علوم دامی
سال:1402 | دوره:36 | شماره:141 |تعداد مقالات:13

در این پژوهش اثر سطوح مختلف مکمل پروبیوتیک مخمری (ساکارومایسس سرویسیه) در جیره بر عملکرد رشد، قابلیت هضم ظاهری مواد مغذی، برخی فراسنجه های خونی و شکمبه ای در بره های پرواری آمیخته زل بررسی شد. بدین منظور از تعداد 24 رأس بره نرآمیخته زل با آتابای با میانگین وزن2±26 کیلوگرم و با میانگین سن 5/5 ماه در قالب یک طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار و 6 تکرار به مدت 90 روز استفاده شد. نتایج عملکرد رشد نشان داد که تیمار 8 گرم مکمل پروبیوتیک به طور معنی داری دارای بالاترین وزن نهایی پروار، و پایین ترین ضریب تبدیل خوراک بود (05/0>P). در قابلیت هضم ظاهری مواد مغذی، تیمار 8 گرم مکمل پروبیوتیک دارای بالاترین قابلیت هضم پروتئین خام و الیاف نامحلول در شوینده خنثی بود (05/0>P). در نتایج فراسنجه های خونی تفاوت معنی داری در غلظت گلوکز، کلسترول و لیپوپروتئین با دانسیته بالا بین تیمارهای آزمایشی وجود داشت (05/0>P). نتایج صفات لاشه نشان داد که در وزن زنده، درصد ران و درصد سردست، تیمار 8 گرم مکمل پروبیوتیک به طور معنی داری دارای بالاترین مقادیر بود (05/0>P). بیشترین مقدار pH، کل اسیدهای چرب فرار، اسید استیک، اسید پروپیونیک، جمعیت کل باکتری ها و پروتوزوآ مایع شکمبه به ترتیب در تیمار 8 گرم مکمل پروبیوتیک مشاهده شد (05/0>P). تیمار 8 گرم مکمل پروبیوتیک دارای بیشترین ضخامت، ارتفاع، عرض و تراکم پرزهای شکمبه بود. نتیجه کلی تحقیق نشان داد که مصرف سطح 8 گرم مکمل پروبیوتیک مخمری سبب بهبود عملکرد رشد، قطعات با ارزش لاشه، قابلیت هضم ظاهری و خصوصیات ریخت شناسی پرزهای شکمبه در بره های پرواری شد.

هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثرات سطوح مختلف کنجاله کاملینا (واریته بومی سهیل) بر مصرف مواد مغذی، عملکرد رشد و گوارش پذیری مواد مغذی بره های نژاد لری-بختیاری بود. از 30 رأس بره نر نژاد لری-بختیاری با دامنه سنی 4 تا 5 ماهه و میانگین وزن زنده 5±5/34 کیلوگرم به مدت 56 روز برای این منظور استفاده شد. دام ها با سه جیره آزمایشی شامل سطوح صفر، 5 و 10 درصد کنجاله کاملینا که جایگزین کنجاله سویا شده بود و 10 رأس بره (تکرار) در هر تیمار در قالب طرح کاملاً تصادفی تغذیه شدند. نتایج نشان داد که با افزایش سطح کنجاله کاملینا در جیره تا سطح 10 درصد ماده خشک جیره به جز مصرف چربی خام که به طور خطی افزایش یافت (05/0>P)، مصرف ماده خشک، ماده آلی، پروتئین خام، NDF، ADF و انرژی قابل متابولیسم تحت تأثیر قرار نگرفت (05/0

