در حال حاضر هیداتیدوز یکی از مهمترین بیماریهای انگلی شایع در اکثر نقاط دنیا به خصوص در خاورمیانه است. در کشور ما هیداتیدوز انسانی و دام شیوع قابل ملاحظه ای داشته و از معضلات مهم بهداشتی، دامپزشکی و اقتصادی محسوب می شود. شتر میزان واسط اکینوکوکوس گرانولوزوس در مناطق گرم و خشک می باشد که آلودگی آنها به مرحله لاروی انگل به وفور در مناطق مرکزی ایران دیده می شود. این بررسی از نوع توصیفی و به روش مقطعی طی سالهای 79-1377 بر روی 144 نفر لاشه شتر در کشتارگاههای استانهای یزد، اصفهان و کرمان با هدف شناسایی گونه های کرمی انجام گرفته است. پس از جداسازی امعا و احشا، اندامهای آلوده به کیست هیداتید از قبیل ریه، کبد، قلب، طحال بدقت مورد بازدید و معاینه قرار گرفت و از محتویات مایع کیست به منظور تعیین نوع کیست، نمونه برداری انجام و اطلاعات مربوط به دام در فرم مخصوص ثبت گردید. نتایج نشان داد که بیش از 25.7 درصد از شترها به عفونت کیست هیداتید مبتلا بودند. از نظر نوع کیست 67.6 درصد، 16.2 درصد، 16.2 درصد کیستها به ترتیب بارور، سترون و کلسیفیه بودند. عفونت به کیست هیداتید به سن دام بستگی داشت (P<0.05) بطوریکه بالاترین درصد عفونت در شترهای بالای 10 سال (54 درصد) و کمترین درصد عفونت در شترهای زیر 4 سال (10 درصد) مشاهده گردید. نسبت عفونت بر حسب جنس 43.2 درصد در جنس نر و 56.8 درصد در جنس ماده بود. نسبت عفونت بالای 25 درصد و درصد باروری بیش از 67.6 درصد از کیستها (Fertility rate) نشان دهنده نقش شتر بعنوان میزبان واسط و عامل بقای چرخه زندگی اکینوکوکوس گرانولوزوس در مناطق مرکزی و گرم و خشک ایران می باشد.

هدف: ارزیابی موش BALB/c و ژربیل جهت ایجاد مرحله لاروی اکینوکوکوس گرانولوزوس و مقایسه این دو حیوان جهت ایجاد مرحله لاروی انگل.طرح: مطالعه مداخله ای تجربی آینده نگر.حیوانات: چهل و دو موش BALB/c و پنجاه و چهار ژربیل و یک عدد خرگوش.روش: پروتواسکولکس از کبد و ریه گوسفندان آلوده به کیست هیداتید تهیه شد و پس از اطمینان از زنده بودن 0.2 میلی لیتر مایع کیست هیداتید حاوی حدود 2000 پروتواسکولکس از طریق داخل صفاقی به موش و ژربیل تلقیح شد. خرگوش به طریق مشاب و به تعداد تقریبی 200.000 پروتواسکولکس آلوده شد. پس از کشتن حیوانات با اتر و باز کردن حفره شکمی تشکیل کیست مورد بررسی قرار گرفت.نتایج: توده های اولیه تولید کیست به اندازه تقریبی 3-2 میلی لیتر اکثرا به صورت آزاد در حفره شکمی موش و ژربیل بعد از هفته دوم از آلودگی مشاهده شده است. بعد از هفته ششم آلودگی در توده های تشکیل شده در حفره شکمی تقریبا 8-6 درصد پروتواسکولکسهای تزریق شده به حیوان هنوز زنده بودند. میزان آلودگی موش به کیست هیداتید بعد از 46 هفته 92 درصد در صورتی که در مقابل ژربیل تا 72 هفته بعد از تزریق پروتواسکولکس، میزان آلودگی 83.3 درصد نشان داد. خرگوش مورد مطالعه پس از 54 هفته دارای 15 کیست هیداتید بود.نتیجه گیری: تشکیل گرانولومای به اندازه 3-2 میلیمتر در اطراف پروتواسکولکسها در هفته دوم بعد از آلودگی در موش و ژربیل پاسخ سلولی میزبان به انگل می باشد. در عین حال عدم زنده بودن تعداد زیادی از پروتواسکولکسها احتمالا نشان دهنده تخریب این سلولها توسط سلولهای سیستم ایمنی در مراحل اولیه عفونت می باشد. بر اساس نتایج این مطالعه موش BALB/c و ژربیل حیوانات آزمایشگاهی مناسبی جهت تشکیل کیست هیداتید تجربی می باشند. از نظر تشکیل تعداد زیادتر کیست، موش حیوان مناسبتری است. در مقابل ژربیل حیوان مناسبتری جهت تشکیل کیستهای بزرگتر از نظر اندازه و کیست هیداتید ثانویه بارور می باشد.

