لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف: پلاکت ها قطعات سلولی بدون هسته و مشتق از مگاکاریوسیت ها هستند که علاوه بر ایفای نقش در هموستاز و ایمنی ذاتی به واسطه داشتن شاخص های مهم نظیر CD40L (یک شاخص مولکولی مهم در تحریک سلول های ایمنی) می توانند در ایمنی اکتسابی نیز نقش داشته باشند؛ از جمله تاثیر آنها بر لنفوسیت های B و فعال سازی آنها مشخص شده است. اکنون در پاسخ به این سوال که آیا میکروذرات مشتق از غشای پلاکت نیز می تواند این تاثیرگذاری را داشته باشد، تاثیر آنها بر فعال سازی لنفوسیت های B بررسی شد.مواد و روش ها: در ابتدا پلاکت کنسانتره از پایگاه انتقال خون منطقه ای و آموزشی استان تهران تهیه شدند و میکروذرات از این کنسانتره ها جدا شد. سپس این میکروذرات با لنفوسیت های B که با استفاده از ذرات مغناطیسی به روش انتخاب منفی از فرآورده های خون تازه جدا شده بودند، در محیط کشت مواجه شد. بعد از 7 روز بیان شاخص های فعالیت بر سطح لنفوسیت های B با روش فلوسیتومتری بررسی شد.نتایج: مطالعه نشان داد که لنفوسیت های B از میکروپارتیکل ها تاثیر پذیرفته اند به طوری که در روز 7 کشت همزمان آنها، بیان شاخص های CD27 و CD86 در سطح آنها افزایش و در عین حال بیان شاخص IgD در آنها کاهش یافته است.نتیجه گیری: میکروپارتیکل های مشتق از پلاکت همانند پلاکت ها بر فعال سازی لنفوسیت های B تاثیر دارد.

فرضیه: پلیمرهای اَبَرجاذب مواد اصلاح کننده با کاربردهای گسترده هستند. یکی از کاربردهای این مواد در صنعت تولید بتن است. استفاده از این مواد برای آبدهی به مواد سیمانی و پخت آن ها بیش از یک دهه است که مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. استفاده از ابرجاذب ها در بتن روش ارزشمندی است، برای مناطقی که عمل آوری معمولی بسیار دشوار باشد، مانند شرایط آب و هوایی ناپایدار که می تواند به تبخیر بیش از حد و یخ زدگی منجر شود و باعث صرفه جویی در مصرف آب نیز می شود.روش ها: میکروژل کربوپل (پلی آکریلیک اسید شبکه ای) اصلاح شده با مونومر پلی(اتیلن گلیکول) متیل اتر متاکریلات با وزن مولکولی 300 در مقادیر مختلف (1، 2 و 3g) و آغازگر آزوبیس ایزوبوتیرونیتریل با فراصوت دهی تهیه شد و خواص میکروژل تهیه شده و نیز اثر آن بر خواص سیمان بررسی شد. میکروژل تهیه شده با آزمون های طیف سنجی زیرقرمز تبدیل فوریه (FTIR)، میکروسکوپی الکترونی پویشی، تعیین اندازه ذره و خواص تورمی بررسی شد. همچنین اثر میکروژل تهیه شده بر خواص متفاوت سیمان مانند رئولوژی، استحکام فشاری و خمشی و آبدهی ارزیابی شد. یافته ها: نتایج FTIR و تصاویر میکروسکوپی نشان داد، اصلاح مونومرها انجام شده است. با توجه به نتایج تورمی مشاهده شد، کربوپل در آب و آب نمک هیچ جذبی ندارد و حل می شود. و پس از اصلاح نیز خاصیت تورمی و جذب حاصل شده است. ظرفیت تورم در آب و آب نمک با افزایش غلظت مونومر پلی اتری ابتدا افزایش و سپس کاهش یافت. نتایج نمونه های سیمان نشان داد، استحکام فشاری نمونه سیمان در مجاورت کربوپل اصلاح شده با مونومر پلی اتری کاهش یافت. همچنین با مقایسه استحکام نمونه های تهیه شده و نمونه تجاری مشخص شد، نمک سدیم پلی آکریلیک اسید با نسبت آب به سیمان یکسان موجب افزایش استحکام فشاری نمونه شاهد شده است. استحکام خمشی نیز در تمام نمونه ها نسبت به نمونه مرجع کاهش یافت. با توجه به نتایج گران روی، میکروژل کربوپل با مونومر پلی اتری گران روی نمونه های سیمان را افزایش داد. با توجه به نتایج XRD آبدهی و پخت نمونه های دارای ابرجاذب نسبت به سیمان شاهد تا 28 روز ادامه داشت. بنابراین، می توان نتیجه گرفت، ابرجاذب ها در کل موجب تأخیر در آبدهی می شوند. همچنین آبدهی نمونه های دارای ابرجاذب با کاهش مقدار مونومر پلی اتری کاهش یافته است.

