مقدمه: بیماری کوریورتینوپاتی (C S C) یک بیماری با علت ناشناخته است. هدف این مطالعه تعیین اثر درمان زودرس CSC با لیزر دیود در چهار هفته اول و بررسی عوارض و عود بیماری می باشد. روش کار: در این مطالعه توصیفی 54 چشم از 54 بیمار با تشخیص CSC و بدون درمان اولیه و 55 چشم از 55 بیمار با تشخیص CSC  دز 4 هفته اول بروز علایم، نقاطی که دارای نشت ماده فلورسین بود و حداقل 350 میکرون از مرکز بینایی فاصله داشت، مورد لیزر درمانی با مشخصات زیر قرار گرفتند. اندازه 75 میکرون قدرت 100-300 میلی وات و زمان 100-300 میلی ثانیه بطوریکه محل لیزر به سختی دیده شود. تمامی بیماران حداقل بمدت یک سال پیگیری شدند. نتایج: در گروه بدون درمان اولیه، 27.77% از بیماران بعد از 6 هفته دید بیست، بیستم به دست آوردند. 85.18% از بیماران بعد از یکسال دید بیست، بیستم بدست آوردند و 24% در طور یکسال مراقبت دچار عود مکرر شدند. Choroidal Neovascularization (CNV) در 1.85% از بیماران دیده شد. در گروه با درمان اولیه، در همه بیماران در عرض 2-4 هفته (متوسط 1/3 هفته) مایع زیر شبکیه کاهش پیدا کرد. 67% بیماران در مدت 2-6 هفته دید بیست، بیستم بدست آوردند. در 14.6%  بیماران عود مجدد دیده شد که با درمان مشابه بهبود یافتند. در طول حداقل یک سال پیگیری هیچ موردی از عوارض مهم لیزر دیده نشد. 87.7% از بیماران بعد از یکسال دید بیست، بیستم داشتند. نتیجه گیری: درمان زودرس CSC با لیزر دیود در 4 هفته اول با کاهش مدت بیماری و تسریع در افزایش دید با کاستن از استرس بیمار می تواند منجر به کم کردن میزان عود بیماری شود.

هدف: جهت انجام داکریوسیستورینوستومی رویکردهای گوناگونی وجود دارد. هدف ما ارزیابی نتایج رویکرد عمل داکریوسیستورینوستومی به کمک لیزر دیود در درمان انسداد دیستال سیستم لاکریمال بوده است. بیماران و روش ها: در فاصله خرداد سال 1380 تا خرداد سال 1381 در بیمارستان خاتم الانبیا (ص) تعداد 19 مورد داکریوسیستورینوستومی ترانس کانالیکولار به کمک لیزر بر روی 17 بیمار انجام گرفت. متوسط سن این بیماران  36.4±8.47سال (محدوده 25 تا 35) و نسبت زن به مرد 13 (76%) به 4 (24%) بود. درگیری سیستم اشکلی در 8 بیمار در سمت راست و در 7 بیمار در سمت چپ و در 2 بیمار دوطرفه بود. عمل جراحی در این بیماران تحت بیهوشی عمومی صورت گرفت. پس از متسع کردن پونکتوم های فوقانی و تحتانی، یک فیبر لیزر دیود با دیامتر 600 میکرون و نوک هرمی شکل از طریق پونکتوم تحتانی به داخل حفره لاکریمال فرستاده شد. یک آندوسکوپ بینی 4 میلیمتر، 30 درجه به داخل بینی وارد گردید. این آندوسکوپ امکان مشاده پرتوی لیزر را از ورای دیوار استخوانی حفره لاکریمال فراهم می آورد به طوری که پروب لیزر در محل صحیح قرار گیرد. استوما با لیزر دیود ایجاد شده و به کمک پالسهای کم انرژی بزرگ تر شد. سپس یک لوله سیلیکونی حداقل 12 هفته در محل باقی گذارده شد. نتایج: از 17 بیمار، درگیری 2 بیمار به صورت دو طرفه بود. میانگین زمان پیگیری بیماران 7.79 ماه و محدوده آن بین 5 و 12 ماه بود. از 19 عمل انجام شده 4 مورد دچار عود شدند. میزان موفقیت کلی در این بیماران 78.9% بود. در این بیماران به جز چهار مورد عود، هیچگونه عارضه خاصی در حین یا در دوره پس از عمل مشاهده نشد. نتیجه گیری: داکریوسیستورینوستومی ترانس کانالیکولار به کمک لیزر دیود زمانی که همراه با آندوسکوپی اینترانازال انجام می شود روشی ساده، کم خطر و بدون ایجاد اسکار است. باز کردن ساک لاکریمال از داخل به خارج، خطر آسیب حرارتی ناشی از لیزر به محتویات اربیت را به حداقل می رساند زیرا جهت و مسیر پرتولیزر به دور از اربیت است. در کل، این روش با روش های اکسترنال و اندونازال قابل مقایسه بوده و هر چند میزان موفقیت آن کمی از روش های مذکور کمتر است ولی با گذشت زمان و تجربه بیشتر و اصلاح معایب موجود، شاهد افزایش میزان موفقیت و در نتیجه افزایش روز افزون استفاده از این روش خواهیم بود.

