روان پرستاری
سال:1403 | دوره:12 | شماره:3 |تعداد مقالات:10

1مقدمه: روند تحولی تغییرات مغز در دوره نوجوانی، افراد را نسبت به خودجرحی آسیب­پذیر می­کند. لذا شناسایی متغیرهای پیش­بین خودجرحی در نوجوانان با اختلال شخصیت مرزی از اهمیت ویژه ای برخوردار است؛ بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل علی خودجرحی در نوجوانان دختر با رگه ­های شخصیت مرزی بر اساس خودشفقت ورزی با نقش میانجی­گر کارکرد خانواده، انجام شد. روش کار:  روش پژوهش حاضر از نظر شیوه گردآوری داده­ها توصیفی از نوع همبستگی است که با تکنیک مدل معادلات ساختاری اجرا شد. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی نوجوانان دختر 14 تا 18 استان همدان در سال 1400-1401 بود که از بین جامعه آماری ذکرشده،  با روش نمونه­گیری در دسترس تعداد 350 نفر انتخاب شد. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش عبارتند از: مقیاس شخصیت مرزی (Schizotypal Trait questionnaire-B form)، پرسشنامه آسیب به خود (Self-Harm Inventory)، پرسشنامه خودشفقت ورزی (Self-Compassion Scale (SCS) و پرسشنامه کارکرد خانواده (Family Assessment Device). در نهایت پس از جمع آوری اطلاعات از روش پژوهش­های همبستگی و روش­ مدل معادلات ساختاری با به کارگیری از نرم افزارهای  SPSS26 و AMOS24 استفاده شد. همچنین جهت تحلیل روابط واسطه­ای نیز از روش بوت استرپ در برنامه MACRO استفاده شد. یافته ها: یافته های پژوهش حاضر نشان داد که ضریب مسیر خودشفقت ورزی بر رفتار خودجرحی در نوجوانان دختر با رگه­های شخصیت مرزی اثر منفی و مستقیم دارد (001/0P<). هچنین خودشفقت ورزی از طریق کارکرد خانواده بر رفتار خودجرحی اثر غیرمستقیم دارد (001/0P<). نتیجه گیری:  بر اساس نتایج به دست آمده در این مطالعه می­توان گفت که متغیر کارکرد خانواده می تواند رابطه بین خودشفقت ورزی و خودجرحی در نوجوانان با اختلال شخصیت مرزی را تقویت کند.

1  مقدمه: از مخرب­ترین اثرات اعتیاد، اعتیاد سرپرست خانواده است که بر کلیه اعضا خانواده و از همه مهم­تر همسر فرد معتاد تاثیرات منفی بسیاری بر جای می­گذارد. از این رو، پژوهش حاضر با  هدف مدلیابی هم­وابستگی همسران مصرف­کنندگان مواد تحت درمان نگهدارنده براساس تجربه ترومای کودکی و دلبستگی ناایمن با میانجیگری ذهنی­سازی انجام شد. روش­ کار: پژوهش حاضر مطالعه­ای مقطعی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان متاهل دارای همسر معتاد مراجعه­کننده به کلینیک­های ترک اعتیاد  شهر قزوین در شش ماهه دوم سال 1402 بودند که از میان آنها تعداد 220 نفر با روش نمونه­گیری غیرتصادفی دردسترس انتخاب و به پرسشنامه هم­وابستگی، پرسشنامه ترومای دوران کودکی، پرسشنامه­سبک­های دلبستگی بزرگسالان و پرسشنامه کنش وری تاملی پاسخ دادند. برای تحلیل داده ها از همبستگی پیرسون، مدل یابی معادلات ساختاری در فضای نرافزار SPSS-26 وAMOS-24  استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است (06/0=RMSEA؛ 91/0=CFI؛ 92/0=IFI؛ 95/0=GFIو 96/0=NFI). افزون بر این، نتایج نشان داد اثر مسیر مستقیم ترومای کودکی (001/0=P) دلبستگی اضطرابی (001/0=P)، ذهنی­سازی (مولفه اطمینان) (001/0=P) و ذهنی­سازی (مولفه عدم اطمینان) (002/0=P) بر هم­وابستگی معنادار بود. همچنین، ذهنی­سازی در رابطه بین ترومای کودکی و دلبستگی ناایمن با هم­وابستگی نقش میانجی داشت (001/0=P). نتایج همچنین نشان داد که متغیرهای پژوهش در مجموع 59 درصد از واریانس هم­وابستگی را تبیین کردند. نتیجه­ گیری: براساس یافته­های پژوهش می­توان نتیجه گرفت افراد علی رغم تجربیات آسیب زا و سبک دلبستگی ناایمن در صورت اکتساب ظرفیت بالای روان­شناختی و درک و بینش نسبت به فرآیندهای ذهنی خود و خودکنترلی بر فرایندهای درونی، بجای تمرکز بیش از حد بر روی نیازها و رفتارهای دیگران روی خود تمرکز می­کنند. لذا پیشنهاد می­­شود به درمان­های مبتنی بر تنظیم هیجان و ذهنی­سازی با هدف کاهش هم­وابستگی توجه ویژه­ای شود.

