فوائد رجالی اغلب همان داده ها، اصول، قواعد و مبانی دانش رجال است که بخش مهم و سترگ آثار رجالی شیعه را به خود اختصاص داده است. پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی _ تحلیلی، ضمن بازپژوهی پیشینه و تعامل فوائد رجالی با دیگر علوم، به چیستی و نیز چرایی تعریف نشدن آن از سوی بیشتر رجال پژوهان پرداخته و تعریف برگزیده را مورد بازنگری و بازنگاری قرار داده است.کانون پژوهش حاضر بیان برایندها و بروندادهای فوائد رجالی، البته فقط در حوزۀ توسعۀ قواعد رجالی است که این مهم فراخور مقام و مقال و از طریق مرور چند گزاره، به توسعۀ قواعد رجالی در دو ساحت توثیقات خاص و عام، به عنوان دستاوردهای پژوهش، پرداخته است.

مقدمه: در بسیاری از کشور ها انجام ختنه امری شایع است، حتی در آمریکا حدود 80 درصد نوزادان پسر ختنه می شوند. اهمیت ختنه در مورد کاهش عفونت ادراری در مطالعات متعدد ذکر شده است، به علاوه انجام ختنه بر پیشگیری از سرطان تناسلی مردان نیز به اثبات رسیده است. مطالعات متعدد نشان داده است که برای بهره مند شدن از آثار سودمند ختنه، می بایست ختنه در دوران نوزادی نوزادی انجام گیرد.گاهی ترس از تنگی نوک مجرای ادرار یعنی مه آ باعث تاخیر در ختنه می گردد، اما این ترس کاملا اشتباه است، چرا که تنگی مه آ به سادگی و به صورت سرپایی قابل درمان است و ایجاد آن به ندرت می تواند موجب بروز عوارض گردد. لذا تاخیر در انجام ختنه، تنها موجب می گردد تا منافع انجام ختنه چون پیشگیری از عفونت های ادراری در دوران نوزادی و کودکی و عوارض آن چون بیماری های کلیوی حاصل نگردد. حتی مطالعات نشان داده اند در صورتی ختنه در پیشگیری از سرطان های دستگاه تناسلی سودمند خواهد بود که در دوران نوزادی انجام گردد. به علاوه انجام ختنه در دوران نوزادی دارای فواید دیگری نیز می باشد از جمله اینکه در دوران نوزادی ترمیم نسجی عالی است و تقریبا هم زمان با افتادن بند ناف زخم ختنه نیز جوش می خورد و احتمال عفونت ختنه در این زمان ناچیز است، زیرا هم آنتی کورهای مادر در خون بچه وجود دارد و هم این ناحیه پر خون در برابر عفونت کاملا مقاوم است. به علاوه انجام ختنه نوزادی مشکلات و استرس روحی که در انجام ختنه در سنین بالاتر برای کودک ایجاد می نماید را نیز ندارد.مطالعه حاضر به بررسی مستندات موجود در زمینه ختنه نوزادی می پردازد تا اهمیت زمان انجام ختنه را روشن سازد، به علاوه روش صحیح و مناسب انجام ختنه به صورت مصور در این مقاله توضیح داده شده است تا قابلیت استفاده از آن به صورت راهنما فراهم گردد.

این نوشتار اختصاص به معرفی کتاب «فوائد الافضلیه» دارد؛ کتابی در بیش از هفتصد صفحه، اثری پزشکی که علی افضل طبیب بن محمدامین قاطع قزوینی آن را برای شاه عباس ثانی نوشته است.

نظام حدیث پژوهی شیعه در دوره معاصر نیازمند بازشناسی و بازسازی نشانه هایی است که با آن بتوان میراث برجای مانده از دوره معصومینk را با سازوکاری روشن تر و واقعی تر به عنوان منبعی معتبر مورد استفاده قرار داد. این امر مستلزم شناسایی دقیق روش های متداول و معمول نزد عالمان و محدثان شناخته شده پیشین است. یکی از حدیث پژوهانی که آثارش از زمان نگارش مورد توجه فقها و اندیشمندان علوم اسلامی قرار گرفته، شیخ حر عاملی است. وی تلاش می کرد تا با بازشناسی و بازسازی قراین اعتبار در نظام حدیث پژوهی متقدمان و تقویت آن ها دیدگاه اخباریان را رونق داده و دایره صحت را توسعه ببخشد. به نظر می رسد بر اساس واقعیت های تاریخ تطور اعتبارسنجی، آرای شیخ حر عاملی بتواند برخی از نقاط مبهم این نظام را رفع و آن را بهبود ببخشد. مهم ترین آرای او پیرامون اعتبارسنجی و ارزش گذاری حدیث در خاتمه کتاب وسایل الشیعه با عنوان «فواید» نمود یافته است. بازخوانی این قراین در بازیابی نظام متقدمین امری راهگشاست.

زبان فارسی دری، زبان رسمی مردمان ماوراء النهر در قرون نخستین اسلامی است. این زبان، مواجه با زبان عربی شد که پس از آمدن اسلام، زبان دین و اعراب مهاجر بود. به تدریج متون دینی عربی به این زبان نوشته شد، اما همچنان در تألیف از زبان فارسی استفاده می شد. آنچه مورد نظر است این که در مواردی، در متن های عربی، بویژه در متون فقهی، از کلمات که توسط » فوائد « و جملات فارسی استفاده می شد. کتاب مولفی از قرن چهارم هجری پدید آمده، حاوی تعداد قابل توجهی عبارات فارسی است. در مقاله حاضر، این کلمات استخراج شده و به علاوه، از اهمیت این کتاب فقهی استفتائی در روشن کردن پاره ای از نکات کلامی و تمدنی سخن به میان آمده است.