به منظور بررسی اثرات افزودنی های محرک رشد و ایمنی بر پایه گیاهان داروئی با و بدون پرو بیوتیک بر عملکرد و فراسنجه های ایمنی جوجه های گوشتی، آزمایشی در قالب طرح کاملاً تصادفی به روش فاکتوریل با سه نوع افزودنی (افزودنی تجاری بیوهربال، ASRI-I1 و ASRI-I2) و دو سطح پرو بیوتیک گالیپرو (صفر، 200 گرم در تن)، در 6 تیمار و 4 تکرار و 25 قطعه جوجه (مخلوط نر و ماده) در هر تکرار انجام شد. اثر محرک های ایمنی و پروبیوتیک بر وزن بدن، خوراک مصرفی، ضریب تبدیل غذایی، درصد ماندگاری و شاخص تولید معنی دار نبود. درصد لاشه، درصد ران، درصد سینه، درصد پشت و گردن، درصد چربی حفره بطنی تحت تأثیر محرک ایمنی و پرو بیوتیک قرار نگرفت. اثر محرک های ایمنی گیاهی و پروبیوتیک بر پاسخ به گلبول قرمز گوسفندی و ایمونوگلوبولین G و ایمونوگلوبولین M معنی دار نبود. اثر محرک های ایمنی بر درصد هتروفیل، لنفوسیت و نسبت آن ها معنی دار بود (05/0>P). در کل دوره اختلاف معنی داری در بیشتر صفات مورد بررسی در جوجه های گوشتی تغذیه شده با جیره های غذائی حاوی سه نوع متفاوت محرک ایمنی مشاهده نشد، ولی از نظر عددی اختلافات جزئی در بین آن ها وجود داشت و افزودنیASRI-I1 اثرات بهتری از دیگر افزودنی ها نشان داد و استفاده از آن به همراه پروبیوتیک اثرات مفید در بهبود عملکرد و پاسخ های ایمنی جوجه های گوشتی را تقویت نمود. لذا افزودنی ASRI-I1 برای بررسی های تکمیلی و تولید نیمه صنعتی پیشنهاد می شود.

تأثیر مصرف متیونین پوشش دار بر عملکرد رشد، اندازه ابعاد بدن و بازده مصرف خوراک در زمان های مختلف بعد شیرگیری با استفاده از 40 رأس گوساله هلشتاین در 4 گروه آزمایشی در قالب طرح آماری کاملاَ تصادفی با مشاهدات تکراری بررسی شد. گروه های آزمایشی شامل: 1) گوساله های شاهد که در سن 75 روزگی از شیر گرفته شدند، 2) گوساله هایی که تا 10 روز بعداز شیرگیری متیونین پوشش دار دریافت کردند، 3) گوساله هایی که تا 20 روز بعد از شیرگیری متیونین پوشش دار دریافت کردند، و 4) گوساله هایی که تا 30 روز بعد از شیرگیری متیونین پوشش دار دریافت کردند. مکمل مصرفی گوساله ها از نوع متیونین پوشش دار ساخت شرکت Adisseo و به میزان 2 گرم/روز/رأس همراه جیره استفاده شد. صفات اندازه گیری شده شامل رشد ( میزان وزن و افزایش وزن روزانه)، ابعاد بدن (اندازه طول بدن و اندازه قد یا ارتفاع بدن) و محاسبه بازده مصرف خوراک در مقاطع یاد شده بودند. نتایج نشان داد میانگین مصرف خوراک، پروتئین و انرژی تیمارهای سوم و چهارم در سنین 85 ، 95 و 105روزگی به ترتیب 79/9، 12/10 و 27/10 درصد بیشتر از میانگین تیمارهای اول و دوم بود (05/0P<). افزایش وزن روزانه و بازده خوراک مصرفی این تیمارها در همان مقاطع نیز به ترتیب 92/15 و 63/4 درصد بیشتر بود (05/0P<). تیمارهای مصرف کننده مکمل متیونین میانگین وزن بیشتر (16/4%) و میانگین افزایش قد بیشتری (15/8%) نسبت به شاهد داشتند (05/0P<). در کل این مکمل اثر مثبت بر میزان رشد، اندازه قد و بازده مصرف خوراک گوساله ها داشت و قابل توصیه است.