در این مطالعه ایمنی زایی آنتی ژن ای مراحل مختلف چرخه زندگی اکینوکوکوس برای تعیین اثر بخش ترین آنتی ژن جهت استفاده در ساخت واکسن علیه کیست هیداتیک در گوسفند مورد مقایسه قرار گرفت. آنالیز یافته ها با آزمون Cocran و t-student نشان داد که اختلاف معنی داری در میانگین جذب نوری گروه های تزریق شده با آنتی ژنها نسبت به گروه های کنترل وجود دارد. علاوه بر آن بیشترین میزان جذب نوری در گروه های تزریق شده با مخلوط آنتی ژنها انکوسفر و پروتواسکولکس است و کمترین آن مربوط به تزریق پروتواسکولکس به تنهایی است (p<0.05). همچنین مطالعات آسیب شناسی نشان داد که گروه های تزریق شده فاقد کیست و یا واجد کیست های کلسیفیه بودند ولی گروه های کنترل دارای کیست های بارور هستند. ایمنی ایجاد شده با استفاده از آنتی ژنها پروتواسکولکس کیست هیداتیک، انکوسفر تخم و مخلوط این دو به ترتیب 82, 72, 50.2 درصد تعیین شد. در مجموع می توان نتیجه گرفت که پاسخ ایمنی در نتیجه تزریق مخلوط آنتی ژنها انکوسفر و پروتواسکولکس از هر کدام به تنهایی بیشتر است و با سطح اطمینان 95درصد (p<0.05) از ایجاد کیست هیداتیک پیشگیری می کند.

بیماری هیداتیدوزیس از بیماریهای شایع زئونوز و با انتشار وسیع است که مخاطرات زیادی برای انسان و دادمهای اهلی دارد. با توجه به اینکه میزبان اصلی این انگل، گوشتخواران هستند و در کشور شیوع متفاوتی دارد، در این مطالعه توصیفی و مشاهده ای، وضعیت اپیدمیولوژیک آلودگی به اکینوکوکوس گرانولوزوس در گوشتخواران منطقه کاشان مورد بررسی قرار گرفت. تعداد 142 گوشتخوار شامل 70 قلاده سگ، 40 قلاده شغال، 22 قلاده روباه و 10 قلاده گرگ از نقاط مختلف منطقه و طی چهار سال به طور تصادفی مورد هدف قرار گرفتند. 80 قلاده از گوشتخواران، نر و 62 گوشتخوار دیگر ماده بودند و سن آنها در محدوده 0-8 سال قرار داشت که پس از کالبد گشایی مورد آزمایش های ماکروسکوپی و میکروسکوپی قرار گرفتند و نتایج در فرم اطلاعاتی ثبت گردید. از 142 حیوان، 62 قلاده (43.7 درصد) آلوده به اکینوکوکوس گرانولوزوس بود. آلودگی در جنس ماده 38.7 درصد و در جنس نر 47.5 درصد بود. نسبت آلودگی در سگ 55.7 درصد، در گرگ 40 درصد، در شغال 40 درصد و در روباه 13.6 درصد تعیین گردید. آلودگی در گروه سنی 0-2 سال 25.8 درصد، در 3-5 سال 55 درصد و در 6-8 سال 75 درصد بود. تحقیق نشان داد آلودگی به اکینوکوکوس گرانولوزوس در گوشتخواران منطقه به ویژه در سگها از شیوع بالایی برخوردار است. از اینرو با توجه به اهمیت پزشکی و اقتصادی بیماری هیداتیدوزیس در انسان و دامهای اهلی باید اقدامات پیشگیری و کنترل، از جمله معدوم کردن سگهای ولگرد و افزایش آگاهی های اقشار جامعه از طریق اجرای برنامه های آموزش بهداشت صورت گیرد.

