زمینه و هدف: پایش تهاجمی و مستقیم فشار شریانی توسط یک سیستم ساده مانومتر نیز انجام پذیر است اما به دلیل نبود مطالعات سیستماتیک جهت تعیین صحت و دقت آن و مقایسه با ترانسدیوسر، تفسیر نتایج حاصله از چنین سیستمی پایه علمی ندارد.روش بررسی: جهت تعیین ارتباط یافته های سیستم مانومتر با سیستم استاندارد ترانسدیوسر جمعا 105 اندازه گیری همزمان فشار خون سیستولیک و دیاستولیک شریان رادیال در هفت بیمار حین جراحی توسط این دو سیستم انجام گردید. در سیستم مانومتر، اکستنشن تیوب تا نیمه نزدیک به بیمار از سرم سالین پر می شد و نیمه خالی آن به یک مانومتر متصل می گردید. ترانسدیوسر و سطح بین مایع و هوای درون اکستنشن تیوب در یک سطح قرار داده می شدند. سپس برای تعیین ارتباط مقادیر فشار شریانی به دست آمده توسط دو روش اندازه گیری از آنالیز رگرسیون خطی استفاده گردید.یافته ها: فشار نبض در سیستم مانومتر به میزان mmHg [mean (CI 95%)] 37 (33-41) کمتر از سیستم استاندارد بوده، اما فشار متوسط شریانی در دو سیستم با تنها 2 (1-3) mmHg اختلاف، از لحاظ بالینی قابل انطباق می باشند. به علاوه، بدون نیاز به محاسبه فشار متوسط شریانی در سیستم مانومتر، امکان تخمین دقیق فشار متوسط شریانی در سیستم ترانسدیوسر (MAPT) و پایش تغییرات آن از روی فشار سیستولیک شریانی در سیستم مانومتر (SAPM) با وجود ارتباط خطی بسیار مناسب این دو اندازه گیری (R=0.966) توسط فرمول MAPT= (1.03 ×SAPM) - 7.34 مقدور می باشد.نتیجه گیری: پایش فشار سیستولیک شریانی توسط سیستم مانومتر روش قابل قبولی جهت تخمین فشار متوسط شریانی در سیستم استاندارد ترانسدیوسر می باشد.