مقدمه: افیوژن مزمن پریکارد که بدخیمی سر دسته علل آن است گرچه برخلاف تامپوناد حاد، ممکنست تهدیدکننده حیات نباشد، ولی با تحت فشار قرار دادن اعضای مجاور یا حفرات قلبی باعث مرگ و میر قابل توجهی در بیماران می شود. در نتیجه تشخیص سریع و درمان موثر و مطمئن آن نقش مهمی در کیفیت زندگی و طول عمر بیمار خواهد داشت.روش های مختلف درمانی با میزان موفقیت متفاوت برای افیوژن مزمن پریکاردیوسنتز ساده (میزان موفقیت متوسط 47%) یا با درناژ مداوم با کاتتر (78%)، اسکلروتراپی (83%)، رادیوتراپی خارجی (69%)، انواع روش های جراحی (92-84 %) و پریکاردیوتومی با بالون از طریق پوست (96%) اشاره نمود.روش کار: پریکاردیوتومی با بالون از طریق پوست یک روش درمانی غیر جراحی بویژه در تامپوناد راجعه به علت بدخیمی است که در آن پس از تخلیه قسمت اعظم مایع پریکارد از طریق پریکاردیوتومی ساب گزیفوئید، با استفاده از یک کاتتر بالون دار، دریچه ای در پریکارد جداری ایجاد می شود.نتایج: در مجموع به نظر می رسد در کنار مرگ و میر کمتر، نتایج فوری و درازمدت پریکاردیوتومی با بالون در بیماران افیوژن بدخیم پریکارد مشابه پریکاردیومی جراحی شد. هر چند نقش آن در درمان بیماری غیر بدخیم پریکارد مشابه هنوز به طور کامل روشن نیست.در این مقاله ضمن معرفی این روش و مقایسه آن با سایر روش ها، انجام موفقیت آمیز آن را در یک بیمار با تامپوناد راجعه با سابقه سرطان درمان شده معده، بررسی گردید.

زمینه و هدف: فیبریلاسیون دهلیزی شایع ترین آریتمی پس از عمل جراحی قلب باز است. گرچه این ریتم پس از عمل جراحی قلب خوش خیم بوده و در اکثر موارد به خودی خود پس از 24 ساعت برطرف می شود. اما می تواند در همین مدت نیز عوارض خطرناک به دنبال داشته باشد. جهت کاهش این عارضه تمهیداتی اندیشه شده است یکی از این اقدامات انجام پریکاردیوتومی خلفی است که تاثیر آن در کاهش فیبریلاسیون دهلیزی پس از عمل مورد اختلاف نظر است.روش بررسی: در یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده یک سو کور، پس از تایید مطالعه در کمیته اخلاق دانشگاه و اخذ رضایت کتبی آگاهانه، 174 نفر از بیماران کاندیدای بای پس کرونر الکتیو (87 نفر در هر گروه) پس از اعمال معیارهای ورود و خروج و پس از همسان سازی متغیرهای مداخله گر عمده در سال های 89-1388 وارد مطالعه شدند. هم زمان با انجام جراحی بای پس کرونر، در یک گروه پریکاردیوتومی خلفی و در گروه دیگر، بدون پریکاردیوتومی خلفی عمل جراحی انجام شد. بیماران از لحاظ پیامدهای مهم مطالعه، به خصوص بروز آریتمی در طی یک هفته اول پس از عمل، مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: شیوع فیبریلاسیون دهلیزی پس از عمل در گروهی که تحت بای پس کرونر با پریکاردیوتومی خلفی قرار گرفتند کمتر از گروه دیگر بود (P<0.004).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد انجام پریکاردیوتومی خلفی همراه با بای پس کرونر الکتیو می تواند باعث کاهش شیوع میزان فیبریلاسیون دهلیزی پس از عمل الکتیو در این بیماران شود.

زمینه و هدف: هرنیاسیون قلب یکی از عوارض کشنده پس از عمل جراحی پنومونکتومی می باشد. در این مقاله علایم، شواهد بالینی، نحوه تشخیص و اقدامات صورت گرفته در یک بیمار مبتلا به هرنیاسیون قلب متعاقب پنومونکتومی را گزارش می کنیم.معرفی بیمار: آقای 34 ساله مبتلا به کانسر ریه پس از عمل جراحی پنومونکتومی چپ و پارشیل پریکاردیوتومی تحت پوزیشن لترال دکوبیتوس راست، پس از اتمام جراحی و هنگام تغییر پوزیشن به خوابیده به پشت دچار کلاپس قلبی – عروقی، برادیکاردی، افت اکسیژناسیون خون شریانی و افزایش فشار راه هوایی شد. با احتمال وقوع هرنیاسیون قلب، با تغییر مجدد پوزیشن بیمار به دکوبیتوس راست و عدم اعمال فشار مثبت راه هوایی، علایم بیمار برطرف شد. بیمار مجددا تحت توراکوتومی قرار گرفت و نقص پریکارد با گذاشتن مش ترمیم شد.نتیجه گیری: توجه به عوارض حاد پس از پنومونکتومی و تشخیص و اقدام درمانی سریع برای کنترل آنها ضروری می باشد.