سابقه و هدف: اکینوکوکوس گرانولوزوس (Echinococcus granulosus) سستود انگلی بوده که باعث ایجاد بیماری کیست هیداتید در انسان می شود. ژن کد کننده پروتئین EG95 می تواند به عنوان یک هدف مناسب جهت ساخت واکسن DNA برای پیشگیری از این بیماری باشد. با توجه به اهمیت این ژن و عدم وجود گزارشی مبنی بر مطالعه بر روی این ژن در ایران، هدف از این مطالعه شناسایی و کلون کردن ژن کد کننده پروتئین EG95 ایزوله ایرانی اکینوکوکوس گرانولوزوس می باشد.مواد و روش ها: در مرحله اول با جداسازی پروتواسکولکس از مایع کیست هیداتید، RNA را از پروتواسکولکس استخراج کرده و پس از انجام RT-PCR، نمونه های cDNA تکثیر شده بر روی ژل الکتروفورز بررسی شد. در مرحله بعد ژن حاصل در وکتور کلونینگ pTZ57R/T کلون گردیده و جهت تایید، از دو روش Clony-PCR و هضم آنزیمی به وسیله آنزیم های محدود کننده استفاده شد. در نهایت ژن EG95 کلون شده در وکتور pTZ57R/T مورد تعیین توالی قرار گرفت.نتایج: بررسی نتایج واکنش RT-PCR بر روی ژل الکتروفورز و همچنین تعیین توالی ژن کد کننده پروتئین EG95 نشان دادکه این ژن دارای 492 جفت باز بوده و با ژن EG95 سویه استاندارد گزارش شده از نیوزلند و استرالیا (X90928.1) متفاوت است. علاوه بر این با استفاده از هضم آنزیمی کلون شدن ژن EG95 در پلاسمید pTZ57R/T مورد تایید قرار گرفت.نتیجه گیری: ژن EG95 به طور موفقیت آمیز در پلاسمید pTZ57R/T کلون شد و این پلاسمید می تواند برای مطالعات بعدی در جهت ساخت واکسن DNA مورد استفاده قرار گیرد.

پیش زمینه و هدف: هیداتیدوز دارای انتشار جهانی بوده و به عنوان یکی از بیماری هایی که می تواند چندین ارگان متعدد بدن را درگیر کند، از اهمیت به سزایی برخوردار است. این بیماری عوارض متعددی نیز می تواند داشته باشد و درمان آن هزینه و مشکلات خاص خود را دارد. شناخت روش های تشخیصی و مهمتر از آن درمان کیست هیداتید با توجه به شیوع نسبتا قابل توجه این بیماری، اهمیت به سزایی در اعاده سلامتی بیماران دارد. درمان قطعی بیماری جراحی می باشد، و در موارد خاص آلبندازول موثرترین دارو در درمان کیست هیداتید مورد استفاده قرار می گیرد. آلبندازول پس از مصرف به سرعت جذب و به سولفوکساید که متابولیت اصلی و فعال دارو می باشد تجزیه می شود. هدف از این مطالعه بررسی اثر کشندگی آلبندازول سولفوکساید در غلظت ها و زمان های متفاوت بر روی پروتواسکولکس ها در محیط آزمایشگاهی می باشد.مواد و روش کار: این مطالعه از نوع مداخله ای تجربی بود. پس از جداسازی صدها کیست هیداتید از اندام های آلوده دام های کشتار شده، بعد از بررسی های لازم در مورد بارور بودن کیست ها، پروتواسکولکس های آنها تخلیه و با سرم فیزیولوژی شستشو داده شد و میزان viability آنها زیر میکروسکوپ مورد بررسی قرار گرفت. محلول آلبندازول سولفوکساید در غلظت های 25mg/ml، 50mg/ml، 100mg/ml حاضر گردید سپس تعداد معینی از پروتو اسکولکس ها به لوله های حاوی سولفوکساید ریخته شد و در زمان های متفاوت آزمایشات انجام گرفت. در مرحله بعد به کمک میکروسکوپ درصد زنده ماندن آنها از روی حرکت سلول های شعله ای تعیین و ثبت شد.