در آزمایشی، تأثیر افزودن شش غلظت (صفر، 1/0، 15/0، 2/0، 3/0 و 4/0 درصدحجمی) از سه نوع مویان (غیریونیِ سیتووت، کاتیونیِ فریگیت و آنیونیِ دی­اُکتیل) به محلول­های پاشش حاوی شش دُز (صفر، 375/51، 75/102، 5/205، 411، 822 گرم ماده مؤثره در هکتار) از فن مدیفام + دسمدیفام + اتوفومیسیت (بتانال پروگرس اُ.اِف.) علیه دم­روباهی سبز بررسی شد. هم چنین، ویژگی­های فیزیکی محلول­های پاشش مزبور و قطرک 5 میکرولیتری از آنها روی سطح برگ این گیاه بررسی شد تا مکانیسم عمل مویان­ها مشخص شود. غلظت میسل بحرانی مویان­های سیتووت، فریگیت و دی­اُکتیل به ترتیب در مقادیر 2/0، 2/0 و 1/0 درصدحجمی با کشش سطحی برابر 5/31، 1/38 و 5/32 میلی­نیون بر متر تشخیص داده شد. افزودن مویان­ها به محلول پاشش سبب کاهش زاویه تماس قطرک با سطح برگ، افزایش مساحت خیس شده برگ با قطرک، کاهش مدت زمان تبخیر قطرک از سطح برگ، کاهش اندازه قطرات پاشش، افزایش مساحت خیس شده کاغذحساس به رطوبت با محلول پاشش و افزایش کارایی علف­کش علیه دم­روباهی سبز شد که تماماً وابسته به غلظت مویان­ها بود. عملکرد مویان­ها به صورت دی­اُکتیل > سیتووت > فریگیت رتبه­بندی شد. غلظت­های بالاتر از 2/0 و 15/0 درصدحجمی از مویان­های سیتووت و دی­اُکتیل تاثیری در بهبود کارایی علف­کش نداشت؛ لذا، نتیجه کاربرد غلظت­های بالاتر فقط تحمیل هزینه مویان اضافی است. در مورد مویان فریگیت، غلظت­های بالاتر از 15/0 درصدحجمی سبب کاهش کارایی علف­کش شد؛ لذا، نتیجه کاربرد غلظت­های بالاتر نه تنها اتلاف هزینه مویان اضافی، بلکه هزینه خسارت علف­های هرز به عملکرد چغندرقند به واسطه کاهش کارایی علف­کش نیز هست.

به منظور بررسی ارتباط بین دزهای مصرف علف کش نیکوسولفورون و ماده افزودنی سولفات آمونیوم بر افزایش کارایی کنترل علف های هرز و عملکرد دانه ذرت (Zea mays L. Sc.704) آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی طی سال های 1398 و 1399 با فرض تصادفی بودن اثر سال در منطقه فسا واقع در جنوب شرق استان فارس ایران به صورت مزرعه ای انجام شد. فاکتورهای آزمایش شامل علف کش نیکوسولفورون (دزهای صفر، 30، 50، 70 و 90 گرم ماده موثره در هکتار) و ماده افزودنی سولفات آمونیم با دزهای صفر، 2/5 و 5 درصد بودند. رابطه بین دزهای علف کش و بیوماس علف های هرز در هر یک از سه سطح سولفات آمونیوم از مدل 3 پارامتره لجستیک و برای توصیف رابطه بین بیوماس علف های هرز و سطوح دزهای علف کش و سولفات آمونیم از مدل چهار پارامتره لورینتزن استفاده شد. نتایج نشان داد که استفاده از علف کش نیکوسولفورن منجر به کاهش وزن خشک همه علف های هرز شد و با مصرف سولفات آمونیم کاهش وزن خشک علف های هرز تشدید شد. دُز مؤثر برای کنترل 50 درصد از علف هرز سلمه تره (Chenopodium album) کمتر از سایر علف های هرز بود. سولفات آمونیم به عنوان ماده افزودنی توانست کارایی نیکوسولفورون را برای افزایش شاخص کلروفیل، سرعت فتوسنتز و اجزای عملکرد دانه بهبود دهد. با مصرف کمی بیشتر از 60 گرم نیکوسولفورون به صورت مخلوط با سولفات آمونیم 2/5 تا 10/5 درصد افزایش عملکرد دانه حاصل شد و با مصرف 70 گرم نیکوسولولفورون عملکرد بیولوژیک به 24500 کیلوگرم در هکتار افزایش یافت.

