زمینه و هدف: یکی از عوامل موثر در کاهش بروز زخم جراحی، استفاده از آنتی بیوتیک پروفیلاکسی قبل از اعمال جراحی می باشد ولی استفاده غیر صحیح از آنتی بیوتیک ها به عنوان پروفیلاکسی قبل از عمل به صورت یک مشکل عمده در آمده است که باعث ایجاد واکنش های دارویی، گسترش عفونت های مقاوم باکتریایی و تحمیل هزینه های غیر ضروری بر بیمارستان می شود. هدف از این مطالعه، بررسی نحوه تجویز پروفیلاکسی در بخش های مختلف جراحی یک بیمارستان دانشگاهی و مقایسه آن با دستورالعمل های بین المللی و استاندارد بود.مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی آینده نگر و توصیفی، 172 بیمار بستری در 6 بخش جراحی یک بیمارستان دانشگاهی در یک دوره زمانی 2 ساله به صورت ناپیوسته مورد بررسی قرار گرفتند. اطلاعات دموگرافیک و نحوه تجویز آنتی بیوتیک پروفیلاکسی شامل لزوم تجویز آنتی بیوتیک، نوع، دوز و فواصل مصرف، راه مصرف، زمان شروع و طول مدت مصرف آنتی بیوتیک بر اساس پرونده بیمار، کاردکس دارویی، پرسش از پزشک یا پرستار در پرسشنامه مربوطه کدگذاری و ثبت گردید و نحوه تجویز آنتی بیوتیک پروفیلاکسی قبل از اعمال جراحی با دستورالعمل های موجود در دنیا مقایسه گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS 13 انجام شد. برای اهداف توصیفی از جداول و شاخص های مرکزی و پراکندگی استفاده شده و اطلاعات عددی به صورت درصد و فراوانی ارائه گردید.یافته ها: از مجموع 172 عمل انجام شده، متغیر اندیکاسیون یا لزوم تجویز یا عدم تجویز آنتی بیوتیک پروفیلاکسی در 71.5% موارد مطابق با دستورالعمل های موجود بود. در بین 108 بیمار دارای اندیکاسیون که آنتی بیوتیک دریافت کردند، زمان شروع آنتی بیوتیک در 95 بیمار (88%) صحیح بود و بر اساس نوع آنتی بیوتیک پروفیلاکسی، در 44 مورد (40.7%)، نوع آنتی بیوتیک تجویز شده مناسب بود. در 34 نفر (31.5%) از بیماران، دوز و در 26 نفر (24%) از کل بیماران که پروفیلاکسی مطابق دستورالعمل دریافت کرده بودند، فواصل آنتی بیوتیک پروفیلاکسی تجویز شده صحیح بود و تنها در 5 بیمار (4.6%)، طول مدت تجویز آنتی بیوتیک پروفیلاکسی مناسب بود. در رابطه با نحوه مصرف آنتی بیوتیک پروفیلاکسی به جز یک مورد، در تمام بیماران آنتی بیوتیک به صورت داخل وریدی تجویز شده بود. در مجموع از تمام بیمارانی که اندیکاسیون داشتند و آنتی بیوتیک پروفیلاکسی دریافت کردند، تنها 5 بیمار (4.6%) در تمامی موارد (اندیکاسیون یا لزوم تجویز آنتی بیوتیک، زمان شروع، نوع آنتی بیوتیک انتخابی، دوز، فواصل و طول مدت مصرف) مطابق دستورالعمل ها پروفیلاکسی دریافت کرده بودند.نتیجه گیری: با در نظر گرفتن تمام شرایط تجویز صحیح آنتی بیوتیک شامل اندیکاسیون، زمان شروع، انتخاب نوع آنتی بیوتیک، دوز، فواصل و طول مدت تجویز، نحوه تجویز آنتی بیوتیک پروفیلاکسی تطابق ناچیزی با دستورالعمل ها داشته و بیشترین ناهمخوانی مربوط به طول مدت مصرف آنتی بیوتیک پروفیلاکسی بوده است، ولی چنانچه متغیر طول مدت تجویز آنتی بیوتیک در نظر گرفته نشود، در یک چهارم بیماران، نحوه تجویز آنتی بیوتیک پروفیلاکسی مناسب و مطابق دستورالعمل ها بوده است. تهیه دستورالعمل، آموزش دستیاران و برقراری یک سیستم نظارت بر نحوه تجویز آنتی بیوتیک قبل از اعمال جراحی ضرورت دارد تا بر اساس آن تجویز آنتی بیوتیک پروفیلاکسی به شکل موثر صورت گیرد.

