علوم زمین
سال:1402 | دوره:33 | شماره:3 (پیاپی 129) |تعداد مقالات:15

روند رسوب گذاری پیوسته بین سازند سروک و سورگاه در حوضه رسوبی لرستان، پتانسیل مطالعه مرز جهانی در تورونین – کنیاسین سازند سورگاه را امکان­ پذیر می­ کند. در این مطالعه، دو برش از سازند سورگاه در تاقدیس­ های پشت­ جنگل و پاسان در جنوب ­خاور حوضه رسوبی لرستان براساس نانوفسیل­ های آهکی مورد مطالعه قرار گرفتند و بر اساس پراکندگی گونه های مشاهده شده، وجود زیست ­زون­ های CC12 تا CC16 ثبت و سن اواخر تورونین پسین تا کنیاسین برای قاعده سازند و ابتدای سانتونین؟ برای رأس آن در دو برش از سازند سورگاه پیشنهاد می­ شود. تفکیک زون های زیستی­ CC13 از CC14 به واسطه عدم حضور گونه Miculastaurophora امکا ن پذیر نشد و از این رو، جایگاه مرز تورونین – کنیاسین در دو برش یاد شده، درون بازه تفکیک نشده این دو زون زیستی قرار می گیرد. گونه Calculites obscurus به عنوان حد بالای زون زیستی CC16 شناسایی نشده ولی بر پایه ثبت با تردید آخرین حضور Lithastrinus septenarius به عنوان حد پایین زون زیستی UC11 و شروع زون زیستی UC12 وجود لایه­ های ابتدای سانتونین در این دو برش محتمل می­ باشد.

به منظور انجام مطالعات زیست چینه ­نگاری سازند گورپی، برشی از این سازند در شمال­ خاوری شهر نورآباد در استان فارس، مورد بررسی قرار گرفت. این برش از نظر ساختاری، در پهنه چین­ خورده – رورانده زاگرس و از نظر جغرافیایی، در پهنه­ فارس (فارس ساحلی) واقع شده است. سازند گورپی در منطقه مورد مطالعه با ستبرای 229 متر از طبقات سنگ ­آهک، شیل، آهک­ مارنی و سنگ ­آهک آرژلیتی تشکیل شده است. مرز پایینی آن با سازند سروک و مرز بالایی آن با سازند پابده به صورت ناپیوسته است. مطالعات انجام شده بر روی روزن ­بران در این برش به شناسایی 20 گونه متعلق به 7 جنس از روزن­ بران پلانکتونیک انجامید. بر مبنای روزن­ بران پلانکتونیک سازند گورپی به 5 زیست­ زون جهانی تقسیم شده است که از قدیم به جدید عبارتند از: l1-Globotruncanita elevata Partial range zone; 2-Globotruncana ventricosa Interval zone; 3-Radotruncana calcarata Total range zone; 4- Gansserina gansseri Interval zone; 5-Contusotruncana contusa, Contusotruncana walfischensis, Globotruncanita conica Assemblage zone . بر پایه این زیست زون ­ها، سازند گورپی در این برش بازه­ کامپانین­ پیشین تا ماستریشتین ­پسین را در بر می­ گیرد. نبود جنس Marginotruncana و Dicarinella asymetrica دربخش پایینی سازند یاد شده، نشان دهنده­ عبور از مرز سانتونین – کامپانین و تعیین سن کامپانین پیشین برای قاعده این سازند است.

دریای کاسپین بزرگ ترین گستره آبی محصور در ناحیه قاره ای سیاره زمین است. برای تهیه داده های رسوب شناسی 98 ایستگاه برداشت نمونه سطحی از بستر دریا در محدوده فلات قاره (بیشینه ژرفای 200 متر) بخش جنوبی دریای کاسپین و در امتداد سواحل ایران طراحی شده است. شاخص هایی همانند نوع و میزان بار رسوبی حمل شده به محیط رسوب گذاری، انرژی امواج و جریان های دریایی و همچنین چگونگی تغییرات شیب بستر دریا در تولید و تنوع رخساره های رسوبی نهشته های عهد حاضر نقش دارند. 9 رخساره رسوبی در نهشته های سطحی این ناحیه بیشترین فراوانی را دارند و به طور میانگین در رسوبات فلات قاره، 1 درصد وزنی ذرات درشت دانه، 25 درصد وزنی ذرات متوسط دانه و 74 درصد وزنی ذرات ریزدانه وجود دارد. زیر محیط های رسوبی، پس کرانه ای، پیشانی ساحلی، ناحیه انتقالی فراساحلی و فراساحلی قابل شناسایی هستند که ترکیب فراوانی رخساره های رسوبی در پهنه پس کرانه ای و پهنه پیشانی ساحلی بیشتر به شکل رخساره های گروه ماسه ای و در ناحیه انتقالی فراساحلی و ناحیه فراساحلی، بیشترین فراوانی را رخساره های گروه گلی دیده می شود. به طور عمومی دو رخساره رسوبی با ترکیب، گل باکمی گراول و گل از دیگر رخساره های دیگر فراوانی بیشتری دارند.

