لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه: با توجه به اثرات سوء افسردگی پس از زایمان بر ارتباط مادر و کودک و زن و شوهر اهمیت شناسایی راه های عملی در پیشگیری از این اختلال، ضروری به نظر می رسد.هدف: مطالعه به منظور تعیین نقش حمایتی ماما در پیشگیری از افسردگی پس از زایمان انجام شد.مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، 100 خانم اول را که در سال 80 ـ 1379 جهت انجام زایمان به بیمارستان شهید بهشتی اصفهان مراجعه نموده بودند، به روش تصادفی منظم به و گروه 50 نفری تقسیم شدند. گروه مورد، در روزهای دوم و دهم بعد از زایمان تحت حمایت عاطفی ـ اطلاعاتی ماما قرار گرفتند و 45 روز بعد از زایمان با گروه شاهد از نظر افسردگی پس از زایمان به کمک آزمون ادینبورگ مقایسه شدند. داده ها با آزمون آماری 4 تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: میانگین نمره افسردگی در گروه حمایت شده 4.79±9.44 و در گروه حمایت نشده 4.67±12.6 بود و تفاوت آماری معنی داری با یکدیگر داشتند (p=0.004).نتیجه گیری: ارایه حمایت توسط ماما افسردگی پس از زایمان را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد.

تربیت ماما روستا به منظور کاهش عوارض بارداری و زایمان صورت گرفته است؛ ولی متاسفانه در بسیاری از مناطق روستایی علی رغم دسترسی به ماما روستا، زایمان های زیادی توسط ماماهای سنتی آموزش ندیده انجام می شود. لذا در همین راستا پژوهش حاضر با هدف تعیین نگرش زنان روستایی در مورد ویژگی های عمومی و شغلی ماما روستا انجام گردید.پژوهش حاضر مطالعه توصیفی و ابزارگردآوری داده پرسشنامه مصاحبه ای بود که با مراجعه مستقیم به 325 زن متاهل روستایی در سنین باروری که به صورت تصادفی از لیست روستاهای دارای ماما روستا انتخاب شده بودند، تکمیل گردید. نتایج نشان داد که اکثر زنان در سنین 20 تا 30 سال و بی سواد بودند و محل زایمانشان در منزل (64.8%) و توسط مامای محلی (64.2%) صورت گرفته بود و علل مختلفی را برای عدم مراجعه به ماما روستا ذکر کرده اند، نگرش اکثر زنان نسبت به ویژگی های عمومی ماما روستا منفی (86.1%)، ویژگیهای شغلی مثبت (89.2%) و نگرش کلی آنان مثبت بود و آزمونهای آماری ارتباط معنی داری بین نگرش و برخی ویژگی های جمعیتی آنان نشان داد.نتایج نشان می دهد علی رغم نگرش مثبت نسبت به ویژگی های شغلی ماما روستا،به علت نگرش منفی زنان روستایی به ویژگی های عمومی شان از آنها به خوبی استقبال نمی شود. لذا با توجه به تاثیر به سزای بارورهای سنتی فرهنگی مناطق روستایی در پذیرش ماما روستا، پیشنهاداتی از جمله بازنگری در معیارهای اولیه گزینش و انتخاب ماما روستا ارایه گردید.

1چکیده مقدمه: نیروی انسانی جزء حیاتی در بخش سلامت هستند. مطالعه حاضر با هدف برآورد نیروی ماما مورد نیاز در سه بیمارستان سانتر، آموزشی و غیر آموزشی با استفاده از شاخص حجم کار در دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی تحلیلی به صورت مقطعی در سال 1398 انجام شد. برای تعیین حجم کار از روش برگزاری جلسات کارشناسی، برای تایید زمان استاندارد کار از روش زمان سنجی،  برای تعیین زمان کاری دردسترس از برگزاری جلسه با افراد آگاه در امور پرسنلی و مطالعه قوانین مربوطه و اطلاعات سیستم پرسنلی، برای تعیین حجم کار واقعی از سیستم اطلاعات مدیریت و دفاتر ثبت اطلاعات استفاده شد. برای تحلیل داده های مربوط به wisn از نرم افزار اکسل و برای تحلیل داده های آماری از نرم افزار Stata  نسخه 19 استفاده شد. یافته ها: 10 عامل مرتبط با زمان کاری دردسترس ماماها شناسایی شد. زمان کاری دردسترس سالیانه برای ماماهای بیمارستان های مورد مطالعه 1378 ساعت در سال بود. در این مطالعه مراقبت قبل از زایمان، زایمان و مراقبت بعد از زایمان ، مراقبت بعد از سزارین و احیاء نوزادان به عنوان فعالیت های اصلی ماماها تعیین شدند. نتایج مطالعه نشان داد که بیمارستان های سانتر و آموزشی به ترتیب با 2و 13 نفر کمبود ماما و بیمارستان درمانی با 2 نفر مازاد ماما مواجه هستند. نتیجه گیری: با توجه به اینکه بیماران مراجعه کننده به بیمارستان های سانتر و آموزشی نسبت به بیمارستان های درمانی دارای پیچیدگی بیشتری هستند از این رو تامین نیروی انسانی مورد نیاز برای این بیمارستان ها از اهمیت حیاتی برخوردار است.

مقدمه: اضطراب دوران بارداری، یک مشکل شایع در زنان باردار است و پیامد نامطلوبی بر روی مادر و نوزاد دارد. ماما به عنوان فردی مسوول، نقش مهمی در ارائه مشاوره و مراقبت مادر در طول دوران بارداری، زایمان و پس از زایمان دارد. مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر برنامه مشاوره فردی توسط ماما بر اضطراب دوران بارداری زنان نخست زا انجام شد.روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی در سال 95-1394 بر روی 90 زن نخست زا با سن حاملگی 30-28 هفته مراجعه کننده به مراکز بهداشتی درمانی شهر مشهد انجام شد. افراد به روش تصادفی به دو گروه 45 نفره مداخله و کنترل تقسیم شدند. در گروه مداخله، برنامه مشاوره فردی توسط ماما، بر اساس محتوی مدل مشاوره در مطالعه گمبل طی 3 جلسه (هر 2 هفته یک بار) برگزار گردید و در گروه کنترل، مراقبت های معمول انجام شد. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه مشخصات فردی- مامایی و پرسشنامه اضطراب بک بود. میزان اضطراب قبل از مداخله و طی هفته های 36-34 بارداری در دو گروه اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 16) و آزمون های آماری کای اسکوئر و تی تست انجام شد. میزان p کمتر از 0.05 معنی دار در نظر گرفته شد.یافته ها: میانگین نمره اضطراب در هفته 36-34 بارداری، در گروه مداخله 6.355±3.960 و در گروه کنترل 9.822±5.420 بود که بین دو گروه اختلاف آماری معنی داری وجود داشت (p<0.001).نتیجه گیری: برنامه مشاوره فردی توسط ماما در طول بارداری، منجر به کاهش اضطراب دوران بارداری در زنان نخست زا می شود.