مقدمه : هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر تابش دو نوع لیزر دیود با طول موج های 810 و 980 نانومتر و لیزر Er:YAG بر میزان زبری سطح Ra دیسک های تیتانیوم سندبلاست و اسید اچ شده (SLA) بود. مواد و روش ها : در این مطالعه ی تجربی، آزمایشگاهی که در سال های 1396 و 1397 در مرکز تحقیقات پروفسور ترابی نژاد و آزمایشگاه مرکزی دانشگاه اصفهان انجام گردید، از 17دیسک تیتانیوم با سطح SLA با قطر 2/5 و ارتفاع 2 میلی متر استفاده شد. نمونه ها به سه دسته ی پنج تایی و یک دسته ی دوتایی (به عنوان گروه شاهد) تقسیم شدند. گروه اول با استفاده از لیزرEr:YAG ، گروه دوم با استفاده از لیزر دیود 810 نانومتر و گروه سوم با استفاده از لیزر دیود 980 نانومتر تحت تابش قرار گرفتند. برای گروه چهارم به عنوان گروه شاهد، اقدامی انجام نشد. سپس زبری سطح با استفاده از میکروسکوپ SPM و شاخص های Ra و Rq بررسی گردید. داده ها با استفاده از آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی Tukey مقایسه شدند. سطح معنی داری، 0/05 > α در نظر گرفته شد. یافته ها : آنالیز آماری داده ها ی حاصل نشان داد که بین میانگین میزان خشونت سطح بر اساس شاخص های Ra وRq ، در چهار گروه اختلاف معنی دار وجود نداشت. نتیجه گیری: تابش لیزر دایود 810 و 980 نانومتر و همچنین لیزر Er:YAG، سطح دیسک های تیتانیوم SLA را بدون آسیب آلودگی زدایی کرد. با این حال، آزمایشات بالینی بیشتری برای تأیید نتایج مطالعه حاضر مورد نیاز خواهد بود.

زمینه و هدف: رویش موهای ناخواسته یکی از مشکلاتی است که از مدت ها قبل به علت حساسیت بیماران تحقیق های بسیاری را به خود اختصاص داده است. از این جهت روش های مختلفی به منظور برداشت این موها ارایه شده است. با توجه به این که لیزر یکی از جدیدترین روش های برداشت موهای ناخواسته است، در این مطالعه بر آن شدیم اثربخشی و عوارض آن را در بیماران ایرانی بررسی کنیم. روش اجرا: مطالعه روی 58 نفر از متقاضیان برداشت موهای ناخواسته و مراجعه کننده به مرکز لیزر درمانی بیمارستان شهید بهشتی اصفهان صورت گرفت. در اولین جلسه، تست لیزر دیود با انرژی 42 تا 61 ژول بر سانتی متر مربع به اجرا درآمد و در صورت نبود واکنش شدید پوستی، چهار جلسه لیزرتراپی با فواصل 1 الی 1.5 ماه وسیله لیزر دیود با طول موج 810 نانومتر، spot size برابر 5 میلی متر و مدت پالس برابر 200 هزارم ثانیه صورت گرفت. معیار مورد استفاده جهت تعیین میزان اثربخشی لیزر دیود، مقایسه تعداد موها در واحد سطح و نیز عکس های گرفته شده قبل و یک ماه پس از پایان دوره درمان بود. بیماران مزبور تا چهار ماه پس از آخرین جلسه درمانی تحت مراقبت و پی گیری قرار گرفتند. یافته ها: جمعا 58 بیمار از بانوان مراجعه کننده به مرکز لیزر درمانی، با متوسط سن 30 سال و تیپ های پوستی II, III, IV )تقسیم بندی (Fitzpatrick و رنگ موی غالبا سیاه در محل درمان، تحت مداوا قرار گرفتند. در این بررسی میزان اثربخشی لیزر دیود در از بین بردن موهای ناخواسته 64% بوده است. بهترین پاسخ به درمان در تیپ پوستی IV (70.4%) مشاهده شد. شایع ترین عارضه (34.5%) اریتم گذرای چند ساعته بلافاصله بعد از لیزر درمانی بود. در این بررسی بین میزان انرژی و میزان اثربخشی لیزر دیود در درمان موهای ناخواسته رابطه آماری معنی داری معکوس و (P<0.05 و r=-0.29) وجود داشت، ولی این رابطه، بین سن بیماران و میزان اثربخشی، مستقیم و معنی دار (P<0.05 و r=0.42) بود. نتیجه گیری: لیزر دیود با طول موج 800 نانومتر در برداشت موهای ناخواسته روش موثری است و عوارض محدودی دارد. با توجه به تاثیر سن و میزان انرژی دستگاه بر میزان اثربخشی لیزر دیود در درمان موهای ناخواسته به نظر می رسد این دو عامل باید مورد توجه بیش تری قرار گیرند.