مقدمه: ترومبوز ورید عمیق، DVT (Deep vein thrombosis)، زیرمجموعه ای از ترومبوآمبولی وریدی، VTE (venous thromboembolism) و یک دلیل عمده قابل پیشگیری از بیماری و مرگ و میر بیماران تحت عمل جراحی آرتروسکوپی در سراسر جهان است. میزان بروز VTE سالانه 1 در 1000 نفر تخمین زده می شود، تقریبا دو سوم این حوادث مربوط به DVT و یکی از عارضه های اصلی آرتروسکوپی زانو است. در این مطالعه شیوع ترومبوز وریدی عمیق و پروفیلاکسی ترومبوآمبولیک در بیمارانی که تحت عمل جراحی آرتروسکوپی قرار گرفته اند، مورد بحث قرار می گیرد. روش ها: ,بیماران بالای 18 سال که در یک بیمارستان آموزشی تحت عمل جراحی زانو آرتروسکوپی قرار گرفته بودند، با ارزیابی کلینیکی ترومبوز وریدی عمیق و اولتراسونوگرافی داپلر اندام های تحتانی، قبل از جراحی، 3 روز پس از جراحی و 4 هفته پس از جراحی، از نظر بروز ترومبوز وریدی عمیق بررسی شدند و ریسک فاکتورهایی مانند سن، جنسیت، مدت زمان بی تحرکی، مدت زمان جراحی و غیره ارزیابی و ثبت شد. سپس داده های جمع آوری شده به طور آماری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: شیوع DVT در 318 بیمار با آرتروسکوپی زانو با میانگین سنی 31/34 سال، 1/3% بود. میانگین مدت زمان جراحی در همه بیماران 30/96 دقیقه بود. هیچ گونه ترومبوز وریدی عمیق در 9/96% از بیماران وجود نداشت. همچنین، بین شیوع DVT و جنس، سن، نوع جراحی، مدت زمان جراحی و وجود التهاب در بیماران هیچ گونه تفاوت معنی داری وجود نداشت (551/0=p). مدت زمان میانگین مابقی مطلق بیماران 89/61 ساعت بود. زمان استراحت مطلق در بیماران مبتلا به ترومبوز وریدی عمیق به طور معنی داری بیشتر از بیماران فاقد ترومبوز وریدی عمیق بود (001/0=p) نتیجه گیری: با اینکه آرتروسکوپی زانو می تواند به صورت جراحی سرپایی انجام شود اما خطر پس از جراحی ترومبوز وریدی عمیق نامشخص است. بروز ترومبوز وریدی عمیق بعد از جراحی آرتروسکوپی زانوی 318 بیمار در این مطالعه 1/3% بود که خودش پیش شرط لازم و مهمی برای ترومبوپروفیلاکسی قبل از عمل جراحی است.

سابقه و هدف: پروفیلاکسی میگرن اهمیت به سزایی در راستای کاهش ابعاد بیماری دارد و در این زمینه داروهای مختلفی مورد استفاده قرار می گیرند که هر یک اثربخشی خاص خود را دارند. لذا این مطالعه به منظور مقایسه میزان اثربخشی پروفیلاکتیک ونلافکسین و نورتریپتیلین در بیماران میگرنی انجام شد.روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی تصادفی غیرکور، تعداد 120 بیمار میگرنی مراجعه کننده به بیمارستان های دانشگاه آزاد در شهر تهران در سال های 1392 و 1393 مورد بررسی قرار گرفتند و به صورت تصادفی ساده در یکی از دو گروه دریافت کننده ونلافکسین با دوز 37.5 میلی گرم دو بار در روز یا نورتریپتیلین 25 میلی گرم در روز به مدت یک ماه تقسیم شدند و میزان اثربخشی (کاهش 50% در دفعات، شدت و مدت سردرد) در دو گروه مقایسه شد. داده ها به وسیله نرم افزار SPSS و آزمون های کای اسکوار، t مستقل و در صورت نیاز آزمون دقیق فیشر مقایسه شدند. سطح معنی داری زیر 0.05 در نظر گرفته شد. یافته ها: میزان کاهش دفعات و شدت و مدت حملات میگرنی در بیماران دریافت کننده ونلافکسین کمی بیش از بیماران تحت درمان با نورتریپتیلین بود، ولی این اختلاف معنادار نبود. فراوانی عوارض دارویی جانبی نیز در دو گروه مورد بررسی مشابه بود.نتیجه گیری: در مجموع، چنین استنباط می شود که هر دو داروی ونلافکسین و نورتریپتیلین اثربخشی پروفیلاکتیک بیش از 50 درصد در بیماران میگرنی دارند، ولی تفاوتی بین این دو دارو نیست و نیز هر دو دارو بیش از 90 درصد بی خطر هستند.

