زمینه و هدف: آماده سازی دهانه رحم یکی از روش های مداخله القای زایمان است که با هدف تسریع در زایمان و در موارد لزوم ختم بارداری مورد استفاده قرار می گیرد. نظرات مختلفی در مورد به کارگیری روش های القای زایمان وجود دارد لیکن تا کنون روش ترجیهی قطعی برای این کار مشخص نگردیده است. هدف از انجام این مطالعه مقایسه نتایج استفاده از کاتترفولی با حجم 30 و 80 سی سی و سنتوسینون در آماده سازی دهانه رحم برای زایمان است.روش بررسی: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی بود. جامعه پژوهش را کلیه زنان باردار 42-37 هفته دارای جنین زنده که برای زایمان به مرکز آموزشی درمانی شهید اکبر آبادی مراجعه کرده بودند تشکیل می داد. از میان این جامعه تعداد 270 نفر نمونه که دارای ویژگی های ورود به مطالعه بودند به صورت غیر تصادفی انتخاب شدند.یافته ها: یافته های پژوهش اختلاف معنی داری را بین امتیاز بیشاب ثانویه و تغییرات آن در سه گروه مداخله نشان داد (P=0.000). علاوه بر آن طول مدت القا تا مرحله فعال زایمان و القا تا زایمان در دو گروه استفاده کننده از کاتترفولی حجم 30 و 80 سی سی کوتاه تر از گروه سنتوسینون و در گروه 80 سی سی کوتاه تر از دو گروه دیگر بود و پس از مداخله عوارضی در فرآیند زایمان مشاهده نشد.نتیجه گیری: به نظر می رسد استفاده از کاتترفولی به منظور آماده سازی دهانه رحم و ختم بارداری در زنان باردار موثر و بی خطر بوده و نسبت به استفاده از سنتوسینون دارای عوارض کمتر و پیامد زایمانی مطلوب تری باشد. افزون بر آن از آنجا که آمادگی دهانه رحم بر نوع زایمان نیز موثر بوده و تا حدودی از مداخلات جراحی کاسته است بنابراین مدت زمان و هزینه های بستری را نیز کاهش داده و در مقایسه با سایر روش ها ارزان تر و مقرون به صرفه می باشد.

مقدمه: روش های متعددی برای ختم حاملگی در سه ماهه دوم استفاده می شود که هر کدام نارسایی ها و محدودیت هایی دارند. با توجه به امکانات موجود در کشور، جهت ارایه روشی ارزان، مناسب، موثر و کم ضرر دو روش استفاده از کاتترفولی همراه اکسی توسین و اکسی توسین تنها جهت القای زایمان در سه ماهه دوم حاملگی در بیمارستان شریعتی مقایسه شدند. مطالعه بصورت مداخله ای با کنترل تاریخی بر روی خانم های حامله ای که در سه ماهه دوم به دلایل مختلف  رحم بالای سوراخ داخلی سرویکس شد و 45-50cc مایع داخل بالون آن تزریق شد. پس از 24 ساعت در صورت عدم دفع جنین، اینداکشن با اکسی توسین دوز بالا شروع می شد. گروه کنترل 32 خانم حامله ای بودند که در سه ماهه دوم حاملگی در همین بیمارستان در سال های 1376-1378 بوسیله اکسی توسین غلیظ با همان میزان ختم حاملگی داده شده بودند. سن مادر، سن حاملگی، گراویدیتی، پاریتی، میزان اکسی توسین مصرفی، فاصله زمانی شروع درمان تا زایمان، دلایل ختم حاملگی و عوارض مشاهده شده در هر روش ثبت و مقایسه گردید. آنالیز داده ها بوسیله آزمون های χ2، دقیق فیشر، t، Z، و من ویتنی، در سطح معنی داری α=0.05 انجام شد.نتایج: میانگین سنی در گروه مداخله بطور معنی دار کمتر از گروه کنترل بود. 25.6) در برابر 28.5 سال( (P=0.02). دو گروه از نظر میانگین تعداد حاملگی، تعداد زایمان، سن حاملگی با یکدیگر تفاوت معنی دار نداشتند. میانه فاصله شروع درمان تا زایمان در گروه مداخله بطور معنی دار کمتر از گروه کنترل بود. 39) ساعت در برابر 51 ساعت( (P<0.001). میانه میزان اکسی توسین مصرفی در گروه مداخله بطور معنی دار کمتر از گروه کنترل بود. 65) واحد در برابر 400 واحد( (P<0.001). عوارضی نظیر تب و هیستروتومی با اینکه ظاهرا اختلاف دارند ولی از نظر آماری این اختلاف معنی دار نبود.نتیجه گیری: فاصله اینداکشن تا زایمان با استفاده از اکسی توسین و کاتترفولی جهت ختم حاملگی در سه ماهه دوم، نسبت به اکسی توسین نه تنها کوتاه تر است، بلکه میزان اکسی توسین مصرفی نیز در آن کمتر می باشد.

