ارمغان دانش
سال:1402 | دوره:28 | شماره:5 |تعداد مقالات:10

زمینه و هدف: آپاندیسیت شایع ترین وضعیت جراحی اورژانسی است. از عوارض پس از جراحی آپاندکتومی می توان به عوارض پوستی، عفونت، درد پس از عمل و فتق و انسداد اشاره کرد. بین جراحان بر سر بستن صفاق بعد از عمل های جراحی شکمی تفاوت نظر وجود دارد. لذا هدف از این مطالعه تعیین و تأثیرترمیم یا عدم ترمیم پریتوئن بر عوارض پس از آپاندکتومی باز بود. روش بررسی: این یک مطالعه کارآزمایی بالینی می باشد که در سال 1399ـ1398در بیمارستان شهید بهشتی یاسوج بر روی 126 نفر از بیماران مراجعه کننده که شرایط ورود به مطالعه جهت انجام جراحی آپاندکتومی به روش باز را داشتند، انجام گرفت. در این مطالعه تصادفی سازی به روش سیستماتیک انجام گرفت. مشاهدات بالینی و پیگیری بیماران یک هفته، سه ماه و شش ماه پس از عمل جراحی انجام شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آماری آنالیز واریانس، تی تست و مجذور کای تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: از 126 نفر کاندید برای عمل جراحی آپاندکتومی، 60 نفر مرد و 66 نفر زن بودند. در این میان 64(8/50 درصد) نفر تحت عمل جراحی همراه با ترمیم پریتوئن و 62 نفر(2/49 درصد) تحت جراحی بدون ترمیم پریتوئن قرار گرفتند. میانگین سنی این جمعیت 82/13±88/26 سال بود و در محدوده بین 5 تا 65 سال قرار داشت .نتایج نشان داد که هم در گروه با ترمیم پریتوئن و هم در گروه بدون ترمیم پریتوئن، 62 نفر(9/69 درصد) بدون عفونت و 2 نفر(1/3 درصد) همراه با تخلیه چرکی، علایم عفونت وعفونت محل جراحی(SSI) بودند. هم چنین در گروه با ترمیم پریتوئن، 42 نفر(6/65 درصد) بدون درد، 16 نفر(0/25 درصد) میزان درد خفیف و 6 نفر(4/9 درصد) میزان درد متوسط داشتند. در گروه عدم ترمیم پریتوئن 50 نفر(6/80 درصد) بدون درد، 11 نفر (7/17 درصد) درد خفیف و 1 نفر(6/1 درصد) درد متوسط داشتند. بین دو گروه عمل جراحی آپاندکتومی با ترمیم پریتوئن و بدون ترمیم پریتوئن، در وجود عفونت، فتق و انسداد و هم چنین شدت درد اختلاف معنی داری مشاهده نشد(076/0=p)، اما وجود درد در بیماران بدون ترمیم پریتوئن به طور معنی داری کمتر بود(044/0=p). نتیجه گیری: نتایج به دست آمده از این مطالعه نشان داد که استفاده از دو برش جراحی پریتوئن باز و پریتوئن بسته در عمل جراحی آپاندکتومی در مؤلفه های عفونت محل زخم تفاوت معنی داری باهم نداشتند، مؤلفه فتق اینسیژنال بعد از یک سال مشاهده نشد، هم چنین در مقایسه مؤلفه درد پس از عمل مشاهده شد که درد در گروه پریتوئن باز کمتر است، لذا در بیماران با تشخیص آپاندیسیت پیشنهاد می­شود از روش جراحی آپاندکتومی بدون ترمیم پریتوئن استفاده شود.