مقدمه: از آنجا که تروماهای نافذ قلب روز به روز رو به افزایش بوده و در صورت تشخیص سریع قابل درمان می باشند ارائه یک روش تشخیصی که با توجه به امکانات و شرایط کشور ما قابلیت اجرایی داشته و قابل اعتماد باشد روز به روز بیشتر احساس می شود. هدف این مطالعه بررسی روش ایجاد دریچه پریکارد در تشخیص به موقع و درمان آسیب های پریکارد در ضربه های نافذ پاراکاردیاک است.روش کار: این مطالعه به صورت توصیفی در فاصله سالهای 1370-1380 در بیمارستان امام رضا (ع) مشهد انجام شده است. مشخصات فردی، علل، ضربه، عوارض و علائم در پرسشنامه ای ثبت گردید. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی پردازش گردید.نتایج: 106 بیمار با ضربه نافذ قفسه صدری (نواحی پاراکاردیاک) بدون علائم قلبی تحت روش تشخیصی ایجاد دریچه پریکارد قرار گرفتند. 84 بیمار ضربه جسم نوک تیز و در 22 بیمار ضربه ناشی از گلوله بود. نتیجه ایجاد دریچه پریکاردی در 28 (26.4%) بیمار مثبت شد و در 73.6% موارد منفی بود. در بیمارانی که صدمه قلبی داشتند 11 بیمار (39%) هیچ گونه علائم شوک و کاهش فشار خون دیده نشد و قبل از ایجاد درچه پریکاردی هیچ گونه علامتی به نفع خونریزی پریکارد نداشتند. در توراکوتومی 28 بیمار صدمه قلبی داشتند (20 مورد صدمه بطن، 3 مورد صدمه دهلیز و 5 مورد آسیب پریکارد). در 21 مورد ترمیم ساده ضایعه انجام شد. 39 بیمار نیاز به لاپاراتومی داشتند که در 28 بیمار مورد آسیب احشا شکمی دیده شد.نتیجه گیری: آنچه از این مطالعه حاصل شد این بود که ایجاد دریچه پریکاردی روشی مطمئن، کم خطر و بدون عارضه در تشخیص صدمات قلبی می باشد و تنها روش قابل اعتماد در تشخیص صدمات نهفته قلبی در مراکز تروما که امکانات تشخیصی ندارند می باشد.

زمینه و هدف: تخلیه کامل خون و مایع حفره پریکارد و پلور از این نظر حایز اهمیت است که خون باقیمانده پس از عمل به صورت مستقیم یا غیر مستقیم باعث مورتالیتی و موربیدیتی پس از عمل می شود. هدف از این پژوهش، ارایه بهترین روش جهت تخلیه حفرات پریکارد و پلور، پس از عمل جراحی قلب باز می باشد.مواد و روش ها: در این تحقیق که بر روی 415 بیمار تحت عمل جراحی قلب باز در بخش جراحی قلب شریعتی در سال 1377 انجام شده است. نتایج رادیوگرافی و تجمع مایع پریکارد و پلورال در بیماران با توجه به محل قرارگیری درن (گروه مدیال و لترال) و انجام پریکاردیوتومی خلفی (گروه الف، ب، ج و د) بررسی و مقایسه شده و نتایج ذیل حاصل گشته است.یافته ها: در 21.7 دردص بیماران در روز سوم و در 17.9 درصد بیماران در موقع ترخیص پس از عمل جراحی قلب باز درجاتی از تجمع مایع در حفره جنبی در رادیوگرافی ساده سینه وجود داشته است. استفاه از درن لترال چه با پریکاردیوتومی خلفی و چه بدون آن در کاهش شیوع تجمع مایع در حفره جنبی چپ در روز سوم (P-value=0.02) و موقع ترخیص (P-value=0.0001) اختلاف معنی داری با گروه درن فقط مدیال داشته است. میزان تجمع مایع داخل پریکاردیوم در اکوکاردیوگرافی در این گروه از بیماران تحت بررسی 32.2 درصد بوده است. از نظر آماری تجمع مایع داخل پریکاردیوم در موقع ترخیص بین گروه های الف، ب، ج و د اختلاف قابل توجهی با هم داشتند (P-value=0.0001) یعنی تجمع مایع داخل پریکاردیوم در بیماران با پریکاردیوتومی خلفی کمتر از بیماران بدون آن است.نتیجه گیری: برطبق این پژوهش، در بیمارانی که تحت عمل جراحی قلب باز قرار می گیرند، در صورت باز شدن فضای جنبی می بایست درناژ از طریق درن لترال انجام گیرد. همچنین پریکاردیوتومی خلفی نیز باید جهت بیمار انجام شود.