مقدمه: هدف از مطالعه ی حاضر، تعیین تأثیر سه نوع لیزر دیود 810، دیود 980 و Er: YAG بر تغییرات دمایی دیسک های تیتانیوم با سطح (Sandblast large grit acid etch) SLA بود. مواد و روش ها: طی یک مطالعه ی مداخله ای آزمایشگاهی، 17 دیسک تیتانیوم با سطح SLA با قطر 5/2 میلی متر و ارتفاع 2 میلی متر تهیه شد. نمونه ها به سه دسته ی پنج تایی و یک دسته ی دوتایی (به عنوان گروه شاهد) تقسیم شدند. گروه اول با استفاده از لیزر Er: YAG، گروه دوم با استفاده از لیزر دیود 810 و گروه سوم با استفاده از لیزر دیود 980 تحت تابش قرار گرفتند و برای گروه چهارم به عنوان گروه شاهد، اقدامی انجام نشد. در نهایت دما با استفاده از یک دماسنج دیجیتال قبل و بعد از مداخله (تابش لیزر) اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ی 22 و آزمون آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی مقایسه شدند. سطح معنی داری، 0/05 < α در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج آنالیز داده ها نشان داد که بین تغییرات درجه ی حرارت در چهار گروه، اختلاف معنی دار وجود داشت (0/05 < p value). کم ترین مقدار تغییرات دمایی نسبت به گروه شاهد، در گروه نمونه های تابش شده با لیزر Er: YAG و بیش ترین مقدار تغییرات دمایی نسبت به گروه شاهد، در گروه نمونه های تابش شده با لیزر دیود ثبت شد. نتیجه گیری: با توجه به کاهش دما حین کار با لیزر Er: YAG بر روی سطح دیسک های تیتانیوم، این لیزر برای ضدعفونی سطوح ایمپلنت پیشنهاد می شود و از بین دو لیزر دیود، لیزر دیود 810 به دلیل افزایش دمای کمتر، مناسب تر بود.