زمینه و هدف: حمله حاد بیماری­های همه­گیر علاوه بر خطر جسمی، اثرات نامطلوب روان­شناختی جدی را در افرادجامعه ایجاد می­کند. از همه مهم­تر، بازماندگان کویدـ 19که ترس برای بقا را تجربه کرده­اند، در برابر بروز علایم استرس پس از سانحه آسیب پذیر هستند. لذا هدف از این مطالعه تعیین و بررسی اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت در استرس پس از سانحه، رشد پس از آسیب و مطالعه تغییرات حجم هیپوکمپ و آمیگدالا در بیماران بهبود یافته مبتلا به ویروس کرونا بود. روش بررسی: این یک مطالعه کارآزمایی بالینی می باشد که در سال 1400 در بازه زمانی یک­ساله در شهر شیراز انجام شد. جامعه آماری شامل 60 نفر از بیماران مبتلا به سویه دلتا(کویدـ19) با تشخیص علایم اختلال استرس پس از سانحه شهر شیراز با سابقه بستری هستند که به روش هدف مند از افراد جامعه انتخاب شدند. کل بیماران به دو گروه آزمایشی شفقت درمانی(40 نفر) و کنترل(20 نفر) تقسیم شدند. افراد منتخب با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای بر اساس تحصیلات، سن، ازدواج و مدت بیماری در دو گروه همتاسازی شدند. ابزار مورد استفاده در پژوهش حاضر عبارت بود از؛ پرسشنامه رشد و تکامل پس آسیبی تدسچی و کال هون، پرسشنامه اختلال استرس پس از ضربه پی سی ال 5. داده­های تصویربرداری مغزی با استفاده از یک اسکنر ام آرآی تی وان 5/1 استاندارد 18 کانالی به دست آمد. تصاویر ساختاری مغز(هیپوکمپ و جسم آمیگدالوئیدیوم) در صفحه تاجی مایل با استفاده از ضخامت 3 میلی متر مربع بدون هیچ شکافی و با استفاده از توالی بازیابی وارونگی تی وان و وضوح بالا به دست آمدند.داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آماری کواریانس چند متغیره، کواریانس تک متغیره تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج حاصل از آزمون فرضیه­ها نشان دادند، روان درمانی شفقت بر خود، بر رشد پس از آسیب(548/62F= ،001/0>p) و کاهش استرس پس از سانحه (335/103F= ،001/0>p) تأثیر معنی داری دارد. هم چنین حجم هیپوکامپ و آمیگدالای گروه شفقت درمانی در مرحله پس از آزمون افزایش یافته است(995/21F= ، 001/0>p). به عبارتی درمان متمرکز بر شفقت به صورت آنلاین بر اندازه حجم آمیگدالا و هیپوکامپ تأثیر معنی داری دارد. نتیجه گیری: مداخلات روانی ـ اجتماعی که نشخوار فکری آگاهانه تر و سازمان یافته تر درباره همه گیری را ترویج می کند و رشد پس آسیبی را در پاسخ به رویدادهای آسیب زای قبلی افزایش می دهد و می تواند به تسهیل تغییرات روانشناختی مثبت مرتبط با همه گیری کوویدـ19در بیماران پساکرونایی کمک ­کند و هم چنین برنامه ریزی راهبردهای روان درمانی در بحران ها از طریق تله مدیسین و خدمات آنلاین مورد توجه قرار گیرد.

زمینه و هدف: پرگنونولون به عنوان پیش ساز سایر هورمون های استروئیدی عمل می کند و اثر خود را به عنوان یک مولکول ضدالتهابی برای حفظ هموستاز ایمنی در شرایط مختلف التهابی اعمال می کند. در این بیماری ها کاهش سطح پرگنونولون مشاهده شده است که بر نقش آن در محافظت عصبی و بازسازی عصبی و نقش ضد التهابی آن تأکید دارد، بنابراین هدف از این مطالعه، تعیین و توانمندی پرگنونولون در تکثیر سلول های بنیادی عصبی موشی و کاستن نشانگرهای التهابی و اکسیدانی پس از القای التهاب با لیپوپلی ساکارید در شرایط آزمایشگاهی بود. روش بررسی: در این مطالعه تجربی که در سال 1399 در دانشگاه علوم پزشکی یاسوج انجام شد، سلول های بنیادی عصبی از برجستگی های گانگلیونی خارجی مغز جنین 14 روزه موش سوری به روش استاندارد تهیه گردید. زنده مانی سلول ها به روش MTT و به دنبال تیمار با غلظت های 1، 2، 5، 10 و 15 میکرومولار پرگنونولون و تیمار توام پرگنونولون با مدل التهابی لیپوپلی ساکارید(LPS) انجام شد. هم چنین تعداد نوروسفرها و سلول های مشتق از نوروسفرها در شرایط استاندارد انکوبه شد و پس از 5 روز شمارش گردید. محیط رویی سلول ها برداشته و به روش الیزا میزان نشانگرهای اکسیدانی و آنتی اکسیدانی MDA, NO FRAP, و نشانگرهای التهابی IL6وTNFα اندازه گیری شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار آماری واریانس یک طرفه و تست تعقیبی توکی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد که زنده مانی سلول های بنیادی عصبی به وسیله LPS کاهش معنی داری نسبت به گروه کنترل نشان داد در حالی که پرگنونولون باعث افزایش معنی دار این سلول ها نسبت به گروه کنترل گردید و غلظت 10 میکرومولار بیشترین زنده مانی را نشان داد (01/0p<)، هم چنین در تیمار توأم LPS و پرگنونولون با غلظت 10 میکرومولار، تعداد نوروسفرها و سلول های منتج ازنورسفرها از آن به صورت معنی دار نسبت به گروه LPS افزایش یافت(به ترتیب 001/0p< و 0001/0p< و0001/0p<). پرگنونولون به صورت معنی داری میزان NO حاصل از التهاب ایجاد شده LPS را نسبت به گروه کنترل کاهش داد(0001/0p<)، به علاوه کاهش معنی دار میزان NO در تیمار توأم پرگنونولون و LPS در غلظت ها مختلف نسبت به گروه LPS مشاهده گردید(0001/0p<). از سوی دیگر این نورواستروئید به صورت تنها و هم چنین توأم با LPS باعث کاهش معنی دار سطح IL-6 نسبت به گروه LPS گردید(0001/0p<) و تیمار با غلظت 15 میکرومولار پرگنونولون میزان TNF-α را به صورت معنی داری کاهش داد(0001/0p<). نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که پرگنونولون با اثر بر فاکتورهای التهابی می تواند تکثیر سلول های بنیادی عصبی را در شرایط ایجاد التهاب افزایش دهد، هم چنین می تواند میزان نشانگرهای التهابی و اکسیدانی در مدل التهابی محیط کشت کاهش دهد.