به منظور بررسی اثرات سطوح مختلف بوته پنبه‏دانه جایگزین کاه گندم بر عملکرد، فعالیت آنزیم های هیدرولیتیک و فراسنجه های شکمبه ای میش‏های دالاق از 18 رأس میش در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تیمار و شش تکرار استفاده شد. سه تیمار آزمایشی در این تحقیق بترتیب صفر، 20 و 40 درصد، بکارگیری گیاه پنبه‏ در جیره و طول کل دوره آزمایشی 42 روز بود. استفاده از سطوح مختلف بوته پنبه‏ در میش ها اختلاف معنی داری در عملکرد، مصرف ماده خشک و ضریب تبدیل غذایی ایجاد نکرد. تیمارهای آزمایشی تأثیری بر pH شکمبه در سه زمان ناشتا، سه و شش ساعت بعداز خوراک ریزی وعده صبح نداشتند. غلظت آمونیاک مایع شکمبه در جیره حاوی 40 درصد بوته پنبه‏ به شکل معنی داری بیشتر از سایر تیمارها بود (05/0P<). اختلاف معنی داری در جمعیت پروتوزوآ شکمبه در زمان ناشتا در بین تیمار های دریافت کننده سطوح مختلف بوته پنبه‏ در جیره وجود ندارد. اما جمعیت پروتوزوآ شکمبه در زمان های سه و شش ساعت بعداز خوراکدهی صبح در تیمار دریافت کننده 40% گیاه پنبه به شکل معنی داری بیشتر از سایر تیمارها بوده-است (05/0P<). فعالیت آنزیم های کربوکسی متیل سلولاز و میکروکریستالین سلولاز تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرارگرفت. بیشترین میزان فعالیت آنزیم کربوکسی متیل سلولاز و میکروکریستالین سلولاز در هرسه بخش و کل فعالیت در میش های تغذیه شده با جیره 40 درصد گیاه پنبه مشاهده گردید (05/0>P). با توجه به نتایج بدست آمده از این پژوهش می توان از بوته پنبه‏ تا سطح 40 درصد در جیره میش های دالاق بدون هیچ گونه تاثیرمنفی بر عملکرد دام و سلامت شکمبه استفاده نمود.

در مطالعه حاضر، اثرات عمل‏آوری بر ترکیبات ‏شیمیایی و عوامل‏ ضدتغذیه‏ای دانه کینوا با 4 تیمار:1) دانه خام، 2) دانه خیسانده‏شده در آب ºC40 با نسبت1:10 طی 24 ساعت، 3) دانه خیسانده‏شده در محلول اسیداستیک 1 درصد با نسبت 1:5 طی 24 ساعت، 4) دانه خیسانده‏شده در محلول بیکربنات ‏سدیم 1 درصد با نسبت 1:10 طی 24 ساعت در 5 تکرار و قابلیت‏ هضم ‏ایلئومی جیره در 240 قطعه بلدرچین تخم‏گذار با 6 تیمار: 1) جیره بر پایه ذرت و کنجاله سویا بدون دانه کینوا، 2) جیره حاوی 10 درصد دانه کینوا خام، 3) جیره حاوی10 درصد دانه کینوا خیسانده‏شده در آب ºC40، 4) جیره حاوی10 درصد دانه کینوا خیسانده‏شده در محلول اسیداستیک 1 درصد، 5) جیره حاوی10 درصد دانه کینوا خیسانده‏شده در محلول بیکربنات ‏سدیم 1 درصد، 6) جیره حاوی 10 درصد دانه کینوا خامِ مکمل‏ شده با 05/0 درصد مولتی‏آنزیم ‏روابیو در 5 تکرار و 8 پرنده در هرتکرار در قالب طرح کاملاً تصادفی تعیین شد. خیساندن در محلول اسیداستیک، فیبرخام دانه کینوا را بطور معنی‏داری کاهش داد (05/0>p). خیساندن در محلول بیکربنات ‏سدیم، خاکستر و سدیم دانه کینوا را بطور معنی‏داری افزایش داد (05/0>p). کمترین تانن و مهارکننده‏های تریپسین در دانه‏های خیسانده‏شده در آب و کمترین ساپونین و اسیدفایتیک در دانه‏های خیسانده‏شده در محلول اسیداستیک بودند (05/0>p). عمل‏آوری و مکمل ‏آنزیمی، قابلیت ‏هضم ‏ایلئومی ماده‏خشک، پروتئین‏خام، چربی‏خام، فیبرخام، خاکستر، کلسیم و فسفر جیره را بطور معنی‏داری افزایش داد (05/0>p). خیساندن دانه کینوا در محلول اسیداستیک 1 درصد با نسبت 1:5 طی 24 ساعت بهترین روش عمل‏آوری بود.