1مقدمه: اگرچه شواهد زیادی در زمینه نقش ویژه ترومای کودکی در سبب­شناسی اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و گرایش به مصرف مواد وجود دارد، اما مطالعات اندکی، مکانیسم­های دخیل در  شروع و حفظ این اختلالات را بررسی نموده­اند. از این­رو مطالعه حاضر با هدف بررسی مدل­یابی روابط ساختاری ترومای کودکی با علائم استرس پس از سانحه و گرایش به مصرف مواد با میانجیگری تجارب تجزیه­ای در بزرگسالان انجام شد. روش­ کار: روش پژوهش توصیفی - همبستگی بود. جامعه پژوهش را کلیه افراد مراجعه­کننده به کلینیک­ها و مراکز خدمات روان­شناختی شهر تهران در زمستان سال 1402 تشکیل دادند. در این مطالعه، 360 نفر به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه آسیب های کودکی، چک لیست اختلال استرس پس از سانحه، مقیاس آمادگی به اعتیاد و مقیاس تجارب تجزیه­ای بود. برای تحلیل داده ها از همبستگی پیرسون، مدل یابی معادلات ساختاری و از نرافزار SPSS-26 وAMOS-24  استفاده شد. یافته­ ها: نتایج یافته­ها نشان از برازش مدل مورد نظر است. مسیرهای مستقیم ترومای کودکی بر علائم استرس پس از سانحه (74/7 T= ،22/0 = β)، گرایش فعال به مصرف مواد (39/3 T= ،52/0 = β) و گرایش منفعل به مصرف مواد (32/4T= ،55/0 = β) معنادار بود (05/0>P). مسیرهای مستقیم تجارب تجزیه­ای بر علائم استرس پس از سانحه (70/21 T= ،72/0 = β)، گرایش فعال به مصرف مواد (66/17 T= ،71/0 = β) و گرایش منفعل به مصرف مواد (61/46 T= ،97/0 = β) معنادار بود. به علاوه ضرایب غیرمستقیم ترومای کودکی از طریق تجارب تجزیه­ای بر روی علائم استرس پس از سانحه و گرایش به مصرف مواد معنادار بودند (05/0>P). به­طور کلی تجربه ترومای کودکی با میانجی­ تجارب تجزیه­ای در مجموع 67 درصد از واریانس علائم اختلال استرس پس از سانحه، 50 درصد از واریانس گرایش به مصرف مواد فعال و 92 درصد از واریانس گرایش به مصرف مواد منفعل را تبیین نمودند. نتیجه­ گیری: نتایج پژوهش حاکی از نقش مهم ترومای کودکی و به­ویژه تجارب تجزیه­ای در پیش­بینی علائم استرس پس از سانحه و گرایش به مصرف مواد در بزرگسالان بود. بنابراین متخصصان بالینی می­توانند جهت بهبود برنامه­های مداخلاتی خویش برای درمان علائم استرس پس از سانحه و گرایش به مصرف مواد، به پدیده تجزیه­ توجه ویژه­ای داشته باشند.