زمینه و هدف: بیماری کبد چرب غیرالکلی(NAFLD) یکی از علل اصلی بیماری مزمن کبدی در سراسر جهان است. نشان داده شده که اختلال در عملکرد میتوکندری ارتباط نزدیکی با NAFLD دارد. لذا هدف از این پژوهش تعیین و بررسی اثر تمرین تناوبی و امگا 3 بر بیوژنز میتوکندری بافت کبدی موش های کبد چرب غیرالکلی بود. روش بررسی: در این مطالعه تجربی که در سال 1401 در دانشگاه آزاد آمل انجام شد، 40 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با میانگین وزنی 82/7 ± 98/156 گرم در پنج گروه کنترل ـ سالم(CN)، بیمار(NAFLD)، بیمارـ تمرین(TRNAF)، بیمارـ مکمل(SUPNAF) و بیمارـ تمرین ـ مکمل(TRSUPNAF) قرار گرفتند. گروه های مکمل، طی دوره مداخله روزانه 1 گرم امگاـ3(به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) را به صورت خوراکی دریافت کردند. برنامه تمرین تناوبی شامل دویدن روی تردمیل با سرعت 28ـ14 متر در دقیقه، پنج روز هفته به مدت هشت هفته اجرا شد. میزان بیان گیرنده فعال کننده تکثیر پروکسی زوم گاما هم فعال سازـ1 آلفا، فاکتورهای تنفسی هسته ای ـ1، فاکتور رونویسی A میتوکندری و سیرتوئین ـ3 به روش ریل تایم پی سی آر اندازه­گیری شد. داده­های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آماری آنالیز واریانس یک­طرفه و تعقیبی توکی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: القای کبد چرب غیر الکلی باعث کاهش بیان گیرنده فعال کننده تکثیر پروکسی زوم گاما هم فعال سازـ1 آلفا، فاکتورهای تنفسی هسته ای ـ1، فاکتور رونویسی A میتوکندری و سیرتوئین ـ3 شد (0001/0=p). بیان گیرنده فعال کننده تکثیر پروکسی زوم گاما هم فعال سازـ1 آلفا، فاکتورهای تنفسی هسته ای-1، فاکتور رونویسی A میتوکندری و سیرتوئین ـ3 در گروه های بیمارـ تمرین (به ترتیب؛ 041/0=p، 048/0=p، 043/0=p و 035/0=p)، بیمارـ مکمل (به ترتیب؛ 044/0=p، 042/0=p، 037/0=p و 033/0=p) و بیمارـ تمرین ـ مکمل (به ترتیب؛ 0001/0=p، 0001/0=p، 0001/0=p و 0001/0=p) نسبت به بیمار و هم چنین بیمارـ تمرین ـ مکمل نسبت به گروه بیمارـ تمرین (به ترتیب؛ 041/0=p، 040/0=p، 039/0=p و 043/0=p) و بیمارـ مکمل (به ترتیب؛ 038/0=p، 046/0=p، 046/0=p و 045/0=p) افزایش معنی داری داشت. نتیجه گیری: داده های حاضر نشان داد که تمرین ورزشی و هم چنین امگاـ3 در شرایط NAFLD قادر به تعدیل بیوژنز میتوکندری از طریق افزایش در ژن های مؤثر در این مسیر است. هم چنین ترکیب فعالیت ورزشی تناوبی و مکمل سازی امگاـ3 دارای اثرات هم افزایی بوده است.

