مقدمه: کوکایین محرک سیستم عصبی مرکزی و مهارکننده بازجذب مونوآمین ها می باشد. مونوآمین های سروتونین و نوراپی نفرین در بروز اثرات ضد التهابی و تنطیم سیستم ایمنی نقش دارند. هدف از این مطالعه بررسی اثر تجویز سیستمیک و نخاعی کوکایین (مهارکننده غیر انتخابی بازجذب مونوآمین ها) بر ادم التهابی پا و بررسی نقش میانجی عصبی سروتونین در سطح نخاع در بروز این اثرات بود.روش ها: موش های صحرایی نر ویستار (250-200 گرم) در 8 گروه قرار گرفتند: سالین به صورت تجویز داخل صفاقی (Intraperitoneal یا i.p)، سالین/ DMSO (Dimethyl sulfoxide) (i.p)، کوکایین 25 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن (i.p)، سالین به صورت تجویز داخل نخاعی (Intrathecal یا i.t)، سالین/ DMSO (i.t)، کوکایین 10 میکرولیتر در 100 میکروگرم (i.t)، سیپروهپتادین 10 میکرولیتر در 33 میکروگرم (i.t) و سیپروهپتادین 10 میکرولیتر در 33 میکروگرم/ کوکایین 10 میکرولیتر در 100 میکروگرم (i.t). تزریق کف پایی فرمالین منجر به بروز التهاب گردید.یافته ها: اثرات ضد التهابی کوکایین در گروه های کوکایین 25 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن (i.p) (P<0.001) و کوکایین 10 میکرولیتر در 100 میکروگرم (i.t) (P<0.001) محسوس بود. در گروه سیپروهپتادین 10 میکرولیتر در 33 میکروگرم (i.t) تاثیری روی التهاب مشاهده نشد و در گروه سیپروهپتادین 10 میکرولیتر در 33 میکروگرم/ کوکایین 10 میکرولیتر در 100 میکروگرم (i.t)، بخشی از اثرات ضد التهابی کوکایین با تجویز سیپروهپتادین کاهش یافت (P<0.001).نتیجه گیری: پایانه های نورون های سروتونرژیک که از مراکز بالاتر به نخاع می آیند با نورون های موجود در سطح نخاع مانند فیبرهای آوران اولیه برهم کنش می دهند. احتمال دارد که مهار فیبرهای آوران اولیه توسط سروتونین، باعث مهار رهایش عوامل التهابی از آن ها و بروز اثرات ضد التهابی کوکایین شود.به نظر می رسد مهار گیرنده های سروتونین در سطح نخاع با تجویز نخاعی سیپروهپتادین بخشی از این اثرات ضد التهابی کوکایین را کاهش دهد.