در مطالعه حاضر به منظور بازسازی تغییرات دیرینه محیطی و اقلیمی جیرفت در طول 4000 سال گذشته، به بررسی شواهد متعدد رسوب شناسی و بیوژئوشیمی بر روی یک مغزه رسوبی پرداخته شده است. در حدود 3950 سال پیش از حاضر مقادیر پایین Si/Al ،Ti/Al، C/N و CPI به همراه مقادیر بالای δ13COM و Paq می تواند شواهدی از یک دوره مرطوب در جیرفت باشد. شواهد حاکی از کاهش نسبی رطوبت بین حدود 3900 و 3293 سال پیش از حاضر می باشد. در حدود 3293 تا 2897 سال پیش از حاضر جیرفت خشک و گردوغباری بوده است. نتایج شرایط بسیار خشک همراه با افزایش قابل توجه میزان گردوغبار را در حدود 3200 سال پیش از حاضر نشان می دهد. یک دوره طولانی مرطوب از حدود 2897 تا 2302 سال پیش از حاضر با مقادیر بالای Paq قابل تشخیص است. بالاترین مقادیر Ti/Al در کنار کمترین مقادیر δ13COM نشان دهنده افزایش فعالیت بادی و شرایط خشک بین 2100 و 1650 سال پیش از حاضر است. جیرفت بین 1540 تا 1315 سال پیش از حاضر، شرایط مرطوبی را تجربه کرده است. با کاهش نسبی بارش ها، آب و هوای نیمه مرطوب بین 1315 و 854 سال پیش از حاضر در جیرفت حاکم بوده است.

طی سال­ های اخیر، با توجه به روند کاهشی بارش و افزایش پمپاژ از منابع آب زیرزمینی، نگرانی­ هایی از مخاطرات ناشی از کاهش حجم ذخایر آبخوان­ و افت سطح آب­ زیرزمینی و فرونشست زمین ایجاد شده است. در دشت عجب­ شیر نیز به دلیل کاهش تدریجی سطح آب زیرزمینی، برآورد فرونشست و بررسی پتانسیل فرونشست برای جلوگیری از مخاطرات زیان­ بار آن در آینده، ضروری به نظر می رسد. بدین منظور، با استفاده از چهارچوب ALPRIFT که شامل هفت لایه از پارامترهای مؤثر بر فرونشست می­ باشد، نقشه پتانسیل فرونشست آبخوان پهنه ­بندی شد. شاخص پتانسیل فرونشست در دو محدوده کم و متوسط به­ دست آمد. در مرحله بعد با استفاده از عکس­ های ماهواره ­ای Sentinel-1، فرونشست در طی سال­ های 1399-1400، به مقدار 2/4 سانتی متر برآورد گردید که همبستگی معناداری با تراز آب زیرزمینی سال آبی 1400-1399 و پتانسیل فرونشست داشت. همچنین در ادامه، برای رفع نقص اعمال نظرات کارشناسانه و افزایش همبستگی بین فرونشست (Insar) و ALPRIFT، از روش ­های بهینه ­سازی هوش مصنوعی شامل منطق فازی (ساجنو) و الگوریتم ژنتیک استفاده شد که از بین این مدل، روش فازی ساجنو بهترین همبستگی بین دو نقشه فرونشست و ALPRIFT را ارائه داد. همبستگی بین فرونشست با ALPRIFT، ALPRIFT-GA و ALPRIFT-SFL به ترتیب 0/46، 0/62 و 0/72 به­ دست آمد.