یافته ها: نتایج نشان داد بین افزایش مدت زمان و مقدار غلظت دارو و زنده ماندن پروتواسکولکس ها رابطه مستقیم وجود دارد. در گروهی که آلبندازول سولفوکساید با غلظت 100mg/ml استفاده شده بود تا دقیقه 20 بر روی پروتواسکواکس ها اثر نداشت، فقط با افزایش مدت زمان در دقیقه 60، %60 پروتواسکولکس ها از بین رفته بودند. در صورتی که در غلظت 50mg/ml تا دقیقه 35 هیچ اثری نداشت و در دقیقه 60، فقط %40 پروتواسکولکس ها مرده بودند.بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتا یج تحقیق و محدودیت زمانی که جراحان در اتاق عمل دارند، آلبندازول سولفوکساید نمی تواند به عنوان یک داروی مناسب در از بین بردن پروتواسکولکس های کیست هیداتید بیماران در حین جراحی و جلوگیری از عود مجدد بیماری استفاده شود.

زمینه مطالعاتی: انگل اکینوکوکوس گرانولوزوس عامل بیماری زئونوتیک کیست هیداتیک است که در بسیاری از واحدهای دامپروری و بویژه در مناطق روستایی و حومه شهرها به لحاظ اپیدمیولوژی در وضعیت اندمیک است. میزبان های طبیعی این پاتوژن انگلی به طور عمده سگ (به عنوان میزبان اصلی)، گوسفند و انسان (به عنوان میزبان واسط) هستند. امروزه کنترل و پیشگیری این بیماری عمدتا محدود به اجرای برنامه های آموزشی، نظارتی و مدیریتی در مزارع دامپروری و کشتارگاه ها بوده است. در دهه اخیر توجه جدی به توسعه واکسن پیشگیرانه بوجود آمده است. هدف از این مطالعه معرفی ابزارها و نرم افزارهای بیوانفورماتیک هستند که در طراحی آنتی ژن حفاظتی مفید خواهند بود. روش کار: در این مطالعه از ابزارهای پیشگویی کننده ی اپی توپ مربوط به مربوط به سیستم ایمنی سلولی و هومورال استفاده گردید. همچنین از نرم افزار مدلر برای مدلینگ ساختار سوم هر یک از آنتی ژن های حفاظتی استفاده گردید. داکینگ مولکولی بین مولکول های MHC اختصاصی گونه و نیز پپتیدهای کاندید اپی توپ سلول T مورد استفاده قرار گرفت. برای این کار از نرم افزار Hex ورژن 8 استفاده شد. نتایج: شاخص های ایمونوژنیک مربوط به هر یک از آنتی ژن ها در قالب یک سازه آنتی ژن حفاظتی مرتب گردید و توسط لینکرهای اختصاصی در کنار هم قرار گرفتند. سپس کدون ها ی این سازه آنتی ژن حفاظتی برای بیان در میزبان پروکاریوتی (Escherichia coli k12) بهینه گردید. نتیجه گیری نهایی: در این مطالعه ی بیوانفورماتیک، اطلاعات کلیدی در خصوص روش شناسی گام به گام طراحی دنوو آنتی ژن حفاظتی علیه بیماری انگلی اکینوکوکوس گرانولوزوس ارائه شده است. که به نظر می رسد قابلیت حفاظت همزمان سگ و گوسفند در برابر این بیماری را داشته باشد.