زمینه و هدف: در دوره نقاهت پس از عمل جراحی قلب در 80 درصد موارد افیوژن پریکاردیال به درجاتی وجود دارد. مقدار افیوژن در روز دهم به حداکثر خود می رسد. پس از آن افیوژن به تدریج روبه کاهش می گذارد. در یک درصد از بیماران با افیوژن پریکارد، تامپوناد رخ می دهد.کاهش میزان افیوژن پریکارد پس از عمل جراحی بای پس کرونر توسط شکافی در خلف پریکارد و متعاقب آن کاهش در میزان تامپوناد و میزان مورتالیتی و موربیدیتی در این مقاله مورد بررسی قرار می گیرد.مواد و روش ها: در این تحقیق که بر روی 319 بیمار تحت عمل جراحی قلب باز در بخش جراحی قلب شریعتی در سال 1377 انجام شده است، تجمع مایع پریکارد در بیماران در دو گروه با برش خلفی پریکارد و بدون آن بررسی و مقایسه شده است و نتایج ذیل حاصل گشته است.یافته ها: میزان تجمع مایع داخل پریکاردیوم در اکوکاردیوگرافی در بیماران تحت بررسی ما 31.6 درصد بوده است. از نظر آماری تجمع مایع داخل پریکاردیوم در موقع ترخیص بین گروه با پریکاردیوتومی خلفی (7.4%) و بدون پریکاردیوتومی خلفی (48.1%) اختلاف قابل توجهی باهم داشته (P-value=0.001)، و تجمع مایع داخل پریکاردیوم در بیماران با پریکاردیوتومی خلفی خیلی کمتر از بیماران بدون آن بوده است. نیاز به عمل درناژ مایع پریکارد (پریکاردیال ویندو) فقط در گروه بدون پریکاردیوتومی خلفی (در 4 مورد یا 2.5 درصد) وجود داشته است. در آزمون آماری به عمل آمده از لحاظ درناژ مایع پریکارد بین دو گروه مورد مطالعه، اختلاف معنی داری وجود داشته است (P-value=0.048).نتیجه گیری: بر طبق این تحقیق، در بیمارانی که تحت عمل جراحی بای پس کرونر قرار می گیرند، در صورت باز شدن فضای جنبی توصیه می شود برش خلفی پریکارد جهت بیمار انجام شود.

مقدمه: میزان بروز تومورهای بدخیم پریکارد، بسیار نادر می باشد و آنژیوسارکوم اولیه پریکارد در این بین، به عنوان نادرترین ها شناخته می شود. معرفی بیمار: بیمار خانم 51 ساله ای بود که به دلیل تنگی نفس کوششی و ادم اندام های تحتانی مراجعه کرده بود. در اکوکاردیوگرافی، افیوژن پریکارد مشاهده شد. بیمار تحت آسپیراسیون مایع پریکارد و بیوپسی پریکارد قرار گرفت که التهاب مزمن پریکارد گزارش شد. در طی سومین بار بستری، دچار افزایش تنگی نفس، ارتوپنه و برجستگی ورید ژوگولر گردید که در اکوکاردیوگرافی علی رغم کاهش مایع پریکارد، نمای رستریکتیو مشاهده شد. کاتتریزاسیون راست و چپ قلب، پریکاردیت کانستریکتیو را تایید نمود. بیمار تحت پریکاردیوتومی توتال تسکینی قرار گرفت که گزارش هیستولوژی و ایمونوهیستوکمیکال پریکارد، آنژیوسارکوم بود. بحث: با توجه به عدم وجود هیچ نشانه ای از منشا تومور در بررسی های پستان، ریه، دستگاه گوارش، دستگاه ادراری و سیستم لنفاوی برای بیمار تشخیص نهایی آنژیوسارکوم اولیه پریکارد مطرح گردید. بیمار چند روز پس از آغاز شیمی درمانی، به دنبال ایست قلبی ـ تنفسی فوت نمود.

هدف: بیماری پریکاردیت سلی فقط در یک تا دو درصد سل ها وجود دارد که از این نظر بسیار نادر است، از آنجایی که این بیماری عامل 4 درصد پریکاردیت حاد و 7 درصد تامپوناد های قلبی است لذا باتوجه به عوارض خطرناک این دو بیماری لذا تشخیص سریع و صحیح این بیماری از بروز این عوارض می تواند جلوگیری کند. شرح مورد: کیس گزارش شده پیرمرد 85 ساله ای است که با علائم بالینی تنگی نفس، صدای مبهم قلب و تورم ورید ژگولار معرفی شده است که در نوار قلب وی تاکی کاردی سینوسی و در یافته های آزمایشگاهی افزایش گلبول سفید (11. 6) گزارش شده است. همچنین اقدامات تشخیصی دیگر مانند عکس قفسه سینه و اکو کاردیو گرفی انجام گردید که با تشخیص 28 میلی متر مایع پریکاردیال به صورت اورژانسی کاندید پریکاردیوتومی به صورت اورژانسی گردید، مایع تخلیه گردید و دارودرمانی و آنتی بیوتیک برای وی انجام گدید و نهایتا با حال عمومی خوب بیمار مرخص گردید. نتیجه گیری: در بررسی P CR (واکنش زنجیره ای پلی مراز) برای تشخیص سل، مایع پریکارد برای آزمایشگاه فرستاده شده که نتیجه مثبت اعلام شد، لذا با توجه به عوارض خطرناک این بیماری توصیه می شود برای تمامی بیماران پریکارد افیوژن شدید این آزمایش انجام شود.