سامانه گسلی درونه با بیش از 700 کیلومتر طول، پس از گسل اصلی زاگرس، به عنوان بزرگ ترین گسل ایران شناخته می شود. در این پژوهش، این سامانه گسلی به 3 بخش اصلی تقسیم شده است زیرا سازوکار بخش های مختلف آن متفاوت است. بخش باختری دارای سازوکار امتدادلغز چپ بر با مؤلفه معکوس، بخش میانی امتدادلغز چپ بر و بخش خاوری با سازوکار معکوس گزارش شده است. در پژوهش حاضر، پارامترهای لرزه خیزی و تغییرات زمانی و مکانی آنها در امتداد این سامانه گسلی با استفاده از داده های لرزه ای جمع آوری شده از سال 1980 تا 2023 میلادی و بر اساس روش بیشینه تمایل مورد تجزیه و تحلیل قرار می­ گیرد. در این راستا تغییرات زمانی پارامتر b دو افت قابل توجه را نشان می دهد که نشانگر دو زلزله نسبتا قوی تربت حیدریه در سال 2010 و زلزله فریمان در سال 2017 می باشد. به رغم این که هنوز جامعه علمی قادر به پیش بینی دقیق زمین لرزه نشده است، اما با توجه به روش مورد مطالعه و با پایش وتحلیل مستمر پارامترهای مختلف زمین لرزه به ویژه پارامتر b، پیش یابی وقوع زمین لرزه های محتمل دور از انتظار نیست.

در این پژوهش، با استفاده از نودول­ های چرتی موجود در واحدهای آهکی سازند سروک در تاقدیس پیون به بررسی کمی مقادیر کرنش در بخش های مختلف این تاقدیس پرداخته شده است. در راستای یک پیمایش عمود بر محور، تاقدیس به 7 محدوده متفاوت تقسیم گردید. در هر محدوده حداقل 40 نودول چرتی مورد اندازه­ گیری قرار گرفت. نتایج حاصل از مطالعات کرنش نشان دهنده افزایش مقادیر کمی کرنش از یال های چین (Rs=1.7) به لولای چین (Rs=2.9) می­ باشد. تحلیل مقادیر عدد جنبش شناحتی تاوایی نشان دهنده دامنه تغییرات پارامتر تاوایی بین 0.91>l 0.68

این مقاله نتایج یک مطالعه میدانی را با هدف توصیف و تفسیر منشأ شبکه رگه ای در جنوب بیرجند ارائه می دهد. در مجاورت افیولیت بیرجند در خاور ایران، رخساره فلیشی پالئوسن – ائوسن در ناحیه پیش بوم بیرجند و همزمان با کوهزایی آلپی (لارامید) نهشته شده است. واحد ماسه سنگی این رخساره در برگیرنده دو دسته رگه کوارتزیتی راست گوشه است. دسته رگه 1 با امتداد N310-340، به موازات پیشانی کوهستان باقران و دسته رگه 2 (N215-240) عمود بر آن تشکیل شده است. بازسازی تنش دیرین در پالئوسن-ائوسن، جهت فشارش ناحیه ‎ای را N240 نشان می‎دهد که عمود بر پیشانی کوهستان باقران است. از لحاظ ساختاری، برای ایجاد رگه های راست گوشه می بایست σ1 عمود بر لایه بندی و σ1 و σ1 افقی باشند. این وضعیت در ائوسن میانی – الیگوسن ایجاد شده است. کشش های پس از برخوردی این دوره باعث کاهش فشار ناحیه ای در منطقه گردید. در نتیجه تنش اصلی بیشینه (σ1) به وضعیت قائم تغییر یافت و تنش میانی (σ2) موازی فشار کوهزایی قرار گرفت. در این شرایط بازشدگی های کششی (حالت I) راست گوشه در نتیجه وارونگی محلی تنش و فشار سیال در رخساره فلیشی تشکیل شدند و در فازهای بعدی دگرشکلی، دسته رگه 1 در راستای دسته رگه 2 متحمل برش چپ بر شدند.

کمپلکس دگرگونی موته-گلپایگان در مرکز پهنه دگرگونی سنندج- سیرجان قرار دارد. اندازه گیری های متغیر استرین با استفاده از بیضوی استرین از جمله نسبت استرین در صفحه اصلی XZ، بیضی استرین (RXZ)، شکل بیضی استرین (K) و شدت استرین (D)، برای کانی آمفیبول - در آمفیبولیت های دگرشکل شده موته-گلپایگان حالت کشیده یا دوکی شکل را نشان می دهند. چندین نشانگر جهت برشی مثل بودین های نامتقارن، چین های نامتقارن z، چین های شکنجی، بافت هایS/C، شکل دانه مورب، و آمفیبول ماهی ها جهت برشی راست بر را نشان می دهند. تحلیل های کینماتیک کمی نشان می دهند که Wk بین 0/60 و 0/93 متغیر است، که دلالت بر یک برشی عمومی با مولفه های 42% < برش ساده <74% و 26% < برش محض<58% است.