سایکلون ها برای جداسازی ذرات بزرگتر از جریان سیال مورد استفاده قرار می گیرند. در پژوهش پیش رو با اعمال میدان الکتریکی در فاصله بین استوانه داخلی و خارجی سایکلون، امکان استفاده از آن برای جداسازی ذرات با جرم مشخص به صورت عددی مورد بررسی قرار گرفته است. همچنین تأثیر هندسه و شدت میدان الکتریکی اعمال شده بر راندمان جداسازی و قطر ذرات جدا شده از جریان هواپخش ورودی به صورت کمّی ارائه شده اند. نتایج نشان داد که تغییر قطر استوانه های داخلی و خارجی سایکلون تأثیر کمی بر روی راندمان جداسازی ذرات خواهد داشت. این در حالی است که افزایش طول سایکلون، به خصوص طول استوانه داخلی تأثیر بسیار زیادی بر عملکرد الکتروسایکلون نشان می دهد که این پدیده می تواند ناشی از افزایش زمان اعمال نیروی الکتریکی به ذرات در داخل سایکلون باشد. با توجه به فاکتور انحراف معیار هندسی در توزیع اندازه ذرات، نتایج نشان داد که دو برابر کردن طول استوانه داخلی سایکلون می تواند راندمان جداسازی ذرات را 6% تا 17% افزایش دهد. همچنین با تغییر دبی حجمی هواپخش ورودی به سایکلون و یا تغییر شدت میدان الکتریکی اعمال شده در داخل سایکلون، می توان اندازه های متفاوتی از ذرات را به وسیله الکترسایکلون از هواپخش جداسازی نمود.

زمینه: در این مطالعه اثر ممانعت کنندگی نانوذرات و میکروذرات کیتوزان بر عفونت کریپتوسپوریدیایی بررسی شد. روش کار: تعداد 30 سر موش سوری نژاد NMRI، 6-4 هفته به 5 گروه شامل گروه شاهد بدون آلودگی و بدون درمان، گروه شاهد آلوده بدون درمان، گروه آلوده و درمان با میکرو ذرات کیتوزان به میزان 5/0 میلی گرم در هر نوبت، گروه آلوده و درمان با نانوذرات کیتوزان به میزان 5/0 میلی گرم در هر نوبت و گروه آلوده و درمان با نانوذرات کیتوزان به میزان 1 میلی گرم در هر نوبت تقسیم شدند. به غیر از گروه 1، بقیه گروه ها 104 عدد اووسیست کریپتوسپوریدیوم پارووم دریافت نمودند و گروه های درمان نیز دارو را به صورت گوارشی دریافت کردند. هر پنج گروه از نظر کاهش وزن، دفع اووسیست، سرولوژی و هیستوپاتولوژی روده بررسی شدند. یافته ها: در مقایسه وزن گروه های کنترل و درمان تفاوت معنی داری وجود نداشت. دفع اووسیست در گروههای درمان شده با کیتوزان و نانوکیتوزان کاهش چشمگیر داشته و با گروه شاهد تفاوت معنی دار (05/0P<) داشت. علی رغم بیشتر بودن کاهش دفع اووسیست در هنگام مصرف نانوکیتوزان نسبت به میکروذرات کیتوزان، تفاوت معنی داری در کاهش دفع اووسیست در مقایسه بین دو درمان مذکور مشاهده نشد. در تست ممانعت از هماگلوتیناسیون نیز گروه های درمان و کنترل تفاوت معنی داری را نشان دادند. در بررسی هیستوپاتولوژیک روده تفاوتی بین گروه های مورد مطالعه دیده نشد. نتیجه گیری: نتایج این بررسی تاثیر وابسته به دوز و دوره مصرف کیتوزان و نانوکیتوزان علیه آلودگی تجربی موش ها به کریپتوسپوریدیوم پارووم را نشان داد. لذا می توان جهت درمان کریپتوسپوریدیوزیس از آنها استفاده کرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.