در این تحقیق تاثیر روی و سلنیوم سنتز شده از پروبیوتیک نانومینرال شده، بر خصوصیات عملکرد، خصوصیات کیفی تخم مرغ، وضعیت پاداکسایشی و پاسخ ایمنی مرغان تخمگذار بررسی شد. تعداد 576 قطعه مرغ تخمگذار سویه های-لاین در اوج تولید (از سن 25 تا 37 هفتگی در سه دوره چهار هفته ای) در قالب طرح کاملاً تصادفی با آزمایش فاکتوریل 3×3 با 8 تکرار و 8 پرنده در هر تکرار استفاده شد. تیمارهای آزمایشی عبارتند از: 1. جیره شاهد (بدون سلنیوم و روی)، 2. جیره شاهد +کیلات سلنیوم، 3. جیره شاهد + کیلات روی، 4. جیره شاهد + روی سنتز شده از پروبیوتیک، 5. جیره شاهد + سلنیوم سنتز شده از پروبیوتیک، 6. جیره شاهد + کیلات روی + کیلات سلنیوم، 7. جیره شاهد + کیلات روی + سلنیوم سنتز شده از پروبیوتیک، 8. جیره شاهد + روی سنتز شده از پروبیوتیک + کیلات سلنیوم، 9. جیره شاهد + روی سنتز شده از پروبیوتیک + سلنیوم سنتز شده از پروبیوتیک. نتایج نشان داد استفاده از روی و سلنیوم سنتز شده از پروبیوتیک موجب افزایش معنی دار درصد تولید، میانگین وزن تخم مرغ و بهبود ضریب تبدیل خوراک شد (05/0>P). غلظت سرمی کلسترول، تری گلیسرید و مالون دی آلدهید در مرغان دریافت کننده روی و سلنیوم پروبیوتیکی کاهش معنی دار و غلظت سرمی HDL و شاخص آنتی اکسیدانی کل افزایش معنی دار در مقایسه با سایر گروه های آزمایشی داشت (05/0>P). در نتیجه گیری کلی می توان بیان داشت که روی و سلنیوم سنتز شده از پروبیوتیک نانومینرال شده ، عملکرد مناسبتری در مرغ های تخم گذار دارد.