کانسارهای مس پورفیری پرکام (سارا) و آبدر در ارتباط با استوک های دیوریتی - کوارتزدیوریتی در بخش جنوبی کمربند ماگمایی ارومیه - دختر، واقع شده اند. در کانسار پرکام دگرسانی های پتاسیک، پتاسیک - فیلیک، بیوتیتیک، فیلیک، آرژیلیک و پروپیلیتیک توسعه یافته اند، در مقابل در کانسار آبدر گسترش دگرسانی پتاسیک ناچیز، اما پهنه دگرسانی فیلیک دارای گسترش قابل توجه است. هدف از این مطالعه بررسی شیمی کانی های سریسیتی و سولفیدی (پیریت و کالکوپیریت) در زون دگرسانی فیلیک این کانسارها است. در این راستا نمونه برداری از گمانه های حفاری انجام شد و در نهایت 9 نمونه منتخب با استفاده از آنالیز ریزکاونده الکترونی (EMPA) مورد آنالیز قرار گرفت. نتایج نشان داد تمرکز عناصر Zn ،Ag ،Au و As در نمونه های کالکوپیریت (به ترتیب با میانگین 0/70، 0/007، 0/012 و 0/043 درصد وزنی) به نسبت بیشتر است. در مقابل عناصر Re ،Te ،Co و Mo عمدتا در نمونه های پیریت (به ترتیب با میانگین 0/01، 0/003، 0/09 و 0/07 درصد وزنی)  تمرکز دارند. در این میان رخداد طلا در نمونه های پیریت زون دگرسانی فیلیک سامانه های مس پورفیری  آبدر و پرکام بسیار شبیه به کانسار میدوک بوده و نشان دهنده رخداد طلا به صورت ادخال یا نانوذرات طلای طبیعی (احتمالا به صورت Au0 و یا تلورید طلا) می باشد. در نمونه های سریسیت هر دو کانسار، میکاهای ریزدانه،  غنی از پتاسیم هستند. افزون بر این نمونه ها دارای روند افزایش جانشینی Si و نیز جانشینی عناصر +Fe2+ ،Mg 2 و +Al3 در مکان های هشت وجهی می باشد که مبین روند تغییر ترکیب به سمت سلادونیت می باشد. همانند دیگر کانسارهای مس پورفیری دارای کانه زایی قابل توجه (مانند Copper Flat و Copper Cliff)، نمونه های دگرسانی فیلیک مربوط به کانسارهای مورد مطالعه، نشان دهنده روند جانشینی شرماکیت می باشند که به دلیل افزایش بار مثبت در جایگاه چهاروجهی به دلیل روند افزایشی جانشینی Si در ساختار میکاهای سفید می باشد.

کانسار سرکوه در استان کرمان و 6 کیلومتری جنوب باختری معدن مس سرچشمه قرار گرفته است. دگرسانی های منطقه شامل پتاسیک، پروپیلیتیک، فیلیکوآرژیلیک پیشرفته است. طبق مطالعات XRD، کانی های اصلی شامل کوارتز، آلبیت و ایلیت، کانی های فرعی شامل گوتیت، میکا- ایلیت،کلریت، کلسیت و به مقدار جزئی مگنتیت می باشند. کانه های مشاهده شده در منطقه، روتیل، ایلمنیت، مگنتیت، هماتیت، پیریت، مولیبدنیت و کالکوپیریت می باشند. همچنین، مطالعات میانبار سیال بر روی کوارتز از رگچه های سولفیدی بخش پتاسیک انجام شد و نشان داد که مرحله کانی سازی اصلی با دمای همگن شدن بین 250 و 527 درجه سانتی گراد و شوری بین 13/6 تا wt% 52/9 بوده است (فاز اورتوماگمایی و کانی سازی هیپوژن). دمای همگن شدن در مراحل تأخیری فاز پسرونده (فاز همرفتی و تأثیر آب های جوی در چرخه گرمابی)، در حدود 132 تا 165 درجه سانتی گراد و شوری آن 0/005 تا 4/74 درصد معادل وزنی نمک طعام است. تنوع شوری مشاهده شده را می توان به رخداد جوشش نسبت داد. بررسی ترکیب ایزوتوپ گوگرد بر روی کانی های پیریت و کالکوپیریت در کانسار سرکوه، بین 1+ تا ‰2/7 بوده است که نشان دهنده منبع ماگمایی گوگرد می باشد. داده های ایزوتوپ پایدار اکسیژن بر روی رگچه های کوارتز، محدوده مثبت بین 7/6 تا ‰ 9/3+ با میانگین 8/5+ ، بیانگر منبع ماگمایی برای سیالات گرمابی می باشد. همچنین، با توجه به محدود بودن بازه ترکیب ایزوتوپی گوگرد می ­توان نتیجه گرفت که ترکیب ایزوتوپی گوگرد دستخوش تغییرات و یا آلایش توسط منابع دیگر گوگرد نشده و یا اختلاط سیال ماگمایی با منابع دیگر بسیار ناچیز بوده است. دماسنجی ایزوتوپی، جفت کانی های پیریت- کالکوپیریت، دمای 315 و 476 درجه سانتی گراد را نشان می دهد.

