زیست شناسی جانوری
سال:1400 | دوره:14 | شماره:2 |تعداد مقالات:20

در افراد چاق، سطح بیان اینترلوکین یک بتا بالاتر است، به طوری که میزان بیان اینترلوکین یک بتا با سطح شاخص توده بدنی و توده چربی ارتباط مثبت مستقیمی دارد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثرات اجرای شش هفته تمرین هوازی، مصرف عصاره دارچین و غذای پرچرب بر بیان ژن اینترلوکین یک بتا در بافت کبد موش های نر تغذیه شده با رژیم غذایی پرچرب با استفاده از موش های صحرایی نر دو ماهه نژاد ویستار انجام شد تعداد 50 سر موش صحرایی نر دو ماهه پس از دو هفته نگهداری در شرایط کنترل شده به پنج گروه کنترل، رژیم پرچرب، عصاره دارچین و رژیم پرچرب، تمرین هوازی و رژیم پرچرب و تمرین هوازی و عصاره دارچین و رژیم پرچرب تقسیم شدند. عصاره دارچین به میزان 200 میلی گرم به ازائ هر کیلوگرم از وزن بدن و امولسیون غذای پرچرب مازاد بر آب و غذای معمولی جوندگان روزانه به مقدار 5/1 میلی گرم به ازاء هر کیلوگرم از وزن بدن به مدت شش هفته به صورت گاواژ داده شد. گروه تمرین برای پنج روز در هفته و به مدت شش هفته در برنامه تمرین هوازی روی نوارگردان شرکت کردند. میانگین متغیرهای پژوهش در بین گروه ها (بجز گروه کنترل) با هدف تعیین تفاوت های بین گروهی، با آزمون های آنالیز واریانس یک طرفه و بونفرونی مقایسه شدند. میانگین متغیرهای پژوهش در بین هر گروه با گروه کنترل با هدف تعیین تفاوت های درون گروهی، با آزمون آماری تی تک نمونه در سطح معنی داری 05/0 ≥,p مقایسه شدند. تفاوت متغیر وزن بدن و وزن بافت کبد در پس آزمون در بین تمامی گروه ها معنی دار بود. تفاوت میانگین های متغیر اینترلوکین یک بتا در بافت کبد موش های نر تغذیه شده با رژیم غذایی پرچرب پس از شش هفته تمرین هوازی، مصرف عصاره دارچین و غذای پرچرب معنی دار بود. بنابراین به نظر می رسد که اثرات رژیم غذایی پرچرب, ترکیب رژیم غذایی پرچرب و تمرین هوازی، ترکیب رژیم غذایی پرچرب و دارچین و ترکیب رژیم غذایی پرچرب و تمرین هوازی و دارچین بر متغیر اینترلوکین یک بتا در بافت کبد چشمگیر و معنی دار باشد.

بیماری های قلبی­, عروقی از علل اصلی مرگ و میر در تمام کشورهای جهان به جز قاره افریقا است. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین ترکیبی بر بیان ژن های اندوستاتین و VEGF بیماران CABG بود. این پژوهش از نوع تحقیقات کاربردی و به روش نیمه تجربی با دو گروه (مداخله و کنترل) است که به صورت پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد. تعداد 30 نفر مرد میان سال CABG شده به صورت نمونه هدفمند و بر اساس معیارهای ورود به پژوهش انتخاب شدند و به صورت تصادفی به دو گروه 15 نفری کنترل و تمرین ترکیبی تقسیم شدند. برنامه تمرین ترکیبی برای مدت هشت هفته با تواتر سه جلسه انجام شد. برای اندازه گیری سطوح بیان ژن های اندوستاتین و VEGF از روش Real time-PCR انجام شد. از آزمون t وابسته و مستقل برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده گردید. تمرین ترکیبی به طور معنی دار بیان ژن VEGF را افزایش داد (001/0≥,p). اما این تغییرات در مورد بیان ژن اندوستاتین (38/0p = ) معنادار نیست. بررسی نتایج این پژوهش نشان می دهد یک دوره تمرین ترکیبی بازتوانی قلب با پروتکل مورداستفاده در پژوهش حاضر، توانست بر شاخص بیان ژن VEGF تغییر معناداری ایجاد کند. اما تمرین ترکیبی نتوانست بر بیان ژن اندوستاتین تأثیرگذار باشد. بنابراین می توان بیان کرد که افزایش ژن VEGF از نتایج سازگاری با فعالیت ورزش ترکیبی مورد استفاده در این پژوهش بوده، و به احتمال زیاد فعالیت بدنی یک عامل مهم و اثرگذار در فرایند آنژیوژنز محسوب می شود و می تواند نقش مهمی در پیشگیری از مشکلات قلبی داشته باشد

گلیوبلاستوما مولتی فرم (که به آن گلیوبلاستوما، GBM یا آستروسیتومای درجه چهار نیز گفته می­, شود) یک سرطان غیرمعمول است و بیش از نیمی از تومورهای بدخیم مغزی اولیه تشخیص داده شده را تشکیل می­, دهد. بررسی بیان ژن های دخیل در گلیوبلاستوما می تواند در تشخیص زودهنگام موثر باشد، از این رو به اهمیت بالینی و نقش بیولوژیکی رونوشت ژن SMC4 در سرطان گلیوبلاستوما که ناشناخته است پرداختیم. در مطالعه حاضر، 50 نمونه بافت سالم حاشیه تومور گلیوبلاستوما عنوان گروه کنترل استفاده شد و 50 نمونه بافت گلیوبلاستوما به عنوان گروه بیمار، قبل از درمان به دست آمد. استخراج RNA و سنتز cDNA انجام شد. سطح بیان SMC4توسط qRT-PCR ارزیابی شد. ACTB به عنوان کنترل داخلی استفاده شد. تجزیه و تحلیل آماری توسط GraphPad Prism v. 8. 0. 1 انجام شد. منحنی ROC رسم شد. بیان بیش از حد SMC4 (0001/0P****<) در نمونه های بافت گلیوبلاستوما در مقایسه با بافت سالم حاشیه تومور قابل توجه است. در حالی که در سن (7507/0P<) و جنس (2270/0P<) بیان معنی داری مشاهده نشد. افزایش بیان ژن SMC4 می تواند نقش مهمی در سرطان گلیوبلاستوما داشته باشد. کار ما دیدگاه جدیدی در رونوشت ژن SMC4 با توجه به آنالیز منحنی ROC به عنوان یک مارکر زیستی فراهم می کند، اما نیاز به مطالعه بیشتری دارد.