هدف: تعیین تاثیر رتینوپکسی با لیزر دیود در مبتلایان به جداشدگی رگماتوژن شبکیه در بیماران کاندید عمل باکلینگ اسکلرا.روش پژوهش: به روش کارآزمایی بالینی از نوع مقایسه قبل و بعد، 69 چشم از 66 بیمار واجد شرایط مطالعه، مورد بررسی قرار گرفتند. برای رتینوپکسی، از لیزر دیود با قدرت 300 تا 950 میلی وات استفاده شد. بیماران حداقل 3 ماه پیگیری شدند. تاثیر درمان بر میزان دید بیماران، میزان موفقیت آناتومیک در اتصال شبکیه و بروز عوارض تعیین گردید و مورد قضاوت آماری قرار گرفت. یافته ها: در 64 چشم (92.8 درصد)، شبکیه پس از عمل باکلینگ اسکلرا، متصل شد. در 4 چشم باکلینگ اسکلرا دو بار انجام شد(Modification) . در 2 چشم، رتینوپکسی از روی ایمپلانت سیلیکونی انجام شد. در 5 چشم پس از عمل،PVR  درجه C ظاهر شد (7.2 درصد) که دو موردشان قبل از عمل نیز PVR درجه B داشتند. بهترین دید اصلاح شده، از 1.5±1.22 لاگمار قبل از عمل به 1.75±0.73 لاگمار بعد از عمل رسید(P<0.02) . در 95 درصد چشمهایی که شبکیه آنها متصل شد، دید بهتر شد یا بدون تغییر ماند. در 12 چشم، حین انجام رتینوپکسی، سوراخ ریز شبکیه ایجاد شد که تاثیری در اتصال شبکیه نداشت. عارضه دیگری از رتینوپکسی با لیزر دیود مشاهده نشد. نتیجه گیری: ایجاد واکنش کوریورتینال به وسیله رتینوپکسی با لیزر دیود به جای کرایوپکسی، در عمل باکلینگ اسکلرا، روش موثر و بی خطری است. امتیاز اصلی آن نسبت به کرایوپکسی، قابلیت کاربرد آن از روی ایمپلانتهای سیلیکونی است.

دیود سالیتانی یک افزاره ابررسانای جوزفسونی است. در این افزاره سالیتان ها و آنتی سالیتان ها نقش حامل های الکتریکی را بر عهده دارند و بر حسب تعداد، سرعت و جهت حرکت آنها در طول پیوند جوزفسون، نقطه کار دیود سالیتانی تعیین می شود. در این مقاله دیود سالیتانی مبتنی بر پیوند جوزفسون گسسته پیشنهاد و با طراحی یک دیود سالیتانی گسسته پدیده یکسوسازی مشاهده شده است. به این منظور ابتدا رفتار حامل ها در یک پیوند گسسته مورد بررسی قرار گرفته و سپس افزاره پیشنهادی بر اساس معادله سینوسی گوردن گسسته مدلسازی و طبق آن پارامترهای طراحی پیوند تعیین می شود. با بررسی روابط حاکم بر پیوندهای جوزفسون نشان داده می شود که کمینه میدان مغناطیسی لازم برای تولید حامل و نیز ابعاد قطعات گسسته نسبت به قطعات پیوسته متناظر تا چندین برابر کاهش دارد. همچنین نتایج شبیه سازی ها نشان میدهد که با توجه به قابلیت تنظیم مشخصه دیود بر اساس طراحی پارامتر گسستگی و همچنین سادگی ساخت افزاره های پیچیده مبتنی بر پیوند گسسته، این ساختار می تواند برای استفاده در ادوات الکترونیک ابررسانایی مانند ترانزیستور سالیتانی و فرستنده فرکانس بالای ابررسانا پیشنهاد شود.

اتصالات فلز-نیمرسانای شاتکی بعنوان بخش پیچیده قطعات نیمرسانا و صنعت الکترونیک مورد توجه بوده اند. در این مقاله دیودهای شاتکی Al/p-Si به روش لایه نشانی تبخیر حرارتی بر بستر سیلیکان نوع پذیرنده ساخته و بر اساس نظریه گسیل گرما یونی مشخصه یابی شدند. پارامترهای فاکتور ایده آل، ارتفاع سد شاتکی و جریان اشباع معکوس، با انداز ه گیری منحنی جریان-ولتاژ (I-V) دیودهای بازپخت شده در محدوده دمایی ° C 100-350 بدست آمدند. تاثیر بازپخت بر پارامترهای دیود سد شاتکی بررسی و مشخص شد که دمای بهینه بازپخت ° C 250 می باشد. سپس مشخصه جریان-ولتاژ دیودهای ساخته شده در گستره دمایی 300-15 کلوین اندازه گیری و فاکتور ایده آل، ارتفاع سد شاتکی و جریان اشباع معکوس تعیین گردید. مشخص شد با کاهش دمای دیود، ارتفاع سد شاتکی و جریان اشباع معکوس کاهش، اما فاکتور ایده آل افزایش می یابد. در خاتمه ارتفاع سد شاتکی و ثابت ریچاردسون دیود مذکور با در نظر گرفتن توزیع گاوسی ارتفاع سد محاسبه شدند. مقدار بزرگ و غیر منتظره فاکتور ایده آل را می توان با پراکندگی حامل ها از اتمهای Al نفوذ یافته به نیمرسانا در نزدیکی میانگاه Al/Si توجیه کرد.