بیهوشی، به ویژه بیهوشی عمومی، همراه با تضعیف یا توقف مکانیزم های دفاعی- جبرانی بدن است که یک متخصص بیهوشی مراقبت از این وضعیت مهم را تا پایان بیهوشی عهده دار است. پلک زدن که مانع از خشکی و زخم قرنیه می گردد، یکی از این مکانیزم ها است. در طی بیهوشی عمومی، پلک ها اغلب باز مانده و قرنیه در جلو قرار می گیرد. پس به دلیل تماس با مواد شیمیایی یا هوا یا دیگر وسایل و پارچه ها مستعد آسیب دیدن است. دو روش رایج برای بسته نگاه داشتن پلک ها، یکی کاربرد چسب و دیگری پماد آنتی بیوتیک است. اما این دو روش ایراداتی دارند؛ به همین جهت روش کاربرد گاز مرطوب بر روی چشم، مورد بررسی و مقایسه با دو روش دیگر قرار گرفت. 150 بیمار در سه گروه 50 تائی، هر کدام یک روش را امتحان کردند و در پایان طی دو مرحله، یکی تا 4 ساعت پس از اتمام جراحی و بعدی 24 ساعت پس از جراحی، بیمار از نظر هر نوع مشکل چشمی مورد ارزیابی قرار گرفت. ظاهرا روش گاز مرطوب برتری واضح بر دو روش دیگر را نشان داد.
می دانیم که در بدن انسان به طور طبیعی فرآیندهائی فیزیولوژیک مستمرا در حال جریان هستند که هدف آنها حفظ محیط داخلی بدن در یک محدوده عملی است. در حین بیهوشی عمومی، تقریبا تمامی این مکانیزم ها دستخوش ضعف یا توقف می گردند و بدیهی است که نقش مهم و حساس یک متخصص بیهوشی هشیار و آگاه، آن است که تا بازگشت کامل این مکانیزم ها به وضع طبیعی، شخصا وظایف آنها را بر عهده بگیرد. یکی از این مکانیزم ها که طبق معمول در حالت عادی از آن بی خبریم پلک زدن (Blinking) است. این پدیده دفاعی، قرنیه را از خشک شدن در جریان تماس با هوا و ذرات معلق در آن حفاظت می کند و سبب می گردد که سطح قدامی کره چشم مرتبا با لایه ای از اشک شستشو گردد. لایه اشک در جلو کره چشم یک لایه سه طبقه مرکب از موسین، املاح معدنی و چربی است. بیهوشی عمومی ضمن کاهش یا توقف تولید اشک، پلک زدن را نیز ساکن می گذارد. اشک حاوی آنزیم لیزوزیم نیز هست که برخی باکتری ها را نابود می سازد. پس استعداد به عفونت های چشمی را هم افزایش می دهد بنابراین حفاظت از چشم ها امری اساسی در حین بیهوشی عمومی است.