1  مقدمه: با توجه به شیوع و پیامدهای اقدام به خودآسیبی بدون قصد خودکشی، شناسایی و درمان مکانیسم­هایی که در خودآسیبی بدون قصد خودکشی نقش دارند، ضروری است. شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی به­طور خاص مکانیسم­­هایی را که تصور می­شود در شروع و حفظ خودآسیبی بدون قصد خودکشی نقش دارند، مورد هدف قرار می­دهد؛ بنابراین مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر شناخت درمانی مبتنی بر ذهن­آگاهی بر ناگویی هیجانی، اجتناب تجربه­ای و نشخوارفکری در افراد مبتلا به خودآسیبی بدون قصد خودکشی انجام شد. روش­ کار: مطالعه حاضر از نوع نیمه ­آزمایشی با طرح پیش­آزمون – پس­آزمون همراه با گروه کنترل بود. از بین افراد مراجعه کننده به کلینیک­ها و مراکز مشاوره شهر تهران، 30 نفر که بالاترین نمره را در پرسشنامه خودجرحی بدون قصد خودکشی کسب کرده بودند، به روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب شده و به­صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و گروه کنترل (15 نفره) جایگزین شدند. گروه آزمایش 8 جلسه مداخله شناخت درمانی مبتنی بر ذهن­آگاهی دریافت کردند، اما گروه کنترل مداخله خاصی دریافت نکردند. ابزارهای پژوهش عبارت بودنداز: پرسشنامه خودجرحی بدون قصد خودکشی، مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو، پرسشنامه پذیرش و عمل- نسخه دوم، مقیاس پاسخ نشخوارفکری. داده­ها با استفاده از از نرافزار SPSS نسخه 23 و روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شدند. یافته­ ها: نتایج حاکی از تاثیر معنادار شناخت درمانی مبتنی بر ذهن­آگاهی در کاهش ناگویی هیجانی، اجتناب تجربه­ای و نشخوارفکری در افراد مبتلا به خودآسیبی بدون قصد خودکشی در مرحله پس­آزمون است (05/0>P). نتیجه­ گیری: شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی با پرداختن مستقیم به مکانیسم های که در شروع و حفظ خودآسیبی بدون قصد خودکشی نقش دارند، نوید بزرگی به ­عنوان یک درمان فراتشخیصی ارائه می کند که می تواند مداخله ای موفق برای افرادی باشد که دست به رفتارهای خودآسیبی می زنند. بنابراین، با توجه به یافته­های به­دست آمده، درمانگران می­توانند جهت کاهش ناگویی هیجانی، اجتناب تجربه­ای و نشخوارفکری در افراد مبتلا به خودآسیبی بدون قصد خودکشی، از این مداخله استفاده کنند.

1مقدمه: زلزله و واکنش افراد به آن می­تواند پیامدهای روان­شناختی بلندمدتی به همراه داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل­یابی روابط ساختاری تجربه ترومای زلزله با افکار خودکشی با میانجی­گری ذهن­آ­­گاهی و نشخوار فکری انجام شد. روش­ کار: پژوهش حاضر مطالعه­ای مقطعی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی افراد بالای 18 سال ساکن شهر سرپل ذهاب بود که زلزله آبان ماه سال 96 را تجربه کرده بودند. از میان آنها تعداد 320 نفر به شیوه نمونه­گیری دردسترس انتخاب شدند. جهت جمع­آوری داده­ها از پرسشنامه شدت مواجهه تروماتیک، مقیاس افکار خودکشی بک، مقیاس ارزیابی ذهن­آگاهی و مقیاس نشخوارفکری استفاده شد. برای تحلیل داده ها از همبستگی پیرسون، مدل یابی معادلات ساختاری و از نرم­افزار SPSS-26 وAMOS-24  استفاده شد. یافته ­ها: یافته­ ها حاکی از برازش مدل مورد نظر بود و تجربه ترومای زلزله با نقش میانجی نشخوار فکری و ذهن­آگاهی در مجموع 61 درصد از واریانس افکار خودکشی را تبیین می‏کنند. نتایج به دست آمده حاکی از اثر غیرمستقیم متغیر تجربه ترومای زلزله بر افکار خودکشی از طریق نقش میانجی نشخوار فکری بود (05/0>P، 51/0=b). همچنین نتایج به دست آمده نشان از تاثیر غیرمستقیم متغیر تجربه ترومای زلزله بر افکار خودکشی از طریق نقش میانجی ذهن­آگاهی بود (05/0>P، 62/0- =b). نتیجه ­گیری: یافته­های این پژوهش حاکی از اهمیت سازه­های ذهن­آگاهی و نشخوارفکری به­عنوان یک مفهوم بالینی ضروری در مداخلات پیشگیرانه و درمانی مرتبط با افکار خودکشی در افراد دارای تجربه زلزله است. تحقیقات آینده می­توانند با افزودن مداخلات بالینی که هدف آنها توجه به ذهن­آگاهی و نشخوارفکری است، در راستای پیشگیری و درمان مشکلات مرتبط با افکار خودکشی گام مهمی بردارند.