نهشته بوکسیتی گانو در 90 کیلومتری شمال خاور سمنان در زون البرز خاوری، شمال ایران واقع شده است. کانسنگ های بوکسیتی به صورت عدسی های منفصل چینه سان با طول 6 کیلومتر و ستبرایی از 2 تا 20 متر در طول مرز بین کربنات های سازند الیکا و شیل، ماسه سنگ، سیلتستون و زغال سنگ سازند شمشک گسترش یافته است. تجزیه های کانی شناسی نشان می دهند که کانسنگ های بوکسیتی حاوی کانی های دیاسپور، هماتیت، کائولینیت، کلریت، آناتاز، ایلیت، زونیت، گوتیت، کوارتز و دولومیت هستند. نوسانات سطح سفره آب های زیرزمینی، آب های جوی فرورو با ماهیت اسیدی و افزایش pH محلول های هوازده کننده با نزدیک شدن به سنگ های بستر کربناتی نقش مهمی در تمرکز کانسنگ های فقیر از آهن در بخش های بالایی و کانسنگ های غنی از آهن در بخش های زیرین نیمرخ مورد مطالعه ایفا نموده اند. افزایش پتانسیل اکسیداسیون، حضور احتمالی کانی های فسفاتی ثانویه، نوسانات سطح سفره های آب های زیرزمینی و عملکرد سنگ بستر کربناتی به عنوان یک بافر فعال نقش مهمی در تغییرات شدید بی هنجاری (0/79-12/25) در کانسنگ ها داشته اند. تغییرات pH محلول های هوازده کننده، نوسانات سطح سفره آب های زیرزمینی، عملکرد سنگ بستر کربناتی به عنوان یک عامل زمین شیمیایی و ترسیب همزمان کانی های آهن دار و روبش ترجیحی (LREE (La–Eu توسط هماتیت نقش مهمی در توزیع و تحرک عناصر نادر خاکی در کانسنگ های بوکسیتی داشته اند. با توجه به بررسی های زمین شیمیایی (نمودارهای دو متغیره بی هنجاری Eu در مقابل نسبت های TiO2/Al2O3 و Sm/Nd)، نهشته بوکسیتی گانو احتمالا از هوازدگی سنگ های آذرین حدواسط به وجود آمده است.

کانسار آستمال در شمال باختر ایران واقع شده و از لحاظ ساختاری در زون ماگمایی ارسباران قرار دارد. کانی سازی در این اسکارن، دراثر نفوذ توده گرانودیوریتی ائوسن- الیگوسن به داخل سنگ  های کربناتی کرتاسه بالایی رخ داده است. کانی سازی در پهنه برون اسکارن قابل مشاهده است و فرایند متاسوماتیک، پس از نفوذ توده گرانودیوریتی و دگرگون شدن آن، به درون سنگ آهک ها آغاز شده است. مقادیر قابل توجهی از عناصر Si, Mg, Fe منجر به توسعه کانی های کالک سیلیکاته بی آب با ابعاد متوسط تا درشت دانه شده و همچنین مقادیر قابل توجهی از عنصر Cu و Fe همراه با مواد فرار مانند CO2 و H2S به سیستم اسکارنی اضافه شده است. در نتیجه این فرایند، کالک سیلیکات های آبدار (اپیدوت، ترمولیت، اکتینولیت)، سولفیدها (پیریت و کالکوپیریت)، اکسیدها (مگنتیت، هماتیت) و کربنات ها (کلسیت) جایگزین کالک سیلیکات های بدون آب شده اند. نتایج داده های ایزوتوپ گوگرد (δ34S) بر روی کانه های پیریت و کالکوپیریت در دامنه 1/8 - تا 6/1 + پرمیل قرار گرفته است که نشان دهنده منبع ماگمایی برای سولفید موجود در سیال است. نتایج داده های ایزوتوپ های δ18O و δ D بر روی کانی های مگنتیت، سریسیت و اپیدوت از 56 - تا 73 - پرمیل برای هیدروژن و 0/5 - تا 6/8 + پرمیل برای اکسیژن متغیر است که گویای آمیختگی سیالات ماگمایی با مقادیر ناچیزی از سیالات جوی است.