زهر زنبور عسل کاربرد وسیعی در زمینه پزشکی و داروسازی دارد. عوامل متعددی در میزان و ترکیبات زهر موثر است. تاکنون پژوهشی در خصوص میزان ترکیبات زهر زنبورعسل ایرانی انجام نشده است. پژوهش حاضر به منظور بررسی میزان سه ترکیب پپتیدی مهم (ملیتین، فسفولیپازA2 و آپامین) در زهر زنبورعسل ایرانی انجام شد. بدین منظور، از چهار زنبورستان مستقر در مناطق با پوشش گیاهی (غالب) مختلف استفاده شد. تیمارها عبارت بودند از پوشش گیاهی غالب آفتابگردان، گیاهان متنوع کوهپایه ای، ذرت و یونجه. پس از گذشت دو ماه از استقرار زنبورستان ها در این مناطق، عملیات زهرگیری توسط دستگاه زهرگیر استاندارد انجام شد. نمونه های حاصله جهت اندازه گیری پپتیدهای مورد نظر به آزمایشگاه ارسال و داد ه ها در قالب طرح کاملا تصادفی با چهار تیمار و سه تکرار آنالیز شد. متوسط میزان پپتیدهای ملیتین، فسفولیپاز A2 و آپامین در کل نمونه ها به ترتیب 37/8 ± 25/40 ، 77/2 ± 66/11 و 55/0 ± 31/2درصد بدست آمد. میزان ملیتین در تیمار دوم (04/52 درصد) بطور معنی داری بالاتر از سایر تیمارها بود. این تیمار بالاترین درصد فسفولیپازA2 و آپامین را نیز دارا بود ولی از لحاظ آماری معنی دار نبود. تفاوت سه تیمار دیگر معنی دار نبود. نوع پوشش گیاهی متنوع و خاص در این تیمار می تواند دلیل این تفاوت باشد. پژوهش حاضر اولین پژوهش در زمینه مقایسه میزان ترکیبات زهر در مناطق با پوشش گیاهی مختلف در کشور است و لازم است پژوهش-های بیشتری انجام شود. در صورت تایید، می توان مناطق کوهستانی و ییلاقی را بعنوان بهترین منطقه برای تولید زهر با کیفیت بالاتر معرفی نمود.

این آزمایش به منظور بررسی تاثیر تفاله های محصولات باغی بعنوان یک روش غیرگرسنگی بر القاء تولک، عملکرد تولیدی، پاسخ ایمنی و فراسنجه های خونی مرغ تخمگذار با 5 گروه، 5 تکرار و 7 پرنده در هر تکرار انجام شد. جیره های آزمایشی شامل گرسنگی، تفاله سیب، تفاله هویج، تفاله گوجه فرنگی و جیره کامل حاوی روی (20 گرم در کیلوگرم) بودند. نتایج آزمایش نشان داد که گروه تفاله ها کمترین میزان مصرف خوراک را در دوره تولک بری داشتند(05/0>P). گروههای آزمایشی تفاوت معنی داری در کاهش وزن نداشتند.کمترین درصدتولید در دوره تولک بری در گروه روی و بیشترین درصد تولید در دوره استراحت در گروه تفاله سیب و گوجه فرنگی مشاهده شد(05/0>P). در روزهای 5 و 11 تولک بری نسبت هتروفیل به لنفوسیت درگروه تفاله ها به طور معنی داری کمتر از گروه گرسنگی بود(05/0>P). تفاله هویج و گوجه فرنگی سبب افزایش شاخص رنگ زرده شدند، اما تفاله سیب تأثیری بر خصوصیات کیفیت تخم مرغ نداشت. کمترین میزان تری گلیسرید مربوط به تفاله ها، بیشترین میزان کلسترول و مالون دی آلدئید مربوط به گروه گرسنگی و بیشترین میزان گلوکز در تفاله گوجه فرنگی مشاهده شدند که با گروه روی از نظر آماری اختلاف معنی دار داشتند(05/0>P). وزن تخمدان و لوله رحمی در گروه تفاله ها و گروه گرسنگی کمتر از گروه روی بود(05/0>P). نتایج این آزمایش نشان داد که تفاله های گوجه فرنگی و سیب می توانند بعنوان روش های غیرگرسنگی جهت القای تولک بری موفق عمل کنند و جایگزین مناسبی برای روش گرسنگی باشند.

