هدف: سیستم تنفس بر کنترل حرکتی و ثبات و پایداری بدن به ویژه در سالمندان تاثیر می گذارد. هدف از این تحقیق تعیین اثر تمرین تنفس دیافراگمی بر عملکرد تنفس، تعادل و کیفیت زندگی زنان سالمند بود. مواد و روش ها: 40 زن سالمند با میانگین سنی40/72 سال به روش نمونه گیری در دسترس شرکت کردند. آزمودنی ها به طور تصادفی به دو گروه تجربی (20 نفر) و کنترل (20 نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی تمرینات تنفس دیافراگمی را در 6 هفته، 3 جلسه در هفته زیر نظر مربی و 3 جلسه به صورت تمرین در خانه و در 3 ست انجام داد. عملکرد تنفس با آزمون تعداد تنفس در یک دقیقه و آزمون حبس نفس، تعادل ایستا با آزمون شارپند-رومبرگ و تعادل پویا با آزمون عملکردی زمان برخاستن و رفتن و کیفیت زندگی با پرسش نامه 31 سوالی لیپاد در آزمودنی های هر دو گروه قبل و بعد از اعمال تمرینات ارزیابی شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس اندازه های تکراری در سطح معنی داری 05/0>P انجام شد. یافته ها: تعداد تنفس در گروه آزمایش به طور معنی داری (23 درصد) کاهش یافت (001/0>P). هم چنین مدت زمان حبس در وضعیت دم عمیق (25 درصد) و مدت زمان حبس نفس در وضعیت بازدم عمیق (42 درصد) در گروه تجربی به طور معنی داری افزایش یافت (001/0>P). علاوه بر این، شاخص تعادل ایستا (002/0=P) و پویا (001/0>P) پس از تمرینات تنفس دیافراگمی در گروه تجربی به طور قابل توجهی بهبود یافتند. تمرینات تنفس دیافراگمی باعث افزایش معنی دار کیفیت زندگی زنان سالمند شده است (005/0=P). نتیجه گیری: تمرینات تنفس دیافراگمی بر عملکرد تنفس (تعداد تنفس، حبس نفس در وضعیت دم و بازدم)، تعادل ایستا، تعادل پویا و کیفیت زندگی زنان سالمند تاثیر مثبت داشته است. لذا استفاده از این تمرینات برای دوره های پیشگیری، بهبود عملکرد و توان بخشی در افراد و سنین مختلف توصیه می شود.

درک و فهم فیزیولوژی تنفس و چگونگی تبادل اکسیژن و Co2 در سطح ریه ها و مصرف اکسیژن در نسوج، اهمیت فراوانی در پی بردن به اختلالات ناشی از هیپوکسی و چگونگی درمان آن دارد. یادگیری و انتقال مفاهیم فیزیولوژی تنفسی به بیمار، دارای اهمیت فوق العاده زیادی برای یک پزشک هوایی می باشد.فرایند تنفس دارای مراحل زیر می باشد:1- مصرف اکسیژن و تولید دی اکسید کربن توسط بافت ها2- تبادل گازها ما بین خون و بافت ها3- انتقال اکسیژن از ریه ها به بافت ها توسط جریان خون4- تبادل گازها مابین خون و ریه ها در محیط اطراففرایندهایی که موجب تبادل گاز مابین خون و محیط اطراف می شوند، تنفس خارجی (External Respiration) نامیده می شوند. حمل گازها به بافت ها و از بافت ها و تبادل گاز در بافت ها را تنفس داخلی (Internal Respiration) می گویند ...   

زمینه و هدف: در حال استراحت تنفس از بینی روش نرمال تنفس در اکثریت افراد می باشد. در طول ورزش با افزایش تهویه تنفس بینی به دهانی بینی تبدیل می شود که به Oronasal Switching Point (OSP) معروف است. با وجود تحقیقاتی که در شناخت عوامل موثر در این تبدیل حین ورزش انجام گرفته، تاثیر تمرینات تحمل تنفس بینی روی زمان اجباری این تبدیل مورد مطالعه قرار نگرفته است و در این مطالعه این تاثیر مورد ارزیابی قرار گرفت.روشها: ده نفر داوطلب سالم و جوان (5 نفر مذکر و 5 نفر مونث) در سه پروتکل شامل: (1) اندازه گیری تهویه، بار کاری و OSP در حین ورزش، (2) انجام تمرینات تحمل تنفس بینی با شرایط 40 دقیقه در هر روز 3 بار در هفته به مدت 8 هفته و (3) انجام دوباره پروتکل اول شرکت کردند.یافته ها: این مطالعه نشان داد بارکاری و OSP در هر دو جنس در بعد از تمرینات نسبت به قبل از آن افزایش معنی داری داشته و با وجود عدم تغییر در تهویه پایه و حین ورزش در بعد از تمرینات نسبت به قبل از آن شیب تهویه نسبت به زمان تبدیل کاهش معنی داری نشان می دهد.نتیجه گیری: بر اساس نتایج حاصله می توان گفت بارکاری و میزان تهویه هر دو بعنوان عوامل مهم درگیر در OSP مطرح بوده و قادرند زمان اجباری تنفس از طریق بینی را افزایش دهند. لذا از این روش می توان در افزایش زمان تنفس بینی در آسم حین ورزش و یا ورزشکاران استفاده نمود.