پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار و زوج درمانی سیستمی تلفیقی بر کاهش اضطراب صمیمیت زوج ها صورت گرفته است. نمونه شامل 30 زوج داوطلب شرکت در مطالعه بود، که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل جای گرفتند.هر سه گروه به مقیاس سازگاری زناشویی (DAS) به عنوان پیش آزمون جهت غربال گری، و مقیاس ترس از صمیمیت (FIS) به عنوان پیش آزمون، پس آزمون و آزمون پیگیری پاسخ دادند و نتایج آن با استفاده از تحلیل واریانس کرت های تقسیم شده مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. هم چنین برای تعیین تفاوت بین میانگین ها از آزمون تعقیبی بوون فرونی استفاده شد. نتایج نشان دهنده تفاوت معنادار بین تاثیر هر دو روش زوج درمانی هیجان مدار و زوج درمانی سیستمی تلفیقی بر کاهش اضطراب صمیمیت در مقایسه با گروه کنترل بود؛ اما بین این دو روش درمانی تفاوت معناداری یافت نشد. هم چنین نتایج نشان دهنده پایدار بودن اثر درمان بعد از گذشت 3 ماه بود.

زمینه و هدف: از ناتوانی ها و نابهنجاری های زناشویی که موجب مشکلات روانی و بی تفاوتی و طلاق زوجین می شود، تعارض زناشویی و توانایی نداشتن در حل تعارض ها است. هدف این پژوهش تعیین و مقایسه اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار و زوج درمانی شناختی-سیستمی گاتمن بر تعادل عاطفه زوج های متعارض بود. روش بررسی: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با دو گروه آزمایش و یک گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش را تمامی زوج های متعارض (سطوح 1و2و3) مراجعه کننده به مراکز مشاوره و روان شناسی خصوصی مناطق دو و پنج شهر تهران در سال 1397 تشکیل دادند. از این جامعه، 60 نفر به صورت دردسترس انتخاب شده و به طور تصادفی در سه گروه (20نفری) آزمایشی یک و آزمایشی دو و گواه جایگزین شدند. ابزار پژوهش مقیاس تعادل عاطفه (عاطفه مثبت و عاطفه منفی) (واتسون و همکاران، 1988) بود. سپس طرح مداخله زوج درمانی هیجان مدار جانسون برای گروه آزمایش یک و طرح مداخله زوج درمانی شناختی-سیستمی گاتمن برای گروه آزمایش دو انجام پذیرفت؛ اما برای گروه گواه، هیچ گونه مداخله ای اعمال نشد. داده ها با روش تحلیل کوواریانس با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 23در سطح معناداری 5درصد تحلیل شد. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که هر دو زوج درمانی هیجان مدار و زوج درمانی شناختی-سیستمی بر تعادل عاطفه (افزایش عاطفه مثبت و کاهش عاطفه منفی) زوجین متعارض تاثیر معنا داری داشت (0٫, 001>p). نتایج آزمون تعقیبی نیز نشان داد که اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار بیشتر از زوج درمانی شناختی-سیستمی بود (0٫, 001>p). نتیجه گیری: براساس یافته ها، زوج درمانی هیجان مدار مبتنی بر نظریه جانسون دارای تاثیر بیشتری درمقایسه با زوج درمانی گاتمن بر تعادل عاطفه زوجین متعارض است؛ بنابراین می توان به منظور افزایش تعادل عاطفه در زوجین متعارض از زوج درمانی هیجان مدار بهره جست.