امروزه شاهد پیشرفت روز افزون نانوتکنولوژی کاربرد در زمینه های مختلف پزشکی، دارورسانی و. . . می باشیم. سیستم های انتقال داروی نوین، منجر به بهبود عملکرد در زمینه بیماری های مختلف از جمله انواع سرطان گشته است. نانو ذرات آلومینا به دلیل خواص حرارتی کاربردی وسیعی در این زمینه دارند. در کنار کاربردهای فراوان این نانوذرات، متاسفانه یکی از مخاطرات بحث سمیت نانوذرات آلومینا است. همچنین اصلاح سطحی این نانوذرات با بیوپلیمر کیتوسان، منجر به بهبود خاصیت زیست در دسترس پذیری این نانوذرات می شود. در این تحقیق نانوذرات آلومینا توسط بیوپلیمر کیتوسان پوشش داده شده اند. در این مطالعه تیمار سلول های هلا به وسیله آلومینا و آلومینا/کیتوسان برای 24 ساعت انجام پذیرفت و غلظت IC50 برای آن مشخص گردید. اثرات سمیت این ترکیبات با استفاده از آزمون MTT و با رنگ آمیزی های آکریدین اورنج/ اتیدیوم بروماید مورد سنجش قرار گرفت. آنالیزهای های اندازگیری سایز ذرات، نشان دهنده سایز حدودا"70 نانومتر می باشد. بررسی های FTIR بر روی نانوذرات آلومینا و آلومینا/کیتوسان انجام شده است که به خوبی اصلاح سطحی نانوذرات آلومینا را نشان می دهد. همچنین عکسهای TEM از نانوذرات گرفته شده است که همگی تایید کننده سایز مناسب این نانوذرات برای سیستم انتقال دارو می باشد. نتایج مربوط به ارزیابی زیستی نانوذرات به خوبی نشان دهنده ی پوشش دهی موفق آنها توسط پلیمر کیتوسان بود. به علاوه نتایج نشان داد که نمونه های آلومینا به صورت وابسته دوز دارای سمیت بالاتر بوده و غلظت IC50 آنها حدود 25 میلی مولار بود در حالی که نمونه های پوشش دار به طور کاملا معنی داری دارای سمیت پایین تری بوده و در غلظتهای 5 میلی مولار به پایین سمیت معنی داری بر سلول­, های هلا نداشتند.

استرپتوکوکوزیس و یرسینیوزیس از مهمترین بیماری­, های ماهیان قزل­, آلای رنگین­, کمان در آبزی­, پروری می­, باشند. در این پژوهش، عیار آنتی­, بادی سرمی ضد باکتری استرپتوکوکوس اینیایی و یرسینیا راکری در ماهیان واکسینه شده با واکسن دوگانه این دو بیماری ارزیابی گردید. به همین منظور تعداد 300 قطعه ماهی قزل­, آلای رنگین­, کمان به وزن 2 ±,25 گرم به 4 تیمار ایمن شده با واکسن استرپتوکوکوزیس، ایمن شده با واکسن یرسینیوز، ایمن شده با واکسن ترکیبی استرپتوکوکوس/یرسینیوز و گروه کنترل تقسیم شده و تزریق واکسن به میزان 100 میکرولیتر در روزهای صفر و 14 به روش داخل صفاقی انجام گرفت. روزهای صفر، 30 و 60 واکسیناسیون، نمونه سرمی تهیه و به روش الایزا و با استفاده از آنتی­, بادی منوکلونال نسبت به تعیین عیار آنتی­, بادی ضد استرپتوکوکوس اینیایی و یرسینیا راکری اقدام گردید. همچنین بعد از روز 60 و به مدت 14 روز تیمارهای مذکور با دوز ایجاد کننده تلفات 50 درصد (LD50) هر باکتری به صورت جداگانه مورد چالش قرار گرفتند. نتایج حاکی از افزایش معنی­, دار میزان آنتی­, بادی در روز 30 و 60 آزمایش در تیمارهای آزمایشی نسبت به گروه کنترل بود (05/0 > p)، هرچند این میزان در روز 60 نسبت به روز 30 کمتر می­, باشد. همچنین چالش باکتریایی نیز نشان داد که درصد تلفات تجمعی در تیمارهای ایمن شده نسبت به تیمار شاهد دارای اختلاف معنی­, دار می­, باشد. درصد تلفات بعد از چالش در تیمار واکسن استرپتوکوکوس، واکسن یرسینیوز و واکسن دوگانه به ترتیب برابر 10، 20 و 10 درصد بود که نسبت به تیمار کنترل تفاوت معنی­, داری مشاهده گردید (05/0 > p). بنابراین می­, توان گفت که تجویز واکسن دوگانه استرپتوکوکوزیس/یرسینیوزیس در ماهی قزل­, آلای رنگین­, کمان باعث ایجاد پاسخ ایمنی مؤثری در برابر این دو بیماری شده که قابل رقابت با هریک از واکسن­, ها به تنهایی می­, باشد.