هدف: جهت کنترل آنالژزی طی جراحی دیلاتاسیون وکورتاژبیهوشی عمومی یالوکال یابلاک پاراسرویکال بکار میرود. هدف ازاین مطالعه بررسی اثربی دردی تزریق داخل رحمی بوپیواکایین در کاهش درد بعداز دیلاتاسیون و کورتاژ می باشد. مواد وروش ها: دراین مطالعه کارآزمایی بالینی مداخله ای نیمه تجربی، 35خانم 50-18ساله که کاندید عمل جراحی دیلاتاسیون و کورتاژ الکتیو بودند تحت بیهوشی عمومی با سدیشن قرار گرفتند پس از اتمام جراحی cc 25 بوپیواکایین 25/0%تزریق داخل رحمی از طریق کاتترفولی وارد حفره رحم می شود، ضربان قلب وفشارخون در واحدریکاوری وساعات 1، 2، 3، 4بعداز اتمام جراحی، میزان شدت درد براساس VAS، طپش قلب، پارستزی، خارش ومیزان رضایتمندی بیماران از آنالژزی ثبت گردید. یافته ها: خارش گذرا در 3بیمار (57/8%) وپارستزی گذرا در 2بیمار (7/5%) مشاهده شد. 9بیمار نیازمندشیاف دیکلوفناک 100میلی گرمی شدند. متوسط اسکور درد در واحدریکاوری 4/0وبعداز 4ساعت1بوده است. ضربان قلب تغییرمعنی داری از حالت پایه نداشت (p>0. 05). ولی فشار متوسط شریانی در ساعت3بطورمعنی دار افزایش داشت (p=0. 001) ودرساعت4 بطورمعنی داری کاهش داشت. (p=0. 03) نتیجه: تزریق بوپیواکایین داخل رحمی یک وسیله موثر در کنترل کاهش درد بعداز دیلاتاسیون وکورتاژاست. هرچند همراه با عوارض جانبی میتواندباشد.

مقدمه: با وجود تاثیر افزایش فشار داخل شکمی بر اختلالات ارگانی و افزایش مرگ و میر، اطلاعات مربوط به فراوانی و عوامل خطرساز مرتبط با آن در بخش های مراقبت ویژه کافی به نظر نمی رسد، این در حالی است که نتایج بسیاری از مطالعات مبین آن است که فشار داخل شکمی اندازه گیری شده در بدو پذیرش بیماران در بخش مراقبت ویژه می تواند به عنوان یک عامل مستقل پیشگویی کننده میزان مرگ و میر و ارزیابی اثرات افزایش فشار داخل شکمی بر روی عملکرد ارگانی مورد توجه قرار گیرد.هدف: این مطالعه با هدف تعیین فراوانی افزایش فشار داخل شکمی و عوامل مرتبط با آن در بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه انجام گرفته است.روش کار: این مطالعه یک تحقیق مقطعی از نوع توصیفی - تحلیلی است که بر روی 76 بیمار بستری در بخش مراقبت ویژه در یکی از بیمارستان آموزشی منتخب شهر رشت به روش تدریجی انجام شده است. فشار داخل شکمی هر 8 ساعت برای یک دوره 24 ساعته از طریق کاتترفولی (روشKorn ) اندازه گیری شد. ابزار مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه ای مشتمل بر سه بخش بود: بخش اول مربوط به مشخصات فردی واحدهای مورد پژوهش (سن، جنس، شاخص توده بدنی، تشخیص بیماری)، بخش دوم شامل نمره بررسی مداوم نارسایی ارگانی (وضعیت تنفسی، انعقادی، کبدی، کلیوی، همودینامیک و سطح هوشیاری) و بخش سوم شامل اطلاعات مربوط به اندازه گیری فشار داخل شکمی و متغیرهای همراه (متوسط فشار شریانی، فشار پرفیوژن شکمی، متوسط فشار راه هوایی، حداکثر فشار راه هوایی، فشار پلاتو و مد دستگاه تهویه مکانیکی) اطلاعات دموگرافیک، نوع تشخیص، نمره بررسی مداوم نارسایی ارگانی، فشار ورید مرکزی، متوسط فشار شریانی، فشار پرفیوژن شکمی، متوسط فشار راه هوایی، حداکثر فشار راه هوایی، فشار پلاتو و فشار مثبت انتهای بازدمی در هر بار اندازه گیری، ثبت شد.نتایج: یافته ها نشان داد که میزان فراوانی هیپرتانسیون داخل شکمی 18.42 درصد می باشد. آزمون رگرسیون چندمتغیره نیز نشان داد که متوسط فشار شریانی با 1.02 برابر موجب افزایش فشار داخل شکمی شده است.نتیجه گیری: توجه به فشار داخل شکمی به عنوان یک عامل تاثیرگذار بر روی عملکرد سایر ارگان ها در بیماران بخش مراقبت های ویژه بسیار حائز اهمیت می باشد و توصیه می گردد که فشار داخل شکمی به صورت روتین در این بیماران اندازه گیری و بدین وسیله از بروز سندرم کمپارتمان شکمی و عوارض آن پیشگیری شود.