هدف: از آنجائی که بیماری ایدز در سنین باروری شایع و در سال های اخیر تعداد آن رو به افزایش بوده است، هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه مصرف پروفیلاکسی پری ناتال، با ابتلای به ایدز، در کودکان مادران مبتلا به ایدز، در کرمانشاه طی سال های 1384 تا 1396 بود. روش ها: مطالعه توصیفی-تحلیلی حاضر از نوع گذشته نگر بود ابزار گردآوری داده ها چک لیست تهیه شده از ریسک فاکتورهای انتقال ویروس ایدز از مادر به فرزند بود. جامعه پژوهش 66 نفر از کودکان دارای ماداران مبتلا به ایدز، از میان بیماران مرکز مشاوره بیماری های رفتاری در کرمانشاه بود. اطلاعات این کودکان با مطالعه پرونده بیمار ثبت شد. با والدین 44 نفر از کودکان اچ آی وی منفی جهت انجام مجدد سرولوژی ایدز، تماس گرفته شد. دادهها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد رابطه معناداری بین سال تولد کودک، میزان بهره مندی مادر از پروفیلاکسی و اولین CD4 مادر پس از زایمان با انتقال ویروس ایدز به نوزاد وجود دارد (05/0˂ P-Value)، اما بین سطح تحصیلات مادر و بهره مندی او از پروفیلاکسی (05/0˂ P-Value)، و همچنین بین نحوه زایمان، نحوه شیردهی، سن حاملگی خانم باردار، سیگار کشیدن، اعتیاد تزریقی با انتقال ویروس ایدز از مادر به فرزند (05/0˂ P-Value)، ارتباط معناداری وجود ندارد. به علاوه، بین سن حاملگی مادر در زمان زایمان و وزن کودک بدو تولد با انتقال ویروس ایدز از مادر به فرزند ارتباط معناداری مشاهده شد(05/0˂ P-Value). نتیجه گیری: از آنجائی که پروفیلاکسی پری ناتال می تواند اثرات مثبتی بر کاهش انتقال ویروس ایدز از مادر به فرزند داشته باشد؛ ضروریست است پرسنل پزشکی بکارگیری این روش را نیز مدنظر قرار دهند.

سابقه و هدف: بیهوشی نخاعی در موارد متعدد جراحیهای خاص بر بیهوشی عمومی ترجیح داده می شود، با این حال یکی از اثرات مهم آن بر روی سیستم قلب و عروق افت فشار خون و ضربان قلب می باشد. برای جلوگیری از کاهش همودینامیک در این مطالعه به بررسی میزان تاثیر افدرین عضلانی به عنوان پروفیلاکسی قبل از بیهوشی نخاعی پرداخته پرداخته می شود.مواد و روشها: تعداد 100 بیمار در ASA.class1 (انجمن متخصصین بیهوشی آمریکا) در محدوده سنی 60-20 سال که سابقه هیچگونه بیماری زمینه ای نداشتند به طور تصادفی به دو گروه پنجاه نفری تقسیم شدند. به گروه اول (گروه مطالعه) 15-10 دقیقه از انجام بیهوشی نخاعی 25 میلی گرم (0.5 ml) افدرین عضلانی و به گروه دوم (گروه کنترل) 0.5 cc نرمال سالین (0.9%) به عنوان پلاسبو تزریق شد. پس از اینکه هر دو گروه 500 ml محلول رینگر دریافت کردند با 2 cc لیدوکایین 5% تحت بیهوشی نخاعی قرار گرفتند. ضربان قلب، فشار خون سیستولی و دیاستولی در هفت زمان: قبل از تزریق عضلانی افدرین یا پلاسبو، قبل از انجام بیهوشی نخاعی و دقایق دو، پنج، پانزده، سی و چهل و پنج حین بیهوشی اندازه گیری و ثبت شد و داده ها با هم مقایسه شدند.