آلودگی جیره طیور به کادمیوم علاوه بر خسارت­, های اقتصادی ناشی از کاهش تولید، از نظر بهداشت عمومی نیز اهمیت دارد. هدف از انجام این مطالعه، بررسی اثر پودر زردچوبه حاوی میزان مشخصی از کورکومینوئیدها (96/2 درصد) در تعدیل وضعیت پاداکسندگی و ضایعات بافت­, شناسی کبد بلدرچین­, های ژاپنی در معرض کادمیوم خورکی بود. تعداد 180 قطعه بلدرچین ژاپنی نر از سن 22 تا 55 روزگی به شش گروه با جیره­, ای شامل جیره پایه، جیره پایه بعلاوه 3 گرم در کیلوگرم پودر زردچوبه، جیره پایه بعلاوه 5 گرم در کیلوگرم پودر زردچوبه، جیره پایه بعلاوه 100 میلی­, گرم در کیلوگرم کادمیوم، جیره پایه بعلاوه 100 میلی گرم در کیلوگرم کادمیوم و 3 گرم در کیلوگرم پودر زردچوبه و جیره پایه بعلاوه 100 میلی­, گرم در کیلوگرم کادمیوم و 5 گرم در کیلوگرم پودر زردچوبه تقسیم شدند. جیره آلوده به کادمیوم، بطور معنی­, داری باعث افزایش غلظت مالون دی آلدهید و کاهش فعالیت سوپر اکسید دسموتاز، کاتالاز و ظرفیت پاداکسندگی تام در بافت کبد شد (05/0 > p). تغییرات بافت شناسی کبد، ناشی از تغذیه با جیره آلوده به کادمیوم، شامل تغییر چربی، نکروز انفرادی یاخته های کبدی، پرخونی و ارتشاح لکوسیتی بود. افزودن پودر زردچوبه به جیره آلوده به کادمیوم، باعث بهبود وضعیت پاداکسندگی کبد و کاهش شدت ضایعات بافت­, شناسی کبد گردید (05/0 > p). اضافه کردن 5 گرم پودر زردچوبه به هر کیلوگرم از جیره آلوده به کادمیوم، تأثیر بیشتری در کاهش اثرات نامطلوب کادمیوم در بلدرچین ژاپنی داشت (05/0 > p).

تغییر ساختار عضله اسکلتی به عنوان یکی از تغییرات اصلی عضله درنتیجه تمرینات ورزشی شناخته شده است؛ بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی پاسخ پروتئین های mTOR، AKT و ژن مرتبط با اتوفاژی-1 به تمرینات مقاومتی اکسنتریک و کانسنتریک مجزا در افراد سالم بود. 10 مرد سالم به صورت تصادفی در دو گروه (5 نفر در گروه کانسنتریک و 5 نفر در گروه اکسنتریک) تقسیم شدند. انقباض آیزوکینتیک شامل اکسنتریک و کانسنتریک اکستنشن زانو با حداکثر قدرت و سرعت بود. به منظور همسان سازی بارکاری در هر دو پروتکل یکسان در نظر گرفته شد و سرعت رفت وبرگشت 60 درجه بر ثانیه بود. انقباض ها شامل 12 ست 10 تکراری برای پای راست، زمان استراحت بین هر ست 30 ثانیه در نظر گرفته شد. در ابتدا و انتهای مطالعه بایوپسی انجام شد. بایوپسی در دو جهت دیستال و پروگزیمال عضله پهن جانبی انجام شد. برای بررسی بیان پروتئین های mTOR و AKT و ژن مرتبط با اتوفاژی-1 در هر گروه بررسی بافت­, ها با تکنیک ایمونوسیتوشیمی استفاده شد. برای تجزیه وتحلیل داده­, های از روش آماری تی وابسته و آزمون کوواریانس استفاده شد. برای تحلیل داده­, ها از نرم افزار SPSS21 و برای رسم نمودارها از نرم افزار Exell 2013 استفاده شد. نتایج نشان داد، تغییرات درون گروهی پروتئین های mTOR و AKT، در گروه اکسنتریک و کانسنتریک معنادار بود (05/0p ≤,). بااینحال تغییرات بین گروهی پروتئین های mTOR و AKT نشان دهنده عدم تفاوت بین دو گروه بود. همچنین نتایج نشان داد یک جلسه فعالیت اکسنتریک به طور معناداری مقادیر Atg-1 را کاهش داد (05/0p ≤,). علاوه براین تغییرات بین گروهی در مقادیر پس آزمون بین دو گروه اکسنتریک و کانسنتریک معنادار بود (05/0p ≤, ). مطالعه حاضر نشان داد یک جلسه فعالیت اکسنتریک و کانسنتریک منجر به تغییر فاکتورهای درگیر در، هایپرتروفی و اتوفاژی عضلات اسکلتی می شود. علاوه براین، این تغییرات در انقباض اکسنتریک بیش از کانسنتریک است.