زمینه و هدف: امروزه استرس و تبعات آن نقش موثری در روابط ما بین انسان ها به خصوص زوج ها دارد. زوج ها اغلب در زندگی روز مره با موقعیتهایی مواجه هستند که استرس زا بوده و روابط آنها را تحت تاثیر قرار می دهد. هر چه میزان استرس در زوج ها بیشتر باشد، نارضایتی از رابطه زناشویی افزایش می یابد و در نتیجه خطر جدایی و طلاق وجود دارد. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر زوج درمانی هیجان مدار بر کاهش استرس زناشویی زوج ها طراحی شد. روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع تحقیقات کاربردی و به لحاظ روش پژوهش آزمایشی و با بهره گیری از طرح پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل می باشد. جامعه این پژوهش را کلیه زوجین دارای مشکلات زناشویی مراجعه کننده به بخش مشاوره بیماری های رفتاری مرکز بهداشت شماره 2 شهرستان هرسین در نیمه دوم سال 1394تشکیل می دادند که خواستار شرکت در طرح درمان بودند. با استفاده از نمونه گیری در دسترس، 16زوج که بالاترین نمرات را در پرسشنامه پژوهش کسب کرده بودند و واجد شرایط شرکت در جلسات بودند، انتخاب و با جایگرینی تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام 8 زوج) قرار گرفتند. برای گردآوری داده ها از مقیاس استرس زناشویی استکهلم-تهران (STMSS)استفاده گردید. قبل از انجام مداخله آزمایشی(زوج درمانی هیجان مدار) میزان استرس زناشویی در گروه های آزمایش و کنترل اندازه گیری شد. سپس آزمودنی های گروه آزمایش به مدت 10 جلسه یک و نیم ساعته به شیوه گروهی و با توالی هر هفته یک جلسه در معرض مداخله زوج درمانی هیجان مدار قرار گرفتند. اما برای گروه کنترل مداخله ای ارایه نشد. پس از خاتمه درمان از هر دو گروه پس آزمون بعمل آمد و پس از گذشت یک ماه از آخرین جلسه درمان، اعضای دو گروه در یک جلسه پیگیری نیز شرکت کردند. داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس تک متغیره(ANCOVA) مورد تجزیه و تحلیل قرارگرفتند. یافته ها: : نتایج حاکی از آن بود که زوج درمانی هیجان مدار موجب کاهش استرس زناشویی زوجین گروه مداخله در مرحله پس آزمون شده و نتایج کماکان در مرحله پیگیری از ثبات لازم برخوردار بوده است ( 05/0 >P). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که زوج درمانی هیجان مدار توانسته میزان استرس زناشویی زوجین را کاهش دهد. توصیه می گردد این شیوه درمانی در حل مشکلات زناشویی زوج ها مورد استفاده قرار گیرد.

اهداف: امروزه رویکردهای گوناگون زوج درمانی با هدف کاهش تعارضات و آشفتگی ارتباطی میان زوج ها به وجود آمده است. الگوی زوج درمانی خودتنظیمی، کاربرد نظریه خودکنترلی رفتاری در مشکلات رابطه ای است. این الگو هم توسعه ای در زوج درمانی شناختی- رفتاری و هم تلاشی برای ارایه چارچوب یکپارچه التقاطی به منظور استفاده از سایر زوج درمانی هاست. هدف از پژوهش حاضر، تعیین کارآیی رویکرد زوج درمانی کوتاه مدت خودتنظیمی بر کاهش استرس زناشویی زوج ها بود.ابزار و روش ها: در این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون، 16 زوج دارای مشکلات زناشویی مراجعه کننده به سرای سلامت گل ها واقع در منطقه 6 شهرداری تهران در تابستان 1393، با استفاده از نمونه گیری در دسترس، انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام 8 زوج) قرار گرفتند. ابزار پژوهش، مقیاس استرس زناشویی استکهلم- تهران بود که در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون توسط آزمودنی ها تکمیل شد. مداخله زوج درمانی کوتاه مدت خودتنظیمی در 8 جلسه یک ساعته با توالی هر هفته یک جلسه، به شیوه زوجی و جداگانه برای گروه آزمایش اجرا شد، اما گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیره و در نرم افزار SPSS 20 تحلیل شدند.یافته ها: در مرحله پس آزمون، میانگین نمرات استرس زناشویی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل به صورت معنی داری کاهش یافت (p=0.001).نتیجه گیری: زوج درمانی کوتاه مدت خودتنظیمی در بهبود استرس زناشویی زوجین موثر است.