1مقدمه: اختلالات روان­تنی اختلالاتی ناتوان کننده و پر شیوع می­باشند. این اختلالات همچون سندرم خستگی مزمن ناتوان کننده بوده و باعث تحلیل جسمانی و روانی می­شود. از این میان پرستاران در حوزه بهداشت درمان از جمله افرادی هستند که بیش از سایرین در خطر ابتلا به سندرم خستگی مزمن هستند. این سندرم نشانه­هایی شبیه به افسردگی دارد، به راحتی بهبود نمی­یابد و کیفیت زندگی فرد را تحت الشعاع قرار می ­دهد. روش کار: روش پژوهش حاضر توصیفی و از نوع همبستگی بوده و گذشته­نگر بود. روش آماری روش معادلات ساختاری بود. نمونه­گیری غیر تصادفی و به صورت در دسترس بود و در نهایت از بین 1000 پرستار تعداد 291 نفر از پرستاران بر اساس ملاک­های ورود واجد شرایط بودند و انتخاب شدند. در این پژوهش از ابزارهایی از قبیل پرسشنامه های کیفیت خواب پیتسبرگ(1989)، فرسودگی هیجانی مسلش و جکسون(1981)، اضطراب سلامت سالکوسکیس و واریک(2001)، تنظیم شناختی هیجان گرانفسکی و همکاران(2001) و سنجش چند بعدی خستگی اسمتس (1996) استفاده شد. تمامی ابزارهای ذکر شده دارای روایی و پاپایی تأیید شده در پژوهش­های داخلی و خارجی بود. یافته­ ها:یافته­های پژوهش نشان داد که کیفیت خواب، اضطراب سلامتی و تنظیم شناختی هیجان به صورت تنها و مستقیم نمی توانند فرسودگی هیجانی را پیش­بینی کنند و فقط در صورتی این پیش بینی اتفاق می­افتاد که خستگی شناختی نقشی واسطه­ای داشته باشد. در نهایت مسیرهای غیر مستقیم مدل معنادار بود و این مسئله نشان از میانجی بودن خستگی شناختی داشت(05/0P< ) نتیجه­ گیری: با توجه به یافته­های پژوهش برای کاهش فرسودگی هیجانی در حرفه پرستاری باید به خستگی شناختی توجه داشت. خستگی شناختی حالتی از درماندگی است که باعث می­شود فرد نتواند در موقعیت­های مهم و مختلف زندگی دست به تصمیم گیری بزند. بهبود خستگی شناختی در نهایت می­تواند باعث کاهش نشانه­های فرسودگی هیجانی و افزایش کیفیت خواب، کاهش اضطراب سلامتی و استفاده از راهبردهای تنظیم شناختی هیجان مثبت در پرستاران شود.

1مقدمه: این پژوهش باهدف اثربخشی  آموزش ذهن آگاهی بر فشار مراقبتی و خستگی ناشی از شفقت در مراقبان بیماران کاندید پیوند قلب اجرا گردید. روش کار: روش پژوهش نیمه آزمایشی و طرح آن پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل و مرحله پیگیری 45 روزه می باشد. جامعه ی آماری شامل کلیه پرستاران زن و مرد بخش پیوند قلب بیمارستان شهید چمران اصفهان و بیمارستان مسیح دانشوری تهران در سال 1399 بود. به همین منظور تعداد 30 نفر پرستار  مشغول به کار در بخش پیوند قلب به روش نمونه گیری هدف مند  انتخاب و با گمارش تصادفی  در دو گروه آزمایش و کنترل  قرار گرفتند.  گروه آزمایش مداخلات ذهن آگاهی مراقب محور بر اساس بسته رزک(2015) را در طی 8 جلسه 45 دقیقه ای و هر هفته یک جلسه، به مدت 2 ماه دریافت کردند. این در حالی است که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای را در طول پژوهش دریافت نکردند. ابزار اندازه گیری شامل پرسش نامه فشار مراقبتی (نواک و گست، 1989) و پرسش نامه کیفیت کاری (فیگلی، 1990) بود. جهت تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد. یافته ها:  نتایج حاصل حاکی از اثربخشی آموزش ذهن آگاهی بر فشار مراقبتی­و خستگی ناشی از شفقت در مرحله پس آزمون  (05/0>p) و اثرات آموزش ها در مرحله پیگیری( 05/0>p) نیز باقی مانده است. نتیجه گیری: با استناد به یافته های به دست آمده از پژوهش حاضر، می توان نتیجه گرفت که آموزش ذهن آگاهی می تواند به عنوان یک روش مداخله ای، در کاهش فشار مراقبتی و خستگی ناشی از شفقت در مراقبان بیماران کاندید پیوند قلب مورد استفاده قرار گیرد.