یافته ها: در این مطالعه افرادی که افدرین دریافت نمودند، ضربان قلب و فشار خون قبل از بیهوشی نخاعی آنها افزایش یافت. اما این فزونی بیش از 10% پایه نبود و هیچ کدام نیاز به درمان افت فشار خون یا ضربان قلب در طول بیهوشی و عمل جراحی نداشتند. اما 28% بیماران گروه کنترل، در حین بیهوشی و جراحی برای درمان افت فشار خون افدرین و 36% آنها برای درمان برادیکاردی، آتروپین دریافت کردند. ضمنا دامنه کاهش ضربان قلب و فشار خون سیستولی و دیاستولی در گروه مطالعه کمتر از گروه کنترل بود.بحث: نتایج بدست آمده از این مطالعه نشانگر ثبات همودینامیکی بیمارانی است که قبل از انجام بیهوشی نخاعی، افدرین عضلانی دریافت کردند. لذا در بیمارانی که تغییرات همودینامیک، بخصوص کاهش فشار خون، در آنها خطرناک است، مثل بعضی از بیماران قلبی، افراد پیر یا عمل جراحی سزارین استفاده از این روش مفید است.

1مقدمه: عفونت ادراری یکی از شایع ترین بیماری های عفونی در زنان به شمار می رود. این پژوهش با هدف تعیین الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی در میکروارگانیسم های مولد عفونت اداری و تاثیر آنتی بیوتیک های رایج در درمان بیماری در زنان سالمند انجام شد. روش بررسی: مطالعه حاضر، یک مطالعه مقطعی است. روش نمونه گیری به صورت سرشماری بود و جامعه هدف شامل تمام بیماران زن بالای 65 سال مبتلا به عفونت ادراری که از فروردین 1396 تا اسفند 1400 در بخش های عفونی و اورولوژی بیمارستان شهید مصطفی خمینی(ره) بستری شده اند و طی مدت درمان، آنتی بیوتیک دریافت کرده اند، بود. مطالعه روی 150 بیمار زن سالمند 65 سال به بالا با عفونت ادراری انجام شد. نمونه های ادرار پس از کشت و تأیید نهایی از نظر وجود عفونت، از لحاظ حساسیت میکروبی با روش استاندارد دیسک دیفیوژن مورد بررسی قرار گرفت. ارتباط بین سویه آلوده کننده، نتایج کشت آنتی بیوگرام با عوامل جمعیت شناختی سن، بیماری زمینه ای و طول درمان بررسی شد. یافته ها: Escherichia coli به عنوان سویه غالب در 120 نفر از بیماران تشخیص داده شد. 11 نوع آنتی بیوتیک در کشت آنتی بیوگرام مشخص شد، تمام بیماران (100 درصد)، نسبت به Amikacin حساس بودند. مقاوم ترین آنتی بیوتیک Cefalotin شناخته شد که 83 درصد بیماران نسبت به آن مقاومت نشان دادند. سویه آلوده کننده و نتایج کشت آنتی بیوگرام با عوامل جمعیت شناختی سن، بیماری زمینه ای و طول درمان ارتباط معناداری نداشت (0. 05

بیان مساله: اندوکاردیت باکتریایی بیماری کمیابی است، که امروزه با وجود پیشرفت در همه رویکردهای دانش پزشکی، احتمال مرگ و میر و ناتوانی در کودکان و نوجوانان در اثر این بیماری 55 تا 65 درصد است. از آنجا که، شماری از کارهای دندانپزشکی سبب ایجاد اندوکاردیت باکتریایی می شوند، تجویز پادزیست و شیوه برخورد درست با این موضوع الزامی است.هدف: هدف از این پژوهش، بررسی آگاهی گروهی از دندانپزشکان ایران درباره پروفیلاکسی پادزیستی برای پیشگیری از اندوکاردیت باکتریایی است.