واریکوسل یکی از مهم ترین دلایل ناباروری در مردان است که علاوه بر تأثیر منفی بر اسپرماتوژنز، می تواند بر سیستم غدد درون ریز نیز تأثیر بگذارد. ارتباط بین واریکوسل و تولید تستوسترون مشخص نیست. کبد یکی از اندام های مؤثر در متابولیسم مواد و هورمون ها است. هدف از این مطالعه بررسی سطح تستوسترون سرم و ارتباط آن با تغییرات آنزیمی کبد بود. 50 سر رت نر نژاد ویستار به 5 گروه شامل کنترل، شم، القای واریکوسل، القای واریکوسل (50 میلی گرم بر کیلوگرم کورکومین) القای واریکوسل (100میلی گرم بر کیلوگرم کورکومین) تقسیم بندی شدند. پس از دوره تیمار، سطح آهن (Fe2+)، تستوسترون، بیلی روبین نوع مستقیم (D)، بیلی روبین کل (T) و غلظت سرمی آلانین آمینو ترانسفراز (ALT)، آسپارتات آمینوترانسفراز (AST) ارزیابی شد و بافت کبد جداشده و موردبررسی قرار گرفت. واریکوسل موجب افزایش معنی دار سطح آهن (05/0 ≥,p)، کاهش غیر معنی دار سطح تستوسترون (242/0=p) و بیلی روبین توتال (639/0= p) شد. درمان با کورکومین منجر به کاهش غیر معنی داری در سطح آهن (056/0=p ) و بیلی روبین توتال (639/0= p)، همچنین افزایش غیر معنی دار در سطح تستوسترون (05/0< p) نسبت به واریکوسل شد، درحالی که سطح بیلی روبین مستقیم (05/0≥,p) در واریکوسل افزایش معنی داری نسبت به شم و کنترل نشان داد. استفاده از کورکومین باعث کاهش معنی دار آن نسبت به واریکوسل شد (03/0 = p). ارزیابی سطح ALT(762/0=p ) و AST (367/0=p ) اختلاف معنی داری در بین گروه ها نشان نداند. واریکوسل بر سطح آهن، تستوسترون، بیلی روبین و آنزیم های کبدی تأثیر منفی دارد. کورکومین علاوه بر مهار آسیب های ناشی از واریکوسل در بافت بیضه، قادراست تا اثرات مخرب واریکوسل را بر روی مؤلفه های بیوشیمیایی مرتبط با بافت کبد کاهش دهد. عصاره کورکومین در دوزهای بالاتر می تواند منجر به کاهش آنزیم کبدی AST دررت­, های واریکوسلی گردد.

علیرغم شماری از تحقیقات تجربی، اثرات التیامی سلول های بنیادی بر زخم های مزمن هنوز هم با چالش­, های جدی روبروست. مطالعه حاضر به بررسی اثر تزریق سلول های فیبروبلاست جدا شده از پوست ختنه گاه بر بهبود هیستوپاتولوژیک زخم دیابتی در موش های صحرایی نر پرداخته است. طی این تحقیق تجربی آزمایشگاهی، 24 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به دو گروه شاهد و تیمار تقسیم بندی شدند. گروه های شاهد و تیمار با استفاده از استرپتوزوتوسین مورد القای دیابت قرار گرفتند. با استفاده از پانچ بیوپسی، زخم در ناحیه پشتی نمونه ها ایجاد گردید. در گروه تیمار سلول های فیبروبلاست مشتق از پوست ختنه گاه به درون درم تزریق شدند. در روزهای 7، 14 و 21 پس از تیمار التیام زخم با استفاده از مشاهده مورفولوژیک، بررسی بافت شناسی از طریق رنگ آمیزی ائوزین-هماتوکسیلین و اندازه گیری زخم با استفاده از Image j مورد ارزیابی قرار گرفت. داده ها با استفاده از آنالیز واریانس یک طرفه بین گروهها مقایسه شدند. مساحت زخم در روز 14 پس از تیمار در گروه تیمار شده با فیبروبلاست نسبت به گروه شاهد به طور معناداری کمتر بود (001/0 > p). بررسی بافت شناسی و مورفولوژی زخم نشان داد که ضخامت پوست در گروه تیمار در روزهای 14 و 21 نسبت به گروه­, ­,شاهد دچار افزایش معناداری گردید (01/0 > p). از سویی، عوارض مورفولوژیک در بافت پوست متعاقب تزریق سلول های فیبروبلاست مشاهده نگردید. نتایج بیانگر آنند که سلول های فیبروبلاست قادر به تسریع التیام زخم دیابتی می باشند بدون آنکه عوارض مورفولوژیک در بافت پوست ایجاد کنند؛ بر این اساس، سلول های فیبروبلاست مشتق از پوست ختنه گاه می توانند در حوزه سلول درمانی کاربرد داشته باشند.

هدف از این پژوهش بررسی کارآیی تخمیر میکروارگانیسم های مدفوع در مقایسه با میکروارگانیسم های شیرابه شکمبه برای برآورد ارزش غذایی دانه­, های ذرت و سورگوم در نشخوارکنندگان با روش تولید گاز آزمایشگاهی است. برای انجام آزمایش تولید گاز با استفاده از دو روش شیرابه شکمبه و سوسپانسیون مدفوع؛ لیکور شکمبه و سوسپانسیون مدفوع از سه رأس گوسفند فیستوله شده توده قزل اخذ شد. نتایج این تحقیق نشان داد که در مواد خوراکی مورد آزمایش، تفاوت معنی داری از نظر تولید گاز در زمان های مختلف انکوباسیون بین دو روش یاد شده وجود نداشت. از نظر حجم گاز حاصل از بخش قابل تخمیر (A) برای دانه ذرت بین روش های مورد آزمایش اختلاف معنی داری مشاهده نشد، اما مقدار این فراسنجه در دانه سورگوم با روش سوسپانسیون مدفوع به طور معنی داری بیشتر از روش شیرابه شکمبه بود (05/0p <). مقادیر انرژی قابل متابولیسم، انرژی خالص شیردهی، قابلیت هضم ماده آلی و اسیدهای چرب زنجیر کوتاه برآورد شده مواد خوراکی مورد آزمایش از روی مقدار تولید گاز با استفاده از شیرابه شکمبه و سوسپانسیون مدفوع تفاوت معنی داری با هم نداشتند. مقدار گاز تولیدی در روش شیرابه شکمبه از روی مقدار گاز تولیدی با روش سوسپانسیون مدفوع برای دانه سورگوم و دانه ذرت با استفاده از معادلات رگرسیونی حاصل از نتایج این تحقیق به ترتیب (6353/1-X 8929/0=Ysorghum و 4097/3-X 9657/0=Ycorn) قابل برآورد است. با توجه به نتایج پژوهش به نظر می رسد سوسپانسیون مدفوع، جایگزین مناسبی برای شیرابه شکمبه در روش تولید گاز آزمایشگاهی جهت ارزشیابی مواد خوراکی نشخوارکنندگان می باشد.

