایشکاه ارسال گردید. سلول های THP-1 به صورت فلاسکی حاوی 6x106 و60 میلی لیتر محیط کشت غنی شده از انستیتو پاستور تهیه گردید. هر یک از انواع سلول ها در شرایط مناسب کشت داده شد و viability آن ها با روش تریپان بلو ارزیابی شد و پس از تکثیر و به منظور افزایش سطح سایتوکین ها به وسیله لیپوپلی ساکارید(LPS) تیمار شدند. بعد از کشت مجدد سلول ها در دمای 37 درجه سانتی گراد در انکوباتور CO2 دار با رطوبت 90 درصد برای مراحل بعدی نگهداری شد. پس ازجداسازی RNA و تهیه cDNA انجام RT-PCR & PCR و سپس با استفاده از روش Real Time-PCR به بررسی میزان بیان ژن های مورد نظر پرداخته شد. یافته های پژوهش: بیان ژن COX-2 به میزان 59/36 درصد توسط عصاره آبی گیاه خار شترکاهش یافت. بیان ژن IL-1β به میزان 50 درصد توسط عصاره آبی گیاه خار شترکاهش یافت. بیان ژن TNF-α به میزان 86/51 درصد توسط عصاره آبی گیاه خار شترکاهش یافت و تولید No و PGE-2 دراثر عصاره آبی خارشتر به ترتیب به میزان 48 درصد و 52 درصد کاهش یافت. بحث و نتیجه گیری عصاره آبی گیاه خار شتر منجر به کاهش بیان ژن CoX-2 و iNOS در سلول های ساینوویوسیت تحریک شده.