مواد و روش: پژوهش کنونی یک بررسی توصیفی و مقطعی است. گروه مورد نظر در این پژوهش، دندانپزشکان شرکت کننده در پنجمین کنگره بین المللی دندانپزشکی کودکان در تابستان سال 1385 بودند که با روش نمونه گیری سرشماری برگزیده شدند. پرسشنامه ای محقق ساخته (پس از تعیین روایی و پایایی) به صورت جمع ایفا در اختیار شرکت کنندگان در کنگره قرار گرفت. بعد از جمع آوری اطلاعات، داده ها با استفاده از آزمون t test، آزمون همبستگی اسپرمن و برنامه SPSS 13.5، واکاوی آماری مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: در این پژوهش 85 نفر از دندانپزشکان بررسی شدند. در پیوند با نیاز به تجویز پادزیست (آنتی بیوتیک) در بیماران دارای پیشینه اندوکاردیت، 97.6 درصد از پاسخ ها درست بوده است. همچنین، درباره نیاز به تجویز پادزیست در بیماری رماتیسم قلبی و افتادگی دریچه میترال با بازگشت خون، به ترتیب 90.4 و 88.7 درصد پاسخ ها درست بودند. همچنین، شایع ترین اقداماتی که از نظر پاسخ گویان، به تجویز پادزیست نیاز داشت، به ترتیب عبارت از کشیدن دندان و قرار دادن نخ های زیر لثه بود. بیشتر از نیمی از پاسخ دهندگان (68.3 درصد) آموکسی سیلین را، به عنوان پروفیلاکتیک برگزیده بودند. میانگین نمره آگاهی به درصد، برابر 37.4±14.3 محاسبه شد.نتیجه گیری: از آنجا که، دندانپزشکان ما نسبت به بیشتر خط مشی های بالینی پروفیلاکسی با پادزیست آگاهی ندارند، به نظر می رسد نیاز به اقداماتی، چون دوره های بازآموزی و آموزش بیشتر درباره موارد ایجاد اندوکاردیت باکتریایی در دندانپزشکی برای بالا بردن آگاهی دندانپزشکان ضروری باشد.

زمینه و هدف: در یک بیماری مزمن چون هموفیلی، بهبود کیفیت زندگی بیمار یکی از اهداف عمده درمان است. بیماران مبتلا به هموفیلی به دو روش پیشگیرانه و در صورت نیاز تحت درمان قرار می گیرند. از آنجا که بیماری و روش های درمانی می تواند کیفیت زندگی بیمار را تحت تاثیر قرار دهد، این مطالعه با هدف مقایسه کیفیت زندگی کودکان هموفیل با درمان پروفیلاکسی و بدون آن در شهر تهران انجام شد. مواد و روش ها: مطالعه ای از نوع توصیفی-مقایسه ای به منظور تعیین و مقایسه کیفیت زندگی کودکان هموفیلی با درمان پروفیلاکسی و بدون آن در شهر تهران انجام شد. تعداد نمونه ها 60 نفر (در هر گروه 30 نفر) بود که به صورت هدفمند انتخاب شدند. ابزار مطالعه، پرسشنامه سنجش کیفیت زندگی بیماران هموفیل (هموکیول) در 8 بعد (جسمی، احساس، خانواده، دوستان، دیگران، مدرسه، دیدگاه، و درمان) بود. در این روش با افت کیفیت زندگی نمره بیشتری به بیمار تعلق می گیرد. تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (تی زوج و مستقل، من ویتنی، فیشر و کای اسکوئر) در نرم افزار اس پی اس اس نسخه 15 انجام شد. یافته ها: میانگین سن کودکان در گروه پروفیلاکسِی 1.2±5.3 و در گروه درمان بر اساس نیاز 6±1 بود. میانگین نمره کلی کیفیت زندگی در گروه درمان بر اساس نیاز 10.9± 58 محاسبه شد و این رقم در واحدهای تحت درمان پروفیلاکسی 9.8±40 بود. مقایسه میانگین ها موید وجود اختلاف معنی داری بین دو گروه می باشد (p<0.001). همچنین نتایج در هر گروه به طور جداگانه نشان داد که کودکان در گروه پروفیلاکسی در بعد خانواده با میانگین 14.9±58.9 و کودکان در گروه درمان بر اساس نیاز در بعد جسمانی با میانگین 16.20± 65 و بعد خانواده با میانگین 12±66 آسیب بیشتری دیده بودند.نتیجه گیری: یافته ها نشان داد که کیفیت زندگی کودکان در دو گروه تحت درمان متفاوت می باشد و با توجه به تاثیر پروفیلاکسی در افزایش کیفیت زندگی در این مطالعه، لازم است به شروع زودرس آن در درمان کودکان هموفیل توجه بیشتری شود.

