زمینه و هدف: بیماری های حاد قلبی موجب محدودیت در فعالیت های فیزیکی و اختلال در کیفیت زندگی فرد می گردد. این پژوهش با هدف تعیین تاثیر تاثیر بازتوانی قلبی بر بهبود کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به سکته قلبی در زنجان انجام شد. مواد وروش ها: پژوهش حاضر یک مطالعه تجربی دو گروهی با اندازه گیری قبل و بعد است. تعداد 60 بیمار انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم شدند. پرسشنامه اطلاعات جمعیت شناسی و نیمرخ سلامت ناتینگهام (Nottingham Health Profile (NHP برای جمع آوری داده ها مورد استفاده قرار گرفت. اعتبار ابزار از طریق اعتبار محتوا و پایایی آن با روش آزمون مجدد (0.82=r) سنجیده شد. مداخله شامل آموزش فردی، مشاوره تغذیه، مشاوره روانی و ورزش بود. از هر دو گروه تجربی و کنترل پیش آزمون و پس آزمون به عمل آمد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری اس پی اس اس نسخه 16 انجام و از روش های آمار توصیفی و استنباطی (آزمون های مقایسه ای میانگین ها) استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که بین میانگین بدست آمده از تفاضل نمرات گروه کنترل (S. E.= 0.41, Mean= 1.55, P= 0.001) و تجربی (S.E.=0.59, Mean= 2.71, P=0.000) تفاوت معنی داری وجود دارد. پس برنامه بازتوانی قلبی بر کیفیت زندگی مبتلایان به سکته قلبی در گروه تجربی موثراست. بر اساس نتایج پژوهش، میانگین بدست آمده از نمرات هفته هشتم در هر دو گروه تجربی (S.D=1.42, Mean=0.64, P=0.000) و کنترل (S.D=2.20, Mean=2.27, P=0.001) به مراتب بهتر از میانگین نمرات هفته سوم (تجربی: S.D=2.73, Mean= 3.35, P=0.000 کنترل: S.D=2.13, Mean=3.82, P=0.001) است، بویژه برای گروه تجربی این تفاوت ها مشهودتر است. بعلاوه، یافته ها تفاوت معنی داری بین کیفیت زندگی مردان و زنان نشان نداد.نتیجه گیری: برنامه بازتوانی قلبی می تواند سبب بهبود کیفیت زندگی باشد. ایجاد مراکز توانبخشی، شرایطی را برای بیمار فراهم می کند تا از این بنامه ها استفاده کنندو فرصت استقلال را در زندگی برای آن ها فراهم می کند.