کانسار طلای هیرد در بلوک لوت، همراهی نزدیکی با یک کمپلکس نفوذی حدواسط-مافیک دارد که در سنگ های آتشفشانی ائوسن جایگزین شده است. توده های نفوذی ترکیب گرانودیوریت تا دیوریت، هورنبلند-کوارتزمونزونیت و گابرو-دیوریت دارند و با CaO، FeOt و MgO به نسبت بالا و K2O+Na2O به نسبت پایین مشخص می شوند که نشانگر تبلور از یک ماگمای نه چندان تفریق یافته است. این ویژگی ها و عدد منیزیم به نسبت بالا (36/36 تا 52/32) می تواند نشانگر تأثیر منبع گوشته ای در زایش ماگمای مادر باشد. توده های نفوذی هیرد، متالومین اند و سرشت کالک آلکالن تا کالک آلکالن پتاسیم-بالا دارند و حاوی ایلمنیت به عنوان کانی همراه هستند. کانی سازی در هیرد به صورت رگه ای، رگچه ای و افشان در تودة نفوذی گرانودیوریتی و سنگ های آتشفشانی میزبان، همراه با دگرسانی­ های تورمالینی، سیلیسی و کربناتی رخ داده است. کانی های فلزی شامل پیروتیت، آرسنوپیریت، پیریت و کمتر از آن کالکوپیریت، گالن و اسفالریت است. طلا به صورت ذرات زیرمیکروسکوپی همراه با کانی های سولفیدی به ویژه پیریت و آرسنوپیریت نهشته شده است. با توجه به ویژگی های کانی شناسی و ژئوشیمیایی توده های نفوذی و کانی شناسی کانسنگ، کانسار طلای هیرد را می توان مشابه ذخایر مرتبط با گرانیتوییدهای احیایی نوع I درنظر گرفت. کاهیدگی ماگمای مولد می تواند ناشی از وارد شدن مواد پوسته به محیط منبع و/یا برهمکنش ماگما با سنگ های پوسته ای غنی از مواد آلی باشد.

کانسار سرب و روی چاه­ نار در جنوب دشت روتشون (رچان) و 110 کیلومتری جنوب باختر شهرستان بافت و در پهنه سنندج- سیرجان واقع شده است. کانی­ سازی به شکل دیرزادی درون مرمرهای کلسیتی-دولومیتی کمپلکس روتشون تشکیل شده و دارای کنترل ساختاری است. همبرزایی کانیایی شامل گالن و مقادیر کمی پیریت و اسفالریت است و با کانی ­های باطله کوارتز و مقادیر ناچیزی کلسیت و دولومیت، بافت­ های رگه- رگچه­ ای، پرکننده فضای خالی، برشی و پراکنده همراهی می­ شود. گالن به صورت درشت بلور و بافت کوبواکتاهدرال و ریزبلور دیده می­ شود. سیلیسی­ شدن و کربناتی شدن ، مهم ترین دگرسانی­ های سنگ میزبان هستند. شیمی کانه گالن نشان می­ دهد که گالن به طور نسبی از نقره، آرسنیک، روی و کادمیم غنی و از بیسموت و قلع فقیر است. نسبت Sb/Bi در کانی گالن نزدیک 3 است که ویژگی کانسارهای دما پایین است. نوع سنگ میزبان، دیرزاد و چینه کران بودن کانسار، جایگیری رگه­ های معدنی در گسل­ های پس از رسوب گذاری، بافت و ساخت و نوع کانه­ ها و کانی­ های باطله، عدم ارتباط معنی­ دار کانی­ سازی با فعالیت­ های آذرین و شیمی کانی گالن، بیانگر تشکیل کانسار چاه نار در شرایطی مشابه با کانسارهای نوع MVT است، هر چند اختلافاتی را نیز با این رده کانساری دارد.