در تحقیق گلخانه­ای حاضر، اثر نوع مویان تری­سیلوکسانی و حجم پاشش بر فعالیت علف­کش دیکلوفوپ-متیل علیه یولاف وحشی زمستانه ارزیابی شد. تحقیق به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی انجام گرفت که فاکتورها شامل مقدار علف­کش (صفر، 5/112، 225، 450، 900 و 1350 گرم در هکتار)، حجم پاشش (60، 120، 240 و 480 لیتر در هکتار)، نوع مویان (بِریک-ترو اِس 233 و بِریک-ترو اِس 240) و غلظت مویان (صفر، 0125/0، 025/0، 05/0، 1/0، 2/0، 4/0 و 8/0 درصد حجمی) بودند. ماده خشک یولاف وحشی زمستانه روی مقادیر دیکلوفوپ-متیل برازش داده شد تا مقدار علف­کش لازم جهت کنترل 50 و 90 درصدی (ED50 و ED90) بدست آید. در شرایط بدون مویان، با افزایش حجم پاشش از 60 به 480 لیتر در هکتار مقادیر ED50 به ترتیب از 4/536 به 1/865 گرم در هکتار و مقادیر ED90 به ترتیب از 3/815 به 8/1366 گرم در هکتار افزایش یافت. رابطه­ای منفی بین کارایی دیکلوفوپ-متیل و حجم پاشش مشاهده شد. این مشاهده با کاربرد هر دو مویان در غلظتهای 0125/0 تا 1/0 درصد حجمی نیز مشاهده شد. در غلظتهای بالاتر، حالت رابطه از منفی به خنثی برای بِریک-ترو اِس 233 تغییر کرد؛ ولی برای بِریک-ترو اِس 240 این حالت تغییری نکرد. ضرورت قطرات پاشش کوچک­تر و غلیظ­تر برای عملکرد بهتر دیکلوفوپ-متیل محرز گردید. در حجم پاشش کم (60 لیتر در هکتار)، بِریک-ترو اِس 233 در غلظت کم (بین 1/0 تا 2/0 درصد حجمی) ولی بِریک-ترو اِس 240 در غلظت بالا (بین 2/0 تا 8/0 درصد حجمی) کارآمدتر بودند.

به منظور بررسی تأثیر تلقیح قارچ مایکوریزا و مویان بر خصوصیات علوفه ای گیاه ذرت تحت شرایط کم آبیاری، آزمایش به صورت کرت خردشده فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در مزرعه پژوهشی دانشکده کشاورزی دانشگاه شاهد در سال زراعی 1396-1395 انجام شد. کرت های اصلی شامل رژیم های کم آبیاری در سه سطح (30، 60 و 90 درصد تخلیه آب قابل استفاده) و کرت های فرعی شامل قارچ مایکوریزا (کاربرد و عدم کاربرد قارچ مایکوریزا) و مویان (کاربرد و عدم کاربرد مویان) بودند. تجزیه داده ها نشان داد که کم آبیاری، تلقیح با قارچ مایکوریزا و کاربرد مویان اثر معنی داری بر صفات پروتئین، ماده خشک قابل هضم، قندهای محلول، درصد دیواره سلولی، فیبرهای شسته شده با شوینده خنثی، وزن خشک علوفه و کارایی مصرف آب داشت. نتایج نشان داد که با افزایش درصد تخلیه آب قابل استفاده و کاربرد مایکوریزا درصد پروتئین، درصد کربوهیدرات های محلول در آب، درصد فیبرهای شسته شده با شوینده های اسیدی در مقایسه با شاهد به ترتیب 24/39، 64/30 و 39 درصد افزایش نشان دادند. کاربرد مویان بر درصد فیبرهای شسته شده با شوینده های خنثی معنی دار نبود. همزمان با افزایش سطوح تنش کم آبیاری وزن خشک علوفه کاهش یافته و بیش ترین وزن خشک علوفه (400 گرم در بوته) در شرایط آبیاری کامل و کاربرد مویان و مایکوریزا مشاهده شد. نتایج هم چنین نشان داد که با افزایش شدت تخلیه آب قابل استفاده، کاربرد مویان و تلقیح با قارچ مایکوریزا افزایشی 97 درصدی در کارایی مصرف آب نسبت به شاهد مشاهده شد.