1مقدمه: اختلال اضطراب فراگیر باعث ایجاد مشکلاتی در زمینه حساسیت اضطرابی و مشکلات بین فردی می شود. بنابراین، هدف این مطالعه تعیین تاثیر درمان شناختی- تحلیلی بر حساسیت اضطرابی و مشکلات بین فردی در مبتلایان به اختلال اضطراب فراگیر بود. روش کار: پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این مطالعه همه دانشجویان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر دانشگاه های شهید چمران و آزاد اسلامی واحد اهواز در فصل پاییز سال 1402 بودند. حجم نمونه برای هر گروه 20 نفر در نظر گرفته شد که این افراد پس از بررسی ملاک های ورود به مطالعه با روش نمونه گیری هدفمند به عنوان نمونه انتخاب شدند. نمونه های منتخب با روش تصادفی در دو گروه 20 نفری جایگزین و گروه آزمون 10 جلسه 90 دقیقه ای تحت درمان شناختی- تحلیلی قرار گرفت و گروه گواه در لیست انتظار برای آموزش ماند. داده ها با پرسشنامه اختلال اضطراب فراگیر، پرسشنامه حساسیت اضطرابی و سیاهه مشکلات بین فردی گردآوری و با آزمون های خی دو و تحلیل کوواریانس چندمتغیری در نرم افزار کامپیوتری SPSS-26 تحلیل شدند. یافته ها: طبق نتایج این مطالعه، گروه های آزمون و گواه از نظر جنسیت، مقطع تحصیلی و سن تفاوت معنی داری نداشتند (05/0P>). همچنین، درمان شناختی- تحلیلی باعث کاهش حساسیت اضطرابی (001/0P<، 051/274F=) و مشکلات بین فردی (001/0P<، 642/186F=) در مبتلایان به اختلال اضطراب فراگیر شد. نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر حاکی از تاثیر درمان شناختی- تحلیلی بر کاهش حساسیت اضطرابی و مشکلات بین فردی در مبتلایان به اختلال اضطراب فراگیر بود. در نتیجه، درمانگران و روان شناسان می توانند از درمان شناختی- تحلیلی در کنار سایر روش های درمانی جهت مداخله های سلامت محور به ویژه کاهش حساسیت اضطرابی و مشکلات بین فردی در گروه های آسیب پذیر از جمله مبتلایان به اختلال اضطراب فراگیر بهره ببرند.