چکیده فارسی:باورهای اعتقادی، همواره صحنه نقادی و طرح شبهات بوده است. اعتقاد به امام غایب نیز از این امر مستثنا نیست. یکی از شبهاتی که متوجه این باور شده است، «انتفای فواید و لغویت امام غایب» است. ریشه شبهه مذکور حاصل دو برداشت اشتباه، یا ناقص از مفهوم غیبت، شئون و مناصب امام است. طراحان این شبهه پنداشته اند غیبت یعنی عزلت، اختفا و فقدان شخص و شخصیت امام و شئون امام (رهبری و حکومت سیاسی و حضور اجتماعی). بنابراین، امام غایب، یعنی حاکمی که هیچ حضور و نمودی ندارد!در حالی که بر اساس منابع لغت عرب، قرآن و سنت، اصولا غیبت، به معنای اختفا و فقدان شخص از جامعه نیست. امام غایب موجود است؛ فعالیت دارد؛ با امت مرتبط است؛ ولی هر کسی به تشخیص او موفق نمی شود؛ درست مانند غیبت حضرت یوسف علیه السلام و حضرت خضر علیه السلام؛ نه غیبت حضرت عیسی علیه السلام. این نوشتار تلاش می کند با استناد به قرآن، سنت و منابع کلامی، پاسخی نسبتا جدید و یا دست کم با روش نو ارائه دهد که در پرتو آن، عمق بیش تری از فواید امام غایب کشف می شود. چکیده عربی:من الواضح والأکید فقد جاء طرح المسائل والمبادئ والقیم العقدیة و تزامن بنوع من النقد و جعلها دوما فی دائرة الشبهات والشکوک، و من هنا فإن الإعتقاد بالإمام الغائب غیر مستثناء عن هذه القاعدة حیث ان واحدة من تلک الشبهات التی تم تسلیط الضوء علیها فی هذا المضمار هی إشکالیة «إنتفاء الفوائد ولغویة الإمام الغائب» ولاشک فإن اصل هذه الشبهة هو ناتج من استدلالین خاطئین اما ناقص عن معرفة مفهوم الغیبة و تجاهل أبعادها و ایضا عدم معرفة مقام و منزلة و مناصب الإمام.و یؤمن من یطرح هذه الشبهة بإن الغیبة تعنی العزلة و الإختفاء و فقدان الشخص و شخصیة الإمام و وظائف الإمام (القیادة و الحکومة السیاسیة و الحضور الإجتماعی) و من هذا المنطلق فإن الإمام الغائب یعنی الحاکم الذی لاحضور له.فی حین إننا نشهد بإنه و علی اساس الکتب و المصادر اللغویة و القرآن الکریم و السنة النبویة الشریفة فإن المعنی الذی تعنیه کلمة الغیبة هو لیس اختفاء الشخص و فقدانه عن الحضور الإجتماعی و إنما الإمام الغائب هو شخص موجود و له تآثیره و حضوره الفعال و یرتبط بالأمة أرتباطا مباشرة ولکن لایتمکن کل شخص من تشخیصه و نیل الحضور فی محضره الشریف کما هو حاصل فی غیبة النبی یوسف علیه السلام وغیبة الخضر علیه السلام و لیس کما هو الحال فی غیبة النبی عیسی علیه السلام و تسعی هذه المقالة الی ایجاد إجابة جدیدة و تقدیم اسلوب یتناسب مع المفردات الحالیة و ذلک فی ظل دراسة معمقة للکشف عن أهم الفوائد التی یمکن جنیها من وجود الإمام الغائب علیه السلام و ذلک بالإعتماد علی القرآن الکریم و السنة و المصادر الکلامیة.

اسلوب اعتراض، یکی از سبک های گفتمانی پرکاربرد قرآن کریم به شمار می آید. در این تحقیق با بازخوانی و جستاری تفصیلی در دامنه کتب تفسیری و ادبی، کاربرد وسیع جملات معترضه در قرآن و گونه های آن نمایانده شده سپس با دسته بندی منظم و نیز تفکیک جملات معترضه تک غرضی از چند غرضی، اغراض کلی نهفته در آیات شناسایی، بررسی و مستندسازی شده اند، آنگاه چهار غرض تاکید، دفع خطور ذهنی، تقریر و رد کلام کافران دارای بیشترین کاربرد دانسته شده اند. هدف از پژوهش حاضر پاسخ به چرایی استفاده از سبک بیانی اعتراض در قرآن کریم و نیز حل ابهام عدم تناسب و ارتباط میان آیات معترضه و دیگر آیات می باشد. این پژوهش از نوع تحلیلی-توصیفی بوده و طی آن ضمن یافتن حدود بیست مورد از اغراض جملات معترضه و بررسی آنها ثابت می شود که اطناب حاصل از اسلوب اعتراض در قرآن کریم کاملا هدفمند و در جای خاص خود بوده و طبق مقتضای حال به کار رفته است و از لحاظ کمی و کیفی بسیار فراتر از اسالیب به کار رفته در متون نظم و نثر عربی است، هم چنین از مهمترین عوامل اعجاز ادبی، بیانی و محتوایی قرآن کریم به شمار می رود.