زمینه و هدف: مسمومیت و سوء مصرف داروها یک معضل شایع و مهم در جامعه امروزی می باشد که در این میان سوء مصرف مواد محرک از جمله مت آمفتامین از اهمیت بیشتری برخوردار است. زیرا علاوه بر تاثیرات منفی اجتماعی بر جامعه، عوارض جسمی جبران ناپذیری به همراه دارد. در نتیجه لزوم پیشگیری و اطلاع از وضعیت مصرف این گونه مواد، نوع ماده مصرفی و علائم همراه از اهمیت بسیاری برخوردار است. هدف از اجرای این مطالعه بررسی شیوع و عوارض سوء مصرف مواد محرک در بین مراجعین به بخش مسمومیت های بیمارستان شوشتری شیراز می باشد.روش بررسی: این مطالعه به صورت مقطعی تحلیلی و گذشته نگر برروی تمامی مراجعین به بخش مسمومیت بیمارستان شوشتری از 1/5/1387 لغایت 1/5/1389 انجام گردید. ابتدا داده ها از پرونده بستری بیماران استخراج و در فرم هایی ثبت گردید. فرم ها شامل اطلاعات دموگرافیک، نوع ماده مصرفی و نحوه مصرف آن، علائم حیاتی بیماران، علائم بالینی همراه و وضعیت پاسخ به درمان بیماران بود. داده های به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تحلیل آماری قرار گرفت.یافته ها: به طور کلی 9563 نفر افراد حاضر در مطالعه به دلیل مسمومیت به بیمارستان مراجعه کرده که از این بین 544 نفر (%5.68)، دچار مسمومیت ناشی از سوءمصرف مواد مخدر بوده اند و شامل 439 مرد (%4.59) و 105 زن (%1.1) می شدند. شیشه بیشترین ماده محرک مصرفی بوده (%46.5) و از بین روش های مصرفی، نوع استنشاقی (%60.8) بیشتر از سایر روش ها بود. در مردان کراک، کوکایین و شیشه مصرف بیشتری داشته، در حالی که در خانم ها ریتالین و اکستازی بیشترین مصرف را داشته است. در بین علائم همراه، توهم در خانم ها (P=0.001) و تنگی نفس در آقایان (P<0.05) به طور معناداری بیشتر بود. بهبودی کامل در سنین پایین تر به طور معناداری بیشتر بود (P<0.05). پس از درمان %81.2 بیماران با بهبودی کامل و %18.8 بیماران با برخی عوارض ناشی از مصرف مواد و با درمان مرخص شدند. میزان %1.5 از بیماران دچار کما گردیده اما موردی از مرگ در این مراجعین مشاهده نگردید.نتیجه گیری: نتایج فوق نشان می دهد که نوع استنشاقی به علت راحتی نحوه مصرف بیش از سایر روش ها رایج می باشد. مصرف مواد تزریقی و کشیدنی به علت سختی نوع مصرف در خانم ها کمتر از آقایان و مصرف اکستازی و ریتالین به علت خوراکی بودن آن در خانم ها بیشتر بود. به نظر می رسد علایم همراه در بیماران با نوع ماده مصرفی مرتبط باشد. به طور کلی سوء مصرف این مواد جزء اورژانس های پزشکی بوده و تشخیص و درمان به موقع درکنار آموزش قشر جوان درخصوص عوارض این قبیل مواد محرک حتی در کتب درسی، می تواند در کاهش مرگ و میر و عوارض همراه کمک کننده باشد.

سابقه و هدف: کراک فرم جامد فرآوری شده از کوکایین است که اثر اعتیادآوری قوی تری نسبت به پودر کوکایین دارد. سوء مصرف محرک های روانی و از جمله کراک-کوکایین اثرات نامناسب بر حافظه و یادگیری دارد. مصرف ویتامین ها به عنوان یکی از روش های درمان موثر برای سوء مصرف مواد پیشنهاد شده است. هدف مطالعه ی حاضر بررسی اثر تزریق درون صفاقی ویتامینC بر حافظه ی فضایی و پراکسیداسیون لیپیدی در هیپوکامپ رت ها طی مسمویت با کراک-کوکایین است. مواد و روش ها: این مطالعه بر روی شش گروه 6 تایی از موش های صحرایی نر صورت گرفته است. سه روز پس از تزریق درون صفاقی داروهای کراک-کوکایین، ویتامینC و یا ترکیب این داروها درگرو ه های آزمایشی به مدت 5 روز، دستگاه ماز آبی موریس به منظور سنجش پارامترهای مرتبط با حافظه فضایی مورد استفاده قرار گرفت. سپس نمونه برداری از هیپوکامپ انجام گردید و پارامتر پراکسیداسیون لیپیدی در این ناحیه بر پایه اندازه گیری MDA سنجش گردید. تحلیل آماری داده ها به کمک آزمون آنالیز واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی Tukey توسط نرم افزار SPSS صورت گرفت. یافته ها: تزریق درون صفاقی دوز بالایکراک-کوکایین (15 میلی گرم بر کیلوگرم) به طور معنی داری موجب کاهش پارامترهای مرتبط با حافظه فضایی در روزهای سوم و چهارم دوره آزمایش شد (01/0>P). تزریق درون صفاقی دوز 50 میلی گرم بر کیلوگرم ویتامینC، حافظه ی فضایی در رت های مسموم شده با کراک را بهبود بخشید (05/0>P)، اما بر پراکسیداسیون لیپیدی در ناحیه هیپوکامپ تاثیری نداشت (05/0

زمینه و اهداف: یکی از راههای فیزیولوژیک و فارماکولوژیک بررسی عصب گیری سمپاتیک در عروق، استفاده از کوکایین است. کوکایین قادر است بازجذب نورونی نور آدرنالین را کاهش دهد. بنابراین پاسخ مکانیکی به نور آدرنالین می تواند در حضور غلظت بالای کوکایین هم در حساسیت و هم در مقدار حداکثر پاسخ زیاد گردد. در تمام عروق، شبکه عصبی سمپاتیک آنچنان وسیع نیست که پاسخ به نور آدرنالین را تحت تاثیر قرار دهد. هدف از این مطالعه مقایسه اعصاب سمپاتیک در چهار شریان و ورید خرگوش با روش هستولوژیک میباشد.روش بررسی: وریدها و شریانها به صورت حلقه های کوچک بریده شده در محلول کربس قرار داده شده و سپس با رنگ آمیزی Glyoxylic acid مورد مطالعه قرار گرفتند. در زیر میکروسکوپ فلورسنت اعصاب سمپاتیک به صورت شبکه فلورسنت آبی روشن دیده شدند. در مطالعات قبلی ثابت شده است که در حضور کوکایین حساسیت ورید سافینوس و شریانهای گوش و سافینوس افزایش پیدا می کنند. بنابراین تنها این عروق دارای شبکه وسیع عصبی سمپاتیک می باشند و می توانند پاسخ به نور آدرنالین را در حضور کوکایین تشدید کنند.یافته ها: در بررسیهای بافت شناسی ما در آئورت عصب سمپاتیک ناچیز بوده و در محل اتصال میدیا - آدونتیس مشاهده گردید، در شریان کلیوی عصب سمپاتیک خیلی ناچیز بوده و در محل اتصال میدیا - آدونتیس مشاهده شد، در ورید اجوف تحتانی (وناکاوا) هیچ عصب مشاهده نگردید، در ورید کلیوی عصب سمپاتیک ناچیز بوده در محل ورود به میدیا از آدونتیس مشاهده گردید، در ورید گوش عصب سمپاتیک خیلی ناچیز بوده و اما در ورید سافینوس و شریانهای گوش و سافینوس اعصاب زیادی از سمپاتیک مشاهده شدند. نتیجه گیری: با توجه به این نتایج و در توافق با روشهای فیزیولوژیک و فارماکولوژیک بررسی عصب گیری سمپاتیک در عروق می توان پیشنهاد کرد که در ورید سافینوس و شریانهای گوش و سافینوس خرگوش شبکه نورونی سمپاتیک وسیع اما در بقیه عروق مورد بررسی ناچیز بوده است. با توجه به نتایج این مطالعه می توان نتیجه گیری کرد که اولا توزیع شبکه سمپاتیک در عروق مختلف متفاوت بوده و احتمالا متناسب با وظیفه ای است که عروق عهده دار می باشند.

پژوهش حاضر به بررسی مضامین و چالش های مخدر نگاری (نوشتار مخدر) در رمان یک رمان فرانسوی اثر فردریک بیگبدر، نویسنده معتاد به کوکایین می پردازد. این پژوهش در احوال امروزه که مشخصه اش مصرف گرایی، هدونیسم (فلسفه لذت گرایی)، فردگرایی و خودزندگینامه نویسی است، ریشه دارد. در تلاش هستیم تا نشان دهیم چگونه فردریک بیگبدر موفق می شود اعتیاد به کوکایین (خود) را در جامعه غربی پسامدرن توجیه کند. او افق تاملات اجتماعی-فلسفی خود را در مورد مواد مخدر غیرقانونی گسترش می دهد تا به طور کلی هدونیسم و اعتیاد به مواد مخدر را بستاید. بنابراین، بر اساس رویکردی که هم متنی است و هم فرامتنی، مقاله این عقیده را که فردریک بیگبدر نویسنده ای معتاد-هدونیست و آزادیخواه است و یک رمان فرانسوی بیانی مخدرنگار-توجیه گر را شکل می دهد. از دور، این رمان تجسمی واضح از آن چیزیست که ما پیشنهاد می کنیم آن را به تبعیت از فیلیپ لوژون، اتوتوکسیکوبیوگرافی (خود اعتیادنگاری) بنامیم، یعنی خودنگاری یک معتاد به مواد مخدر، که داستان اعتیاد خود، معنای شخصیت و فلسفه زندگی اش او را به نمایش می گذارد.

از نظر تاریخچه، به کارگیری آنستزی موضعی بعد از آنستزی جنرال صورت گرفته است. در سال 1860، نایمن (Niemann) برای اولین بار مشاهده کرد که زبان بر اثر استفاده از کوکائین بی حس می شود. فن آنرپ (Von Anrep) در سال 1880 متذکر شد که می توان کوکایین را برای آنستزی به کار گرفت. در سال 1884 از قطره کوکایین برای ایجاد بی حسی ملتحمه استفاده شد. آنستزی موضعی معمولا باید خصوصیات ویژه ای داشته باشد. به عنوان مثال باید از ایجاد هر گونه حساسیت موضعی به دور بوده و شروع سریع و طول مدت اثر کافی داشته باشد. داروهایی که در این سری قرار می گیرند از ترکیبات با طول اثر کوتاه تا آنستزی دهنده های موضعی طولانی مدت را شامل می شوند. در میان آنها آنچه بیشتر مشهور است لیدوکائین (Lidocaine) و بوپی واکائین (Bupivacaine) است. لیدوکائین را اولین بار لوفگرن (Lofgren) در سال 1948 به کار گرفت. این ماده، بی حسی دهنده خوبی است و حساسیت موضعی ندارد. بوپی واکائین در سال 1957 توسط ایکنستم (Ekenstem) سنتز گردید و سپس به طور وسیع کاربرد پیدا کرد. بیماری های آنورکتال که با جراحی قابل اصلاح و درمان هستند بسیار شایع اند. این بیماری ها شامل هموروئید (هموروئید داخلی، هموروئید خارجی)، فیستول آنال، فیشرآنال هستند. هر روز تعداد زیادی از بیماران مبتلا به بیماری های فوق جهت درمان به درمانگاه های جراحی مراجعه می کنند که اکثرا عمل جراحی آنان تحت بیهوشی جنرال، اسپینال و یا کودال انجام می شود. در این مطالعه تعداد 40 بیمار مبتلا به بیماری های آنورکتال مورد بررسی قرار گرفته اند.

هدف پژوهش حاضر، تعیین مولفه های هوش هیجانی پیش بینی کننده سو مصرف مواد است. بدین منظور 276 نفر از معتادان زن و مردی که مواد کند کننده (مانند تریاک، شیره، هرویین) و غیر کند کننده (مانند شیشه، کوکایین، حشیش) مصرف می نمودند و جهت ترک اعتیاد به مراکز دولتی و خصوصی شهر اصفهان مراجعه نموده بودند، از طریق روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و مورد آزمون قرار گرفتند. تحلیل نتایج، نشان داد که بین سومصرف مواد و مولفه حل مساله، همبستگی منفی وجود دارد. همچنین نتایج رگرسیون لجستیک نشان داد که از بین مولفه های هوش هیجانی، تنها مولفه حل مساله توان پیش بینی سومصرف مواد غیر کند کننده را دارد.

پژوهش حاضر به بررسی رابطه اعتیاد با مولفه های هوش هیجانی پرداخت. هدف اصلی این پژوهش تعیین مولفه های هوش هیجانی پیش بینی کننده اعتیاد بود. بدین منظور 276 نفر از معتادان زن و مردی که مواد کند کننده (مانند تریاک، شیره، هروئین، و غیر کند کننده (مانند شیشه، کوکایین و حشیش) مصرف داشتند و جهت ترک اعتیاد به مراکز دولتی و خصوصی شهر اصفهان مراجعه کرده بودند، از طریق روش نمونه گیری چندمرحله ای انتخاب شدند. افراد نمونه آزمون هوش هیجانی بار – ان (1980) و پرسشنامه اطلاعات جمعیت شناختی را تکمیل کردند. اطلاعات به دست آمده با استفاده از رگرسیون لجستیک تحلیل شد. نتایج نشان می دهد از بین مولفه های هوش هیجانی تنها مولفه حل مساله توان پیش بینی اعتیاد به مواد غیر کننده را دارد.