1مقدمه: مطالعات زیادی اثربخشی گروه درمانی متمرکز بر هیجان (EFGT) را بر انواع آسیب­ شناسی روانی در گروه­ های آسیب­ پذیر نشان داده ­اند. با این ­حال، مشخص نیست که آیا این مداخله برای دانش آموزان خودآسیب­ رسان مؤثر است یا خیر. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر EFGT بر بدتنظیمی هیجانی، تکانشگری و گرایش به رفتارهای پرخطر در دانش آموزان دختر خودآسیب ­رسان انجام شد. روش کار: این پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش ­آزمون- پس­ آزمون و پیگیری بود. جامعه ی آماری پژوهش حاضر، کلیه ی دانش ­آموزان دختر متوسطه دوم شهرستان بوکان در سال تحصیلی 1401-1402 بودند که از این میان 45 دانش­ آموز با روش نمونه ­گیری چند مرحله ای و با توجه به ملاک های ورود و خروج انتخاب شدند و به ­طور تصادفی و برابر به گروه ­های آزمایش، پلاسیبو و گواه (هر کدام 15 دانش ­آموز) تخصیص یافتند. شرکت­ کنندگان قبل و بعد از گروه­ درمانی و در مرحله پیگیری، پرسشنامه رفتارهای خودآسیب­رسان، پرسشنامه بدتنظیمی هیجانی، مقیاس خطرپذیری نوجوانان ایرانی و پرسشنامه تکانشگری را تکمیل کردند. پروتکل درمان هیجان مدار واتسون و گرینبرگ (2006) در 8 جلسۀ 90 دقیقه ای طی 2 ماه برای گروه آزمایش اجرا شد. تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل واریانس مختلط از طریق نرم افزار SPSS-25 انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که EFGT می­تواند به ­طور معناداری موجب کاهش نمرات بدتنظیمی هیجانی، تکانشگری، گرایش به رفتارهای پرخطر و خودآسیب­رسان دانش ­آموزان در گروه آزمایش نسبت به گروه­ های پلاسیبو و گواه گردد و این نتایج در مرحله پیگیری پایدار بود  (01/0p<). نتیجه­ گیری: نتایج پژوهش حاضر حمایت تجربی مناسبی برای تاثیر EFGT در جهت کاهش بدتنظیمی هیجانی، تکانشگری، تمایل به رفتارهای پرخطر و تمایلات خودآسیبی در دانش آموزان در معرض خطر فراهم آورد. از این ­رو، متخصصان بالینی و روان ­درمان­گران می­ توانند از این مداخله برای درمان مؤثر مشکلات هیجانی، رفتارهای پرخطر و تمایلات خودآسیبی در دانش ­آموزان بهره گیرند.

1مقدمه: بیماری کووید-19[1] یک بیماری نوظهور است که همراه با افزایش سریع در موارد و مرگ ومیرها در تمام جهان با میزان بالایی از مرگ ومیر همراه شد و منجر به بروز ترس و استرس در گروه های مختلف جمعیتی در سراسر جهان شده است. ترس از بیمار شدن در ایام پاندمی کووید در پرستاران با پیامدهای مکرری بر سلامت روان افراد همراه است. هدف از مطالعه حاضر تعیین میزان شیوع ترس از ابتلا به بیماری (کرونافوبیا) و عوامل مرتبط با آن در پرستاران بیمارستان های مرکز کرونا استان قزوین در ایام پاندمی کووید 19 بود. روش کار: مطالعه حاضر مطالعه مقطعی است که به صورت توصیفی تحلیلی انجام شد. شرکت کنندگان در این پژوهش شامل 356 نفر از پرستاران شاغل در بیمارستان های مرکز کرونا بودند که دارای معیارهای ورود به مطالعه داشتند. ابزار گردآوری اطلاعات در این مطالعه شامل دو پرسشنامه مشخصات فردی، دموگرافیک و پرسشنامه استاندارد ترس از ابتلا به بیماری کرونا ویروس[2] بود که در مطالعات متعددی مورد روایی و پایایی قرار گرفته است. پس از جمع آوری اطلاعات داده ها با در نظر گرفتن خطای 05/0 و با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 25 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: بر اساس داده های مطالعه در مجموع 59% پرستاران شاغل در بخش کوید 19، دارای ترس زیاد از ابتلا به بیماری کرونا (کرونافوبیا) بودند. داده ها  نشان داد بین تعداد دفعات تزریق واکسن کرونا و وجود سابقه قبلی بیماری روانی بین دو گروه ترس کم از ابتلا به بیماری کرونا (کرونافوبیا) و ترس زیاد از ابتلا به بیماری کرونا (کرونافوبیا)، تفاوت معناداری وجود داشت (p-value<0. 05). به طوریکه تعداد افرادی که سابقه قبلی بیماری رروانی  داشتند، تقریبا سه برابر بیشتر از افرادی که سابقه قبلی بیماری روانی  نداشتند دارای ترس زیاد از ابتلا به بیماری کرونا (کرونافوبیا) بودند. نتیجه گیری: یافته های  مطالعه حاضر حاکی از ترس بالای پرستاران شاغل در بخش کووید از ابتلا به بیماری کرونا بود و عوامل متعددی با ترس از ابتلا به بیماری کرونا ارتباط داشتند. شناسایی عوامل مرتبط با ترس از ابتلا به کرونا می تواند در برنامه ریزی و ارتقا سلامت روانی پرستاران نقش مهمی داشته باشد