چکیده: ترومبوز عروقی به عنوان یک عارضه مهم قابل پیشگیری در درمان بیماران ترومایی در نظر گرفته می شود. پیشگیری از آن و همچنین بهبود روش های پیشگیرانه برای بروز این عارضه به دلیل محدودیت های ناشی از ترومای همزمان از جمله مواردی است که اخیرا مورد مطالعه و توسعه قرار گرفته است. علیرغم سودمندی اثبات شده پیشگیری از ترومبوز عروقی، صدمات همزمان، چالشی را در بیماران تروما به وجود آورده است. این صدمات می تواند به شکل خونریزی غیر قابل کنترل باشد که نیاز به جراحی اورژانسی دارد یا خونریزی ارگان هایی که در حال حاضر تهدیدی برای زندگی نیستند، اما احتمال ادامه خونریزی و در نتیجه شوک (در صدمات ارگان های جامد شکم) یا گسترش آسیب (در آسیب های سیستم عصبی) وجود دارد. اتخاذ یک استراتژی مناسب برای پیشگیری از ترومبوز عروقی در بیماران تروما همیشه باید شامل پاسخ به موارد زیر باشد: ارزیابی نیاز به شروع پروفیلاکسی بر اساس خطر ترومبوز عروقی در فرد آسیب دیده. زمان مناسب برای شروع پروفیلاکسی بر اساس تعیین خطر خونریزی و پیشرفت صدمات موجود. تعیین روش مناسب پروفیلاکسی در بیماران ترومایی نیازمند بر اساس شرایط بالینی. نظارت (اثربخشی، ایجاد عوارض جانبی).

زمینه و هدف: فتق ناحیه کشاله ران (اینگوینال) یک بیماری شایع در حوزه جراحی عمومی می باشد. روش های مختلف در ترمیم این فتق ها توصیف شده اند. در روش های نوین از مش صناعی جهت پوشاندن نقص موجود در دیواره استفاده می شود که شناخته شده ترین آنها روش جراحی لیختن اشتاین می باشد. مطالعه حاضر با هدف تعیین کارآیی پروفیلاکسی با آنتی بیوتیک برای هرنیوپلاستی بدون کشش باستفاده از مش انجام شد.مواد و روش ها: در یک کارآزمایی بالینی شاهد دار دو سوکور، 200 بیمار با فتق اینگوینال یک طرفه به طور تصادفی در دو گروه 100 نفره دریافت کننده آنتی بیوتیک پروفیلاکسی و دارونما مورد مطالعه قرار گرفتند. پرسشنامه ای شامل سن، جنس، نوع بیهوشی، طول مدت عمل و وضعیت زخم در هر بار ویزیت نیز برای هر فرد پر شد. اطلاعات پرسشنامه ها و فرم ها پس از استخراج توسط نرم افزار SPSS آنالیز و با استفاده از آمار توصیفی و در موارد مورد نیاز برای بررسی معنی داری ارتباطات از آزمون های آماری تی تست، کای اسکور و در صورت لزوم از آزمون دقیق فیشر استفاده شد.یافته ها: در این مطالعه میانگین سنی افراد مورد مطالعه 55.49 سال با انحراف معیار 12.14 بود (حداقل سن شرکت کنندگان 17 سال و حداکثر آن 87 سال بود). از این افراد 184 نفر (معادل 92%) مرد و مابقی زن بودند. 3 بیمار (3%) در گروه دریافت کننده آنتی بیوتیک و 6 بیمار (6%) در گروه شاهد مبتلا به عفونت زخم بودند (P=0.249).نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه حاضر، تفاوت بین دو گروه از نظر عفونت زخم از نظر آماری معنی دار نبود، لذا استفاده روتین از آنتی بیوتیک برای پروفیلاکسی عمل های جراحی هرنیوپلاستی بدون کشش با استفاده از مش ممکن است ضرورتی نداشته باشد. برای اظهار نظر قطعی شاید لازم باشد، مطالعه ای با حجم نمونه بیشتر انجام شود.