هدف از پژوهش حاضر بررسی پاسخ مایوکاین­, های MyoD و MRF4 به فعالیت بدنی اکسنتریک و کانسنتریک در مردان جوان سالم بود. در یک کارآزمایی میدانی 10 مرد سالم بصورت تصادفی در دو گروه انقباض کانسنتریک و اکسنتریک هر گروه 5 نفر قرار گرفتند. پروتکل­, های انقباض آیزوکینتیک شامل اکسنتریک و کانسنتریک اکستنشن زانو با حداکثر قدرت و سرعت زاویه ای 60 درجه بر ثانیه بود. گشتاورهای تعیین شده برای هر آزمودنی به منظور همسان سازی بارکاری در هر دو پروتکل یکسان در نظر گرفته شد و سرعت رفت و برگشت 60 درجه بر ثانیه بود. در ابتدا و انتهای فعالیت از بافت عضله پهن جانبی برای بررسی بیان ژن MyoD و MRF4 بایوپسی انجام شد. نتایج نشان داد، تغییرات درون گروهی MRF4 بعد از یک جلسه فعالیت، در گروه اکسنتریک (229/0p = ) و کانسنتریک (178/0p = ) معنادار نبود. همچنین تغییرات بین گروهی نشان دهنده عدم تفاوت بین دو گروه بود (182/0p = ). همچنین تغییرات درون­, گروهی MyoD بعد از یک جلسه فعالیت، در گروه اکسنتریک (001/0p =) معنادار ولی در گروه کانسنتریک (318/0p = ) معنادار نبود. همچنین تغییرات بین گروهی نشان دهنده عدم تفاوت بین دو گروه بود (821/0p = ). درمجموع مطالعه حاضر نشان داد یک جلسه فعالیت اکسنتریک و کانسنتریک منجر به تغییر فاکتورهای درگیر در قدرت و هایپرتروفی عضلات اسکلتی می­, شود. علاوه براین، این تغییرات در مجموع در انقباض اکسنتریک بیش از کانسنتریک بود. بر این اساس توصیه می­, شود جهت افزایش هایپرتروفی و قدرت عضلانی تمرکز بیشتری بر تمرینات کانسنتریک شود.

تمرین اینتروال فزآینده با افزایش التهاب همراه است. از این رو هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر بی تمرینی کوتاه مدت متعاقب 6 هفته تمرین اینتروال فزآینده بر سطوح فاکتور القایی هیپوکسی و آپوپتوز برونش و برونشیول بافت ریه رت­, های نر ویستار بود. برای این منظور 18 سر رت نر نژاد ویستار سالم (4 هفته­, ای با میانگین وزنی 9 ±,72 گرم) به دو گروه تجربی (12 سر) و کنترل (6 سر) تقسیم شدند، پس از 6 هفته تمرین اینتروال فزآینده که بصورت چهار جلسه در هفته در مرحله آماده سازی و پنج جلسه در طول اجرای برنامه پژوهش انجام شد. برنامه تمرین تناوبی فزآینده با سرعت 25 متر بر دقیقه (VO2max 66 درصد) شروع و با سرعت 70 متر بر دقیقه (VO2max 185 درصد) در پایان هفته ششم اتمام یافت. تعداد شش سر از رت­, های گروه تجربی به گروه بی­, تمرین(6 سر) انتقال یافته و به مدت سه هفته در شرایط بی­, تمرینی نگهداری شدند. جهت اندازه­, گیری میزان HIF-1α,و آپوپتوز برونش و برونشیول، در پایان هفته نهم نمونه بافت ریه خارج و مورد سنجش قرار گرفت. برای تحلیل داده­, ها از روش آماری آنالیز واریانس یک طرفه در سطح معنی­, داری (05/0≥,p) استفاده شد. یافته­, ها نشان داد که در شرایط بی­, تمرینی علی­, رغم افزایش معنی­, داری در میزان HIF-1α,و آپوپتوز برونش و برونشیول ریه (05/0≥, p ) در دوره تمرین اینتروال فزآینده، کاهش معنی­, داری (05/0≥, p ) در میزان HIF-1α, ، آپوپتوز برونش و برونشیول بافت ریه مشاهده شد. به نظر می­, رسد انجام تمرینات اینتروال فزآینده با افزایش میزان HIF-1α,و آپوپتوز برونش و برونشیول ریه همراه است که در بی­, تمرینی از مقدار آنها کاسته می­, شود.