برای مقایسه ی شبکه عصبی مصنوعی و برخی توابع ریاضی در پیش بینی منحنی شیردهی، از تعداد 1085525 رکورد شیر روز آزمون گاوهای شیری هلشتاین زایش اوّل استفاده گردید که توسط مرکز اصلاح نژاد دام و بهبود تولیدات دامی کشور طیّ سال های 1391-1362 جمع آوری شده بود. برازش منحنی شیردهی، با استفاده از بسته نرم افزاری brnn (برای شبکه عصبی مصنوعی) و برخی توابع ریاضی با تابع nls در نرم افزار R اجرا شد. ویرایش داده ها با نرم افزار SAS انجام شد. از معیارهای اطلاعات آکائیک، اطلاعات بیزی، میانگین مربعات خطا و ضریب تبیین تعدیل شده، برای ارزیابی نیکویی برازش استفاده شد. شبکه ی عصبی مصنوعی با تنظیم بیزی (brnn) و توابع ریاضی وود، ویلمینک، علی - شفر و پلوت - گوتوین در پیش بینی منحنی شیردهی برای صفات تولید شیر، درصد چربی و پروتئین شیر به کار گرفته شدند. نتایج نشان داد brnn در همه ی صفات مورد بررسی (تولید شیر، درصد چربی و پروتئین شیر) نسبت به توابع ریاضی غیرخطی، برازش بهتری از شکل منحنی استاندارد گاوهای هلشتاین ایران دارد. در بین توابع ریاضی بررسی شده، برای صفت تولید شیر، مدل ویلمینک، و برای درصد چربی شیر و درصد پروتئین شیر، مدل علی – شفر برازش بهتری داشت. استفاده از شبکه های عصبی مصنوعی بیزی برای توصیف منحنی شیردهی و ترکیبات شیر در گاوهای هلشتاین ایران توصیه می گردد.

به منظور بررسی خصوصیات کیفی و تأثیر آن بر ارزش اقتصادی موهر تولیدی بزهای مرخز در سامانه پرورش آن در استان کردستان، جمعاً 136 نمونه از هفت گله و دو گروه بزغاله های یکساله و بزهای بالغ ماده در هفت رنگ: سفید، نباتی، کرم قهوه ای، قهوه ای روشن، قهوه ای(خرمایی)، قهوه ای تیره و سیاه، در فصل برداشت موهر تهیه گردید. صفات مورد بررسی در این پژوهش شامل: الیاف حقیقی، الیاف مدولایی، الیاف کمپ، قطر الیاف، طول دسته الیاف و ارزش اقتصادی الیاف بودند. در این تحقیق برای تجزیه و تحلیل آماری داده ها از نسخه 27 نرم افزار Spss استفاده شد. برای بررسی اثرات ثابت: گله، گروه های بز و رنگ الیاف روی متغییرهای مورد بررسی از روش مدل های خطی عمومی (GLM) نرم افزار استفاده شد. میانگین حداقل مربعات الیاف حقیقی، الیاف مدولایی، الیاف کمپ، قطر الیاف، طول دسته الیاف و قیمت هر کیلوگرم موهر تولیدی در این تحقیق به ترتیب 14/5±36/92 درصد، 81/4±84/6 درصد، 02/1±75/0 درصد، 27/5±49/32 میکرون، 27/3±3/14سانتیمتر و 452±1823308 ریال بودند. بر اساس یافته های این تحقیق، رنگ الیاف تأثیر قابل توجهی بر قیمت موهر داشت (01/0>p). میزان الیاف کمپ و مدولایی در ترکیب بیده بزهای مرخز خالص پائین بوده و اثری بر ارزش اقتصادی آن نداشت. درحالیکه، ترکیبی از رنگ های خاص و یکی از مزیت های ظرافت یا طول بلند دسته الیاف موجب می شدکه بیشترین قیمت به موهر اختصاص یابد. به همین دلیل الیاف قهوه ای خرمایی و نباتی با ارزشترین الیاف و به دنبال آنها به ترتیب طیف های مختلف قهوه ای، سفید و سیاه قرار گرفتند.

