زبان عطار سرشار است از ویژگی های تمایزبخش صرفی، نحوی و آوایی. این ویژگی ها با انتشار ویراست شفیعی کدکنی از منطق الطیر و دیگر مثنوی های عطار بیشتر پیش چشم آمد؛ اما در این میان توجه بایسته ای به مختارنامه نشد. مختارنامه مجموعه رباعی های عطار است که در پنجاه فصل فراهم آمده است. با توجه به کهنگی اثر، بررسی زبان آن اهمیت خاصی دارد و بر پایه آن می توان به برخی از مسایل زبانی شعر عطار پاسخ هایی مبتنی بر داده های آوایی داد و نیز پاره ای از اشکالات متن را برطرف کرد. داده های برآمده از مقاله حاضر را می توان با داده های حاصل از بررسی دیگر سروده های عطار مقایسه کرد و تصور موجود را از ویژگی های سبکی و زبانی این شاعر دقیق تر ساخت. از دست آوردهای این پژوهش تشخیص لغت نگاهی با یای معروف و نیز تمایز آوایی تو به معنای تا و لایه از تو به معنای ضمیر دوم شخص مفرد است که با دقت در قافیه بندی های مختارنامه میسر شده است. با توجه به وزن رباعی های عطار نیز مشخص شد که بر خلاف برخی از واژه ها که به صورت مخفف نیز به کار می رفته اند، برخی از واژه ها تنها به صورت کامل کاربرد داشته اند، مانند صورت امری گشای که در متن به صورت گشا آمده است و باید اصلاح شود.