مقدمه: این پژوهش با هدف بررسی عوامل اجتماعی مرتبط با خودکارآمدی تحصیلی و خودکارآمدی اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. روش: پژوهش از نوع پژوهش های کمی و به صورت پیمایش میدانی انجام یافته است. جامعه آماری تحقیق کلیه دانش آموزان مشغول به تحصیل سال پایان مقطع دبیرستان شهر شاهین دژ در سال تحصیلی 1400-1399 هستند که از میان آنها 272 نفر از آنها به عنوان نمونه آماری بررسی شده اند. داده های تحقیق با استفاده از ابزار پرسشنامه حاوی سوالات استاندارد و با تکنیک مصاحبه جمع آوری شده اند برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزارSPSS 21 استفاده شده و فرضیه های تحقیق براساس آزمون های متناسب با سطح سنجش متغیرها بررسی شده است. نتایج: یافته ها نشان می دهند خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان بیش از اندازه متوسط معیار بکار رفته برای سنجش آن است و همبستگی آن با متغیرخودکارآمدی اجتماعی معناداراست. همچنین براساس نتایج، خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان برحسب جنس آنها متفاوت و برای دختران بیش از پسران است. نتایج آزمون رگرسیون نشان می دهد دو مولفه کوشش و بافت، از سازنده های خودکارآمدی تحصیلی قریب 65 درصد از تغییرات متغیر وابسته را تا تبیین می نمایند.بحث و نتیجه گیری: با توجه به وجود رابطه معنادار بین خودکارآمدی تحصیلی و خودکارآمدی اجتماعی دانش آموزان با فراهم کردن بستر مناسب کوشش دانش آموزان، می توان خودکارآمدی اجتماعی آنها را تقویت نمود.