نانوذره دی اکسید تیتانیوم به واسطه خواص ویژه الکتریکی، نوری و فوتوکاتالیستی که دارد، بیشترین کاربرد را در بین نانوذرات فلزی به خود اختصاص داده دارای خاصیت آنتی­, باکتریال خیلی قوی بوده و بطور وسیعی بعنوان ماده پاک کننده محیطی استفاده می­, شود. با توجه به اینکه پرورش کرم ابریشم در منطقه تربت حیدریه یکی از صنایع اصلی کشاورزی محسوب می­, شود و تعداد زیادی کشاورز از این طریق امرار معاش می­, کنند، تحقیق حاضر با هدف بررسی اثر نانوذرات دی اکسید تیتانیوم بر خصوصیات رشدی و عملکرد کرم ابریشم بصورت آزمایشی در قالب طرح کاملا تصادفی در سه تکرار انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل کاربرد غلظت­, های مختلف نانوذرات دی اکسید تیتانیوم (0، 5، 10، 50 و 100 میلی­, گرم در لیتر) در رژم غذایی کرم­, های ابریشم بود. صفات مورد اندازه­, گیری شامل درصد زنده مانی سن چهارم و پنجم، وزن پیله، وزن قشر پیله و درصد قشر پیله بود. نتایج نشان داد که استفاده از نانوذرات دی اکسید تیتانیوم باعث افزایش درصد زنده­, مانی و عملکرد پیله و قشر پیله شد. وزن پیله­, ها 30/3 و 85/3 درصد به ترتیب در تیمارهای 5 و 10 میلی­, گرم در لیتر نانوذرات دی اکسید تیتانیوم نسبت به تیمار شاهد افزایش نشان داد (05/0 p <). وزن قشر ابریشم و نسبت قشر ابریشم در تیمار 5 میلی­, گرم در لیتر نانوذرات دی اکسید تیتانیوم نسبت به تیمار شاهد به ترتیب 40/10 و 27/6 درصد بیشتر بود (05/0 p <). نتایج این تحقیق نشان داد در حالی که استفاده از نانوذرات دی اکسید تیتانیوم در غلظت 5 و 10 میلی­, گرم در لیتر باعث افزایش عملکرد پیله و غشا پیله می­, شود ولی غلظت­, های بیشتر تاثیری بر این صفات ندارد.

سوستانون دارویی آنابولیک-آندروژنیک استروئیدی تزریقی مبتنی بر روغن است که شامل چهار استر مختلف تستوسترون است. تستوسترون، آندروژن اصلی در بیضه است که توسط گیرنده آندروژن عمل می­, کند. مطالعه حاضر با هدف بررسی بیان ژن AR، تغییرات هیستولوژیک بیضه و هورمون ها ی گنادوتروپین در موش صحرایی پس از استفاده از دوزهای مختلف سوستانون انجام شد. در این مطالعه 24 موش نر بالغ به 4 گروه تقسیم بندی شدند. گروه اول (شاهد) به صورت تزریق عضلانی حلال سوستانون (روغن بادام زمینی) دریافت کردند. به گروه های دوم، سوم و چهارم به ترتیب دوزهای 10، 20 و 30 میلی گرم بر کیلوگرم سوستانون به مدت 8 هفته به صورت هفتگی تزریق شد. یک هفته پس از آخرین تزریق خونگیری به منظور تعیین غلظت هورمون­, ها انجام شد. بیضه­, ها برای بیان بررسی ژن و مطالعات هیستولوژیک برداشته شدند. Real-Time PCR برای اندازه گیری بیان ژن AR با استفاده از cDNA سنتز شده انجام شد. تجزیه و تحلیل آماری داده­, ها توسط نرم­, افزار SPSS و آنالیز واریانس انجام شد. با توجه به یافته­, های به دست آمده، نشان داده شد که سوستانون تعداد سلول­, های لیدیگ و سرتولی را به طور قابل توجهی کاهش می­, دهد در نتیجه منجر به کاهش قابل توجه غلظت FSH و LH می­, شود. بیان ژن AR وابسته به دوز بود و در مقایسه با گروه کنترل در دوز 10 میلی­, گرم بر کیلوگرم افزایش معنادار و در دوز 30 میلی­, گرم بر کیلوگرم کاهش معنادار داشت. سوستانون با یک ساختار منحصر به فرد متمایز می­, شود. این دارو آسیب­, های بیوشیمیایی و هیستولوژیک ایجاد کرده و باعث تغییر در بیان ژن AR را در موش­, های صحرایی می­, شود که ممکن است باعث ناباروری شود.

میلیون­, ها نفر در سراسر جهان به بیماری آلزایمر مبتلا هستند و با رشد نامتناسب جمعیت مسن، این بیماری که رایج­, ترین شکل زوال عقل در میان افراد مسن است، در حال تبدیل شدن به یک بحران سلامتی عمومی است. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر تمرین استقامتی قبل و بعد از القای آلزایمر بر برخی عوامل مرتبط با نوروپلاستیسیته در هیپوکمپ موش­, های نر نژاد ویستار بود. 32 سر رت نر بالغ 8 هفته­, ای با میانگین وزنی 17 ±,250 گرم، قبل از القای آلزایمر به صورت تصادفی به 2 گروه استراحت (16 سر) و تمرین (16 سر) تقسیم شدند. پس از 4 هفته (هفته اول و دوم با سرعت 10 متر بر دقیقه در دو نوبت 15 دقیقه ای، هفته سوم با سرعت 15 متر بر دقیقه در سه نوبت 15 دقیقه ای و در هفته چهارم با سرعت 15 متر بر دقیقه در چهار نوبت 15 دقیقه ای با وقفه 5 دقیقه ای)، هر گروه به دو زیرگروه: 1. تزریق آمیلوئیدبتا و 2. بدون تزریق تقسیم شدند. پس از 72 ساعت حیوانات کشته و هیپوکمپ آن ها جهت بررسی برداشته شد. بیان ژن BDNF، PKG و cGMP با روش Real Time PCR اندازه­, گیری شد. داده­, ها به روش تحلیل واریانس یک­, طرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی­, داری 05/0 p < تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که سطح BDNF، PKG و cGMP در گروه تمرین نسبت به گروه استراحت در مرحله بعد از القای آلزایمر به طوری معنی داری بیشتر بود (001/0= p). با توجه به نتایج، به نظر می­, رسد تمرین هوازی می­, تواند به بهبود نوروپلاستیسیته در هیپوکمپ موش­, های آلزایمری کمک کند.