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش زوج درمانی سیستمی _ رفتاری بر بهزیستی روانی زوج های ناسازگار انجام شد. روش: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون _ پس آزمون با گروه کنترل و مرحله پیگیری بود. جامعه آماری این پژوهش را کلیه زوج ها تشکیل می دادند که به مراکز مشاوره سیاوشان، آوای مهر، کامران و مرکز تخصصی اعصاب و روان شهر تهران در سال 1394 مراجعه نموده بودند. جهت انجام پژوهش حاضر 16 زوج (32 نفر) از مراجعه کنندگان به این مراکز با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در گروه های آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه بهزیستی روانی ریف(1967) بود. قبل از اجرای مداخله آموزشی، اعضای هر دو گروه به وسیله پیش آزمون مورد سنجش قرار گرفته و سپس طرح درمان طی 10 جلسه (هفته ای یک جلسه) در گروه آزمایش اجرا شد. پس از اتمام جلسات درمان پس آزمون و پس از دوماه آزمون پیگیری انجام شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از تحلیل واریانس طرح ترکیبی و آزمون تعقیبی بونفرنی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که زوج درمانی سیستمی _ رفتاری منجر به افزایش معنی دار میانگین نمرات بهزیستی روانی زوج های گروه آزمایش در مراحل پس آزمون و پیگیری شده بود (001/0>p). نتیجه گیری: با توجه با پایین بودن بهزیستی روانی زوج های ناسازگار، بر اساس یافته های حاصل از پژوهش حاضر، می توان از زوج درمانی سیستمی _ رفتاری جهت بهبود بهزیستی روانی این زوج ها بهره برد.

مقدمه این مطالعه با هدف اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار بر طرحواره های هیجانی زوج های جوان انجام گرفت. روش کار روش مطالعه، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون بود. جامعه آماری را تمامی زوجین جوان دچار مشکل سازگاری تشکیل دادند که به مراکز خدمات روانشناختی و مشاوره در شهر تهران در شش ماهه دوم سال 1398 مراجعه کردند (2025=N). از بین آنان 20 زوج (40 نفر) بر اساس ملاک های ورود و به طور تصادفی انتخاب شدند و سپس در دو گروه زوج درمانی هیجان مدار و گروه کنترل جایگزین شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس طرحواره های هیجانی (لیهی، 2002) بود. گروه آزمایشی، تحت آموزش زوج درمانی هیجان مدار با رویکرد جانسون (2004) در 9 جلسه 60 دقیقه ای قرار گرفتند و گروه کنترل در نوبت انتظار بودند. داده ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس چند متغیره و با نرم افزار SPSS25 تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نتایج نشان داد بین گروه آزمایش و گروه کنترل تفاوت معنی دار وجود داشت؛ و مداخله زوج درمانی هیجان مدار بر طرحواره های هیجانی زوج های جوان تاثیر مثبت معنادار داشتند (05/0

پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار و زوج درمانی سیستمی تلفیقی در افزایش سازگاری زناشویی زوج های دارای صدمه دلبستگی اجرا شد. نمونه شامل 30 زوج داوطلب شرکت در مطالعه بود که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل جایگزین شدند. هر سه گروه به مقیاس سازگاری زن و شوهری(DAS)  و ابزار صدمه دلبستگی (AIM) به عنوان پیش آزمون، پس آزمون و آزمون پیگیری پاسخ دادند. نتایج نشان دهنده تفاوت معنادار بین هر دو روش زوج درمانی هیجان مدار و زوج درمانی سیستمی تلفیقی در افزایش سازگاری زناشویی زوج های دارای صدمه دلبستگی در مقایسه با گروه کنترل بود. اما بین این دو روش درمانی تفاوت معناداری یافت نشد. همچنین نتایج نشان دهنده پایدار بودن اثر درمان بعد از گذشت 3 ماه بود.