در آزمایش حاضر، اثرات اسپری غلظت های مختلف عصاره رزماری روی تخم مرغ های نطفه دار در روز اول انکوباسیون بر فراسنجه های جنینی و کیفیت جوجه ها در روز تفریخ بررسی شد. هفت تیمار آزمایشی شامل پنج تیمار از غلظت های مختلف اسید رزمارینیک شامل 5/0، 0/1، 5/1، 0/2 و 55/2 میلی گرم و دو تیمار آب مقطر و بدون اسپری در روز اول انکوباسیون با پنج تکرار در قالب طرح کاملاً تصادفی آزمایش شد. نتایج نشان داد وزن کیسه زرده جوجه های پس از هچ از تخم مرغ های اسپری شده با غلظت 55/2 میلی گرم در میلی لیتر اسیدرزمارینیک در مقایسه با تیمار آب مقطر کمتر بود (05/0>P). از نظر درصد جوجه درآوری و مرگ و میر جنینی بین تخم مرغ های بدون اسپری و اسپری شده با آب مقطر در مقایسه با اسپری عصاره رزماری تفاوتی وجود نداشت. استفاده از اسپری عصاره رزماری بر تخم مرغ باعث کاهش دمای سطح بدن جوجه های پس از هچ در مقایسه با تخم مرغ های بدون اسپری شد (05/0P<). طول روده جوجه های پس از هچ از تخم مرغ های اسپری شده با غلظت 5/1 میلی گرم اسید رزمارینیک در مقایسه با تخم مرغ های بدون اسپری و اسپری شده با آب مقطر بیشتر بود (05/0P<). در نهایت نتایج نشان داد که اسپری عصاره رزماری با غلظت 55/2 میلی گرم اسید رزمارینیک بر تخم مرغ ها در روز اول انکوباسیون منجر به جذب بیشتر کیسه زرده در جوجه های پس از هچ در مقایسه با تخم مرغ های اسپری شده با آب مقطر شد. همچنین، افزایش طول روده با اسپری غلظت 5/1 میلی گرم اسید رزمارینیک و کاهش دمای سطح بدن جوجه های پس از هچ در مقایسه با تخم مرغ های بدون اسپری مشاهده شد.

این پژوهش با هدف تعیین زمان بهینه کشتار بره های نر پرواری نژاد افشاری با استفاده از منحنی ضریب تبدیل خوراک انجام شد. به همین منظور از تعداد 32 رأس برۀ نر شیرگیری شدۀ افشاری سه تا چهار ماهه، با میانگین وزن زندۀ 6/3±2/30 کیلوگرم، از گلۀ تجاری موجود در موسسۀ تحقیقات علوم دامی کشور استفاده شد. چهار ترکیب جیرۀ غذایی بر اساس جداول احتیاجات غذایی نشخوارکنندگان کوچک (NRC, 2007) تنظیم گردید. انرژی قابل متابولیسم و پروتئین خام جیره های یک تا چهار به ترتیب 79/2، 78/2، 72/2 و 69/2 مگاکالری؛ و 146، 128، 109 و 103 گرم در کیلوگرم مادۀ خشک بود. نتایج نشان داد با طولانی شدن دورۀ پروار، مادۀ خشک مصرفی و ضریب تبدیل خوراک روند افزایشی نشان دادند. افزایش وزن روزانۀ بره ها از ابتدای آزمایش تا روز 56، روند صعودی داشت و پس از آن با شیب نسبتاً کمی در مسیر کاهش قرار گرفت. درصد لاشه در مرحلۀ آخر کشتار (3/55 درصد) به طور معنی داری بزرگ تر از مراحل قبلی (52 درصد) بود (05/0>P). با افزایش طول دورۀ پروار، درصد وزن معدۀ پر، رودۀ پر، جگر و ریه با اختلاف معنی داری کاهش یافته ولی درصد چربی داخل بطنی افزایش یافت(05/0>P). بیشترین مقدار درصد دنبه در کشتار مرحلۀ آخر (8/19) و کم ترین مقدار آن در اولین مرحلۀ کشتار (2/14) مشاهده شد (05/0>P). ضخامت چربی پشت با افزایش طول دورۀ پروار روند صعودی پیدا کرد، به طوری که بین مرحلۀ آخر کشتار با مراحل قبل از آن اختلاف معنی داری مشاهده شد (05/0>P). از نظر عملکرد اقتصادی، بیشترین سود در روز 84 آزمایش حاصل شد.