زمینه و هدف: عوامل فردی و اجتماعی متفاوتی در بهزیستی، سلامت روان و عملکرد مطلوب تأثیرگذار است و مداخله مؤثر برای بهبود و ارتقای آنها ضروری به نظر می­رسد، لذا هدف از این مطالعه تعیین و بررسی اثر آموزش مبتنی بر روان شناسی مثبت(مدل پرما) بر جهت­گیری آینده و خودکارآمدی دانش­آموزان دختر بود. روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع نیمه تجربی با استفاده از روش پیش آزمون ـ پس آزمون با گروه کنترل بود که در سال 1401ـ1400 انجام شد. در پژوهش حاضر گروه آزمایش تحت آموزش بسته پرما و گروه کنترل در لیست انتظار قرار گرفتند. جامعه آماری کلیه دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر یاسوج در این سال بود. روش نمونه­گیری، خوشه­ای چند مرحله­ای و ابزارهای مورد استفاده، پرسشنامه جهت گیری آینده است که ماگیو و همکاران، آن را طراحی کرده اند و مقیاس خودکارآمدی دانش آموزان موریس بود. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آماری تحلیل کواریانس تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: بر پایه نتایج پژوهش، اثر مدل پرما بر جهت­گیری آینده در گروه مداخله پرما و کنترل در پس­ آزمون معنی دلر و مثبت است، یعنی آموزش مبتنی بر روان شناسی مثبت به بهبودِ جهت­گیری آینده و تاب­آوری در پس­آزمون منجر می­شود. یافته ها هم چنین نشان داد که اثر آموزش مدل پرما بر خودکارآمدی دانش­آموزان در پس­آزمون معنی دار است، یعنی آموزش مبتنی بر روان شناسی مثبت به افزایش مؤلفه­های شناختی، انگیزشی و فراشناختی خودکارآمدی منجر می­شود(05/0p<). نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش، باید به فرآیندهای برنامه ریزی و اجرای مداخله و تلفیق هر دو ویژگی مثبت و منفی عملکرد انسان توجه بیشتری شود، چرا که آموزش و تمرین مبتنی بر روان شناسی مثبت متمرکز بر آگاهی، می­تواند مبنای طراحی و اجرای بسیاری از مداخلات باشد.

زمینه و مقدمه: مداخله عروق کرونر از راه پوست(PCI) یک راهبرد خونرسانی مجدد برای افزایش طول عمر و کسر جهشی در بیماران انفارکتوس میوکارد با بالا رفتن قطعهST (STEMI) است، لذا هدف از این مطالعه تعیین و ارزیابی کسر جهشی در بیماران با سکته حاد قلبی تحت مداخله عروق کرونر از راه پوست بود. روش­ بررسی: این یک مطالعه توصیفی از نوع مقطعی می باشد که در سال 1401 در بیمارستان های گلستان و امام خمینی اهواز بر روی 176 بیمار انجام شد. بیمارانی که در 12ساعت اول تحت عمل آنژیوپلاستی قرار گرفتند(بدون دریافت داروی فیبرینولیتیک) و بیمارانی که طی 24ـ12 ساعت پس از مراجعه تحت آنژیوپلاستی قرار گرفتند(بعد از دریافت داروی فیبرینولیتیک)، 40 روز پس از درمان، تمامی بیماران مورد ارزیابی مجدد قرار گرفتند. بیماران بر اساس نوع ضایعه، تعداد رگ درگیر، نوع رگ درگیر و محل ضایعه از نظر میزان افزایش کسر جهشی با هم مقایسه شدند. از آمار توصیفی جهت ارایه نمایش داده های کمی به صورت میانگین ± انحراف معیار و برای متغیر های کیفی به صورت درصد، جداول و نمودار ها استفاده شد. از تست کای اسکوئر جهت مقایسه فراوانی در دو گروه استفاده گردید. جهت مقایسه میانگین در دو گروه از آزمون تی تست استفاده شد. برای مقایسه دو گروه مورد و کنترل از نظر فراوانی هر کدام از ژنوتیپ ها نسبت شانس محاسبه شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آماری مجذور کای، تی تست تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: بیشترین نوع ضایعه تشخیص داده شده در بیماران از نوع B (4/61 درصد) بود و شایع ترین رگ درگیر در بیماران، شریان کرونری نزولی قدامی چپ(2/60 درصد) بود. شایع ترین ناحیه درگیر در بیماران مورد مطالعه، قدامی(8/56 درصد) تشخیص داده شد. تفاوت معنی داری در افزایش کسر جهشی بین دو گروه دیده نشد(2/0=p). تفاوت قابل ملاحظه ای میان کسر جهشی، 40 روز پس از درمان بر اساس ناحیه درگیر دیده شده(001/0>p)، به طوری که در ابتدای سکته قلبی و قبل از آنژیوپلاستