زمینه و هدف: یکی از دشواری های آزمون های چند گزینه ای، تهیه گزینه های انحرافی موثر و قرار گرفتن پاسخ صحیح در بین گزینه های انحرافی می باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی محل قرار گرفتن پاسخ صحیح سوال در بین گزینه های انحرافی در آزمون های چند گزینه ای دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز در سال 1393 انجام گرفت.روش کار: در این مطالعه توصیفی، سوالات چند گزینه ای 214 آزمون که جهت تصحیح به مرکز خدمات ماشینی دانشگاه ارجاع شده بود، از نظر قرار گرفتن پاسخ صحیح در گزینه ها بررسی شد. برای تحلیل داده ها از فراوانی، درصد و آزمون x2 به کمک نرم افزار SPSS استفاده گردید.یافته ها: آزمون های مورد بررسی در مجموع مشتمل بر 14359 سوال چند گزینه ای بود. محل پاسخ صحیح در 2260 سوال (15.7 درصد) گزینه «الف»، در 3893 سوال (27.1 درصد) گزینه «ب»، در 4683 سوال (32.6 درصد) گزینه «ج» و در 3523 سوال (24.6 درصد) گزینه «د» بود. آزمون X2 نشان داد که بین توزیع فراوانی محل پاسخ صحیح سوالات در گزینه های «الف»، «ب»، «ج» و «د» از نظر آماری تفاوت معنی داری وجود داشت (P=0.001)؛ به طوری که بیشترین درصد پاسخ صحیح به گزینه «ج» و کمترین پاسخ صحیح به گزینه «الف» اختصاص داشت. قرار گرفتن پاسخ صحیح در گزینه های وسط «ب و ج» به طور معنی داری بیشتر از گزینه های کناری «لف و د» بود (59.7 درصد در مقابل 40.3 درصد، P=0.001).نتیجه گیری: در آزمون های چند گزینه ای برگزار شده در دانشگاه، توزیع گزینه صحیح در بین گزینه های انحرافی مناسب نمی باشد. انتخاب تصادفی محل گزینه های صحیح به عنوان راهکار مناسبی برای جلوگیری از این مشکل پیشنهاد می شود.

آزمون سازی به مدت یک قرن یا بیشتر متداول ترین روش برای تعیین پیشرفت تحصیلی یادگیرندگان در مراکز آموزشی بوده است. در میان اشکال متعدد آزمون، آزمون چند گزینه ای به دلیل عینی و عملی بودن آن، متداول تر از سایر انواع آزمونها بوده است. احتمالا به همین دلیل است که چندین قانون وقاعده برای تهیه یک واحد آزمون چند گزینه ای منطقی پیشنهاد شده است. بنابراین، یک زمینه مهم تحقیق این است که آیا رعایت این قوانین و قواعد باعث پیشرفت کیفیت آزمونهای چند گزینه ای می شود یا خیر. هدف این تحقیق بررسی اثر گزینه های معیوب بر روی ویژگی های واحد آزمون است. برای رسیدن به این هدف، پنجاه نفر دانشجوی مرد و زن رشته آموزشی زبان انگلیسی به عنوان نمونه انتخاب شدند. به این افراد دو نوع آزمون چند گزینه ای داده شد: (1) آزمون میشیگان (قسمت دستور زبان انگلیسی) و (2) آزمون معیوب شده میشیگان (قسمت دستور زبان انگلیسی). فاصله برگزاری بین این دو آزمون یک هفته در نظر گرفته شده بود. نتایج این تحقیق نشان داد که به طور کلی عدم رعایت اصول نگارش واحد های آزمون تاثیرمهمی بر ویژگی های واحد آزمون ندارد. ولی استفاده از نکات ساختاری که به پاسخ صحیح هدایت می کنند باعث شد واحدهای آزمون دستکاری شده به مراتب ساده تر شود.

جنوب تهران به دلیل موقعیت خاص خود دریافت کننده حجم قابل توجهی از آب های آلوده سطحی شهر تهران است. به دلایل زیست محیطی، بخش چشمگیری از این آب در آینده از سیستم منابع آب این منطقه حذف خواهد شد. هدف از این مطالعه بررسی راهکارهای قابل اجرا جهت مدیریت مناسب اراضی کشاورزی جنوب تهران است. با در دست داشتن مقادیر آب های سطحی، آب های زیرزمینی، نیازهای کشاورزی، و سطح زیرکشت ابتدا دوازده گزینه مدیریتی طراحی شد. سپس هفت معیار: سطح زیر کشت، هزینه اولیه اجرای سیستم آبیاری، درآمد تولیدات کشاورزی، تعداد چاه های جدید، افت سطح آب، اعتمادپذیری سیستم، و اشتغال زایی، در ارزیابی گزینه ها مد نظر قرار گرفت. پس از تهیه جدول قضاوت شامل گزینه ها، معیارها، و مقادیر عددی اثرات هر گزینه بر معیار خاص، گزینه برتر با استفاده از روش های تصمیم گیری چند معیاره انتخاب شد. نتایج نشان می دهد که با احداث 30 حلقه چاه جدید، تغییر الگوی کشت، و استفاده از روش آبیاری تلفیقی سطحی و تحت فشار می توان ضمن استفاده حداکثر از اراضی موجود برنامه مناسبی جهت مدیریت منابع آب و خاک این منطقه اجرا کرد.

مقدمه: گزینه های انحرافی در سؤالات چند گزینه ای اهمیت زیادی دارند و می توانند روی کیفیت آزمون تأثیرگذار باشند. این مطالعه با هدف بررسی فراوانی گزینه های انحرافی و رابطه بین این گزینه ها با ضریب دشواری و تمیز در آزمون های چند گزینه ای گروه ایمنی شناسی در دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز در سال 1396 انجام شد. روش ها: در این مطالعه توصیفی همبستگی گزینه های انحرافی سؤالات امتحانی درس ایمنی شناسی مورد بررسی قرارگرفت. گزینه هایی که توسط بیش از 5 درصد آزمون شوندگان انتخاب شده بود، به عنوان گزینaه انحرافی مناسب و گزینه هایی که توسط کم تر از 5 درصد آزمون شوندگان انتخاب شده بود، گزینه انحرافی نامناسب در نظر گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون آنالیز واریانس و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شد. نتایج: از مجموع 2124 گزینه انحرافی، تعداد 1361 گزینه انحرافی (08/64 درصد) مناسب و تعداد 763 گزینه انحرافی (92/35 درصد) نامناسب بود. فراوانی سؤالات چندگزینه ای با 0، 1، 2 و 3 گزینه انحرافی مناسب به ترتیب 4/12درصد، 5/19درصد، 5/31درصد و 6/36درصد بود. بین تعداد گزینه های انحرافی مناسب و ضریب دشواری سؤالات همبستگی منفی معناداری وجود داشت (442/0-=r، 0001/0=p) اما بین تعداد گزینه های انحرافی مناسب و ضریب تمیز سؤالات همبستگی معناداری وجود نداشت (043/0=r، 259/0=p). نتیجه گیری: بیش از یک سوم گزینه های انحرافی سؤالات مورد بررسی نامناسب هستند. بین تعداد گزینه های انحرافی مناسب و ضریب دشواری همبستگی منفی وجود داشت به نحوی که با افزایش تعداد گزینه های انحرافی مناسب، درجه دشواری سؤال افزایش می یافت و سؤال مشکل تر می شد. اما بین تعداد گزینه های انحرافی مناسب و ضریب تمیز همبستگی وجود نداشت. تحلیل سؤالات چند گزینه ای، شناسایی و حذف گزینه های انحرافی نامناسب می تواند به بهبود کیفیت سؤالات آزمون کمک کند.

گسترش سریع و بی برنامه کاربریهای شهری اغلب مخاطره آمیز و نگران کننده است. با توجه به گریزناپذیری توسعه شهری، برنامه ریزان مسائل شهری همواره به دنبال راه حلهایی هستند که مناطق بهینه را برای گسترش کاربریهای شهری تعیین نمایند. نظر به ماهیت مکانی مساله، سیستمهای اطلاعات مکانی (GIS)، در گستره وسیعی از مسائل مکانیابی به کار گرفته شده اند. با این وجود به سبب ابعاد گسترده و ماهیت پیچیده مساله، آنالیزهای پایه GIS نظیر همپوشانی به تنهایی قادر به در نظر گرفتن تمامی جوانب امر نیستند. به همین دلیل، معمولا GIS به عنوان یک بستر مناسب، موجبات پیاده سازی روشهای مختلف را فراهم می آورد. همه روشهای مطرح شده در این وادی به دنبال یافتن راه حلی بهینه با در نظر گرفتن قیود مختلف و متنوع هستند. به هر حال با در نظر گرفتن تمامی مفروضات و قیود احتمالی، ممکن است پاسخ بهینه از نظر اجرایی مطلوب نباشد. لذا منطقی است که چندین راه حل بهینه یا عمدتا بهینه پیشنهاد شود. در این پژوهش از روش مدلسازی ایجاد گزینه ها (MGA) برای یافتن مناطق بهینه توسعه کاربریهای شهری در اطراف شهر قزوین در محدوده ای به وسعت 1620 کیلومتر مربع استفاده شده است. ویژگی روش مورد استفاده این است که با گنجاندن قیدی به نام DBDC، پیوستگی و تراکم مناطق مطلوب برای توسعه لحاظ شده، از توسعه های پراکنده و جداگانه که عملا از کیفیت لازم برخوردار نیستند جلوگیری می شود. با استفاده از این روش که مبتنی بر برنامه ریزی خطی از نوع برنامه ریزی عدد صحیح است، چندین گزینه مطلوب شناسایی و سپس با بررسی و پالایش گزینه های تولید شده، سه گزینه مناسب پیشنهاد شده اند. نتایج این تحقیق علاوه بر اینکه طرحی از مناطق مطلوب را برای توسعه آتی فرا روی دست اندکاران امر قرار می دهد، دست آنان را برای انتخاب یکی از گزینه ها با توجه به شرایط اجرایی و جوانب کار باز می گذارد.