استفاده از مکمل رشد گیاهی در جیره جوجه­, های گوشتی سبب افزایش راندمان تولید می گردد. آزمایش حاضر به منظور مقایسه اثر مقادیر مختلف پودر سماق بر عملکرد رشد، توسعه دستگاه گوارش، سیستم ایمنی و فاکتورهای خونی در جوجه­, های گوشتی انجام پذیرفت که جهت انجام آن از 160 قطعه جوجه نر یکروزه نژاد راس 308 در قالب یک طرح کاملا تصادفی در 4 تیمار و 4 تکرار که هر تکرار حاوی 10 جوجه بود، استفاده شد. جیره­, های آزمایشی به ترتیب شامل 1) شاهد با جیره پایه (فاقد پودر سماق)، 2) جیره پایه حاوی 25/0 درصد پودر سماق 3) جیره پایه حاوی 75/0 درصد پودر سماق و 4) جیره پایه حاوی 5/1 درصد پودر سماق بود. یافته ها نشان داد که افزایش وزن بدن و ضریب تبدیل خوراک در طول دوره پرورش در جیره حاوی 5/1 درصد پودر سماق بهبود معنی داری پیدا کرد (05/0 > p). سطح 5/1 درصد سماق در جیره کاهش معنی داری بر وزن کبد و روده کوچک داشت (05/ 0> p). وزن بورس فابریسیوس در تمام سطوح مختلف از پودر سماق افزایش معنی­, داری نسبت به شاهد داشت (01/0 > p). افزایش معنی داری در درصد هماتوکریت برای تیمارهای حاوی سطوح 75/0 و 5/1 درصد پودر سماق وجود داشت (05/0 > p). مقدار 5/1 درصد پودر سماق در جیره، بهبود معنی داری را بر غلظت آلبومین، کلسترول و لیپوپروتئین های با چگالی خیلی کم (VLDL) سرم خون جوجه­, های گوشتی داشت (05/0 > p). بطور کلی نتایج نشان داد استفاده از پودر سماق در جیره جوجه­, های گوشتی می­, تواند به عنوان محرک رشد، اثرات مفیدی داشته باشد.

استرس حالت عصبی است که با روند مولکولی اعصاب تمامی ارگانیسم ها را درگیر می کند. نانواکسید منیزیم درکاهش و تسکین رفتارهای مشابه اضطراب و درد موثر می باشد، ولی مکانیسم اثر نانواکسید منیزیم بر روی تسکین درد و استرس هنوز مورد مطالعه قرار نگرفته است. ژن Gad2 یکی از ایزوفرم های گلوتامات دکربوکسیلاز را کد می کند، آنزیمی که، گلوتامیک اسید را به گابا (گاما آمینو بوتیریک اسید) تبدیل می کند. در مطالعه حاضر به بررسی اثر نانو ذره اکسید منیزیم بر بیان ژن Gad2 در هیپوکامپ موش صحرایی نر در حضور و عدم حضور استرس حاد حرکتی پرداخته شد. چهار گروه موش صحرایی نر نژاد ویستار( کنترل، دریافت کننده استرس + سالین، دریافت­, کننده 5 میلی­, گرم بر کیلوگرم نانوذره اکسید منیزیم، دریافت کننده استرس + 5 میلی­, گرم بر کیلوگرم نانو ذره اکسید منیزیم) مورد مطالعه قرار گرفتند. RNA از بافت هیپوکامپ آنها استخراج شد. سپس سنتز cDNA و ریل تایم برای تمامی گروه ها انجام شد. نتایج نشان داد بیان ژن Gad2 به طور معنی­, داری (01/0 > p) در حضور نانواکسید منیزیم به ویژه در گروه با استرس حاد حرکتی نسبت به سایر گروه­, های افزایش داشت. بنا بر نتایج حاصل می توان گفت نانواکسید منیزیم منجر به تقویت سیستم عصبی مهاری با افزایش آنزیم گلوتامات دکربوکسیلاز در هیپوکامپ می گردد. مطالعات بیشتر در این زمینه روشن گر هر چه بیشتر این ارتباط مولکولی خواهد بود.

نانوذرات طلا با تاثیر بر سیستم­, های بیولوژیکی بدن افزایش رادیکال­, های آزاد اکسیژن داخل سلولی و نیز با افزایش حدواسط­, های التهابی سبب آسیب و اختلال در فرایندهای فیزیولوژیک بافت کبد می­, شوند. زنجبیل با نام علمی Zingiber officinale از جمله گیاهان دارویی می­, باشد که در طب سنتی کاربرد وسیع دارد. با توجه به خواص آنتی­, اکسیدانی 6-جینجیرول موجود در گیاه زنجبیل، مطالعه حاضر با هدف تعیین اثر این ماده بر سطوح سرمی آنزیم­, های کبدی و شاخص­, های استرس­, اکسیداتیو در بافت کبد موش­, های صحرایی که در معرض نانوذرات طلا قرار گرفته بودند انجام گرفته است. در این مطالعه تجربی 32 موش صحرایی نر نژاد ویستار بصورت تصادفی به چهار گروه 8 تایی تقسیم شدند. گروه کنترل، گروه دریافت کننده نانوذرات طلا به صورت داخل صفاقی، گروه دریافت کننده نانوذرات طلا + جینجرول با دوز 50 میلی­, گرم در کیلوگرم و گروه دریافت ­, کننده نانوذرات طلا+جینجرول با دوز 100 میلی­, گرم در کیلوگرم. در پایان دوره 30 روزه درمان، سطوح سرمی آلکالین فسفاتاز (ALP)، آلانین آمینوترانسفراز (ALT)، آسپارتات آمینوترانسفراز (AST) و گاما گلوتامیل ترانس پپتیداز (GGT) برای ارزیابی آسیب کبدی و همچنین مالون دی آلدهید (MDA) و ٨,-ﻫ, ﯿ, ﺪ, روﻛ, ﺴ, ﯽ,داﻛ, ﺴ, ﯽ, ﮔ, ﻮ, اﻧ, ﻮ, زﯾ, ﻦ,(HOdG-8) جهت ارزیابی وضعیت استرس اکسیداتیو کبد، و فعالیت آنزیم­, های سوپراکسید دیسموتاز (SOD)، گلوتاتیون پراکسیداز (GPX) و کاتالاز (CAT) جهت وضعیت آنتی اکسیدانی کبد در سرم به روش الایزا اندازه­, گیری شد. نتایج نشان داد که 6-جینجرول سبب افزایش معنی­, دار سطح سرمی آنزیم­, های SOD و CAT کبد در مقایسه با گروه دریافت کننده نانوذرات طلا گردید. به علاوه 6-جینجرول سبب کاهش معنی­, داری سطح سرمی ALT، AST، GGT و ALP و همچنین کاهش میزان MDA و (HOdG-8) کبد در مقایسه با گروه دریافت کننده نانوذرات طلا گردید. نتایج مطالعه حاضر پیشنهاد می­, کند که جینجرول قادر است بواسطه خواص آنتی اکسیداتیو خود سبب محافظت از بافت کبدی در برابر آسیب­, های ناشی از نانوذرات طلا گردد.

گلیوبلاستوما (GBM) یکی از مهمترین نئوپلاسم های مغزی است و با مقاومت دارویی بالا همراه است. مکانیسم های مختلف سلولی و مولکولی، از جمله آپوپتوز، آنژیوژنز، اتوفاژی، مسیرهای NF-κ, B و Wnt، نقش مهمی در پیشرفت GBM ایفا می کنند. ما در این مطالعه، اثر کورکومین و نانومیسل کورکومین همراه با ارلوتینیب را برای سرکوب GBM در شرایط آزمایشگاهی بررسی کردیم. این سرکوب با تأثیر بر مسیرهای سیگنالینگ NF-kB و Wnt، مهار آنژیوژنز و القای اتوفاژی و آپوپتوز انجام می شود. کورکومین و نانومیسل کورکومین (50 میکرومولار) به تنهایی و همراه با ارلوتینیب (50 میکرومولار) در سلولهای گلیوبلاستوما U87 بررسی شد. بیان مسیرهای سیگنالینگ Wnt و NF-kB، آپوپتوز، آنژیوژنز، ژن ها و پروتئین های مرتبط با اتوفاژی توسط qRT-PCR و وسترن بلات بررسی شد. در مقایسه با گروه کنترل، تمام تیمارها از زیستایی سلولهای گلیوبلاستومای U87 کاسته اند. علاوه بر این، پروتئین های مرتبط با آنژیوژنز، به عنوان مثال، Cox-2، VEGF، HIF-1α,و bFGF، به طرز چشمگیری کاهش یافته اند. همه تیمارها پروتئین های مرتبط با اتوفاژی و آپوپتوز، یعنی Bax، Beclin 1، کاسپاز 8، Bcl-2، LC3-II و LC3-I را تنظیم کردند. Total NF κ, B (p65) و phospho NF. κ, B (p65) با هر تیمار در سطح پروتئین کاهش یافتند. بیان VEGF، cyclin D1، Twist، ZEB و ژن های مرتبط با مسیر Wnt نیز کاهش یافت. به طور کلی، این نتایج نشان داد که کورکومین و نانومیسل کورکومین به تنهایی یا در ترکیب با ارلوتینیب از طریق تنظیم یک سری مکانیسم ها مانند آپوپتوز، اتوفاژی، آنژیوژنز، مسیرهای سیگنالینگ Wnt و NF. κ, B، اثرات ضد GBM از خود نشان می دهند.

سرطان باعث حدود 13 درصد مرگ و میر انسان­, ها است و هنوز درمان مناسبی برای آن یافت نشده است. روش­, های متداول درمان سرطان مانند جراحی، شیمی درمانی و رادیو درمانی دارای عوارض جانبی زیادی بوده و در بعضی موارد هیچ تاثیری بر روی درمان سرطان ندارد لذا ایجاد درمان­, های مناسب و هدفمند می­, تواند انقلابی در درمان سرطان ایجاد کند. از روشهای نوین می­, توان ژن درمانی و استفاده از ایمونوتوکسین­, ها را نام برد که می­, توانند تا درصد بالایی هدفمند عمل کنند. هدف از انجام این تحقیق بررسی اثر پروتئین تغییر یافته PA که فقط به سلول های سرطانی متصل می­, گردد همراه با فاکتور کشنده (LF) بر روی سلول های سرطانی می­, باشد. در این راستا پروتئینهای نوترکیب mPA و LF از باسیلوس سوبتیلیس نوترکیب جدا شد و بعد از بررسی وجود باند پروتئین و غلظت آنها به ترتیب با استفاده از روش SDS-PAGE و بردفورد، اثر ترکیبی از غلظت های مختلف این پروتئین­, ها بر روی سلول های سرطانی ریه، پستان، پروستات و پانکراس با روش MTT بررسی شد. نتایج پژوهش نشان داد که میزان 75 نانوگرم از پروتئین نوترکیب LF و 50 نانوگرم از پروتئین نوترکیب mPA بیشترین تاثیر در مرگ سلول های سرطانی داشته و باعث مرگ بیش از 98درصد انواع سلول های سرطانی مورد بررسی را داشت. با حصول این نتایج امید است که با تولید توکسین­, های هدفمند مانند ترکیب mPA و LF بتوان یک بعد جدید به درمان سرطان اضافه شود.