ابزارهای گوناگونی به منظور انتقال ژن به سلول های یوکاریوتی توسعه یافته اند. در میان آن ها، کارایی ویروس های RNA دار متعلق به خانواده رتروویریده در انتقال ژن به دلیل الحاق پایدار ژنوم خود در کروموزوم های میزبان بالاتر است. ویروس لوکمی موش (MLV) شناخته شده ترین عضو جنس اورتورتروویرینا از گامارتروویروس ها است. ناقل رتروویروسی بر پایه MLV تنها قادر به بیان ژن های خارجی در سلول های در حال تقسیم میتوز می باشد، که بیانگر مناسب بودن این ناقل به عنوان ابزار انتقال ژن در ژن درمانی سرطان است. در این تحقیق، ناقل ویروسی بر پایه MLV از طریق ترانسفکشن همزمان و گذرا سه پلاسمید رتروویروسی شامل pBABE-GFP (پلاسمید بیانی دارای ژن گزارشگر) GFP،pBS-CMV-gagpol (پلاسمید بسته بندی دارای ژن gagpol ویروس MLV) و pMD2G (پلاسمید پوششی حاوی ژن VSVG) در رده سلولی HEK293T تولید شد. تغلیظ ویروس با دو روش اولتراسانتریفیوژ و محلول پلی اتیلن گلیکول انجام شد. رقت های سریالی از ویروس غلیظ شده تهیه گردید و عیار ویروس بر حسب واحد عفونی بر میلی لیتر (21×106 ذره عفونی در هر میلی لیتر در هر دو روش) محاسبه شد. سپس کارایی ترانسداکسیون رده های سلولی سرطانی (A549 و Hela) و غیر سرطانی (HEK و Vero) با ناقل ویروسی تولید شده مقایسه گردید. نتایج بدست آمده نشان داد که کارایی ناقل در آلوده کردن سلول های سرطانی بالاتر است و بنابراین ناقل تولید شده در زمینه انتقال ژن به سلول های سرطانی مناسب تر می باشد.

ژن LTP کد کننده پروتئین ناقل لیپید در گیاهان می باشد. این ژن غنی از بازهای گوانین و سیتوزین می باشد. وجود این بازها باعث می شود تا آغازگرهای طراحی شده برای ژن LTP در مرحله اتصال در چرخهPCR ، ساختارهای ثانویه زیادی ایجاد کنند و نهایتا محصول غیر اختصاصی تولید شود. موادی مثل بتائین، دی متیل سولفوکسید (DMSO) و آمونیوم سولفات (AMS) می توانند این مانع را رفع کنند. در این تحقیق گرادیانی از هر یک از این مواد در واکنش PCR گذاشته شد و نهایتا غلظت های بهینه برای هر کدام از این مواد به دست آمد. در این میان 4.5 میکرولیتر بتائین 5M))، 2.25 میکرولیتر دی متیل سولفوکسید (10%) و 2.25 میکرولیتر بافر آمونیوم سولفات در حجم کلی 25 میکرولیتر از مخلوطPCR ، غلظت های بهینه گزارش شدند.

سابقه و هدف: پروبیوتیک ها میکروارگانیسم های مفیدی هستند که در طی قرن ها در بهبود مواد غذایی و هم چنین ارتقاء سلامت استفاده می شوند. امروزه پروبیوتیک های نوترکیب به عنوان وسیله انتقال برای بیان و انتقال هدفمند مولکول های بومی یا نوترکیب به سطوح مخاطی دستگاه گوارش در تغذیه و سلامت استفاده می شوند. لاکتوکوکوس لاکتیس یک کاندیدای بالقوه برای تولید پروتئین های زیستی مفید است. ازآن جا که برای این باکتری ناقل مناسبی که دارای توالی سیگنال برای ترشح خارج سلولی باشد وجود ندارد لذا هدف ما از این مطالعه افزایش راندمان بیان پروتئین های نوترکیب در خارج از سلول با استفاده از واردکردن توالی سیگنال پپتید usp45 به ناقل پلاسمیدی pBU003 است.مواد و روش ها: usp45 سیگنال پپتیدی دارای 81 باز است که در مطالعات زیادی به عنوان افزایش دهنده بیان نیز معرفی شده است. در این مطالعه توالی سیگنال usp45 ساخته شد و سپس با استفاده از واکنش لیگاسیون به پلاسمید pBU003 انتقال یافت. پس از آن به باکتری اشریشیاکلی سویه MC1061 منتقل شد. پلاسمید نوترکیب به pFUM003 نام گذاری شد.یافته ها: تعیین توالی پلاسمید حاوی usp45 نشان داد که دارای ساختار پلاسمیدی و توالی سیگنال صحیح است و تطابق کامل با توالی های الگو (EU382094.1) گزارش شده در بانک ژنی NCBI دارد.نتیجه گیری: پلاسمید نوترکیب ساخته شده به pFUM003 نام گذاری شد. این پلاسمید نوترکیب به لحاظ ساختاری صحیح و جهت انتقال به پروبیوتیک ها مناسب می باشد

اغلب ویروس های گیاهان که اخیرا در نواحی گرمسیری، نیمه گرمسیری و معتدل شیوع یافته اند و تولید محصول­های مهم گیاهی را محدود کرده ­اند، توسط سفیدبالک ها انتقال می یابند. سه گونه مهم سفید بالک Bemisia tabaci ، Trialeurodes vaporariorum و Trialeurodes abutiloneus به عنوان ناقل بیشتر ویروس های گیاهی شناخته شده اند. ویروس های گیاهی که توسط سفید بالک ها انتقال می یابند در جنس های Begomovirus، Crinivirus، Ipomovirus، Carlavirus، Torradovirus و Polerovirus قرار دارند. مبارزه با سفیدبالک ها به دلیل اینکه دامنه میزبانی وسیع آنها، نرخ بالای تولید مثلی، اندازه جمعیت بزرگ، و همچنین مقاومت آنها به حشره­ کش ها مشکل است، ولی روشهای نوین مبارزه شیمیایی، زیستی و تولید گیاهان تراریخته مقاوم برای مدیریت آنها ابداع شده­اند، که در این مقاله شرح داده شده­ اند.

برداشتن تخمدان یا بیضه از فرد دهنده ی عضو و پیوند آن به فرد گیرنده ی عضو، یکی از تکنیک های نوین بارداری است. پس از عمل پیوند، تخمک یا اسپرم آزادشده از تخمدان یا بیضه، به گیرنده ی عضو تعلق می یابد، اما حکم نسب پدر و مادری چنین کودکی از نظر شرعی و حقوقی و نیز آثار مترتب بر این نسب، سؤال اصلی مورد نظر در این تحقیق محسوب می شود. بررسی ادله و مبانی، حاکی از این نتیجه است که نسب کودک متولد شده از پیوند عضو ناقل وراثت، به زوجین منتقلٌ الیهما برمی گردد و تمامی آثار حقوقی مترتب بر نسب (از قبیل نکاح، وصیت و ارث) بر فرزند متولد از این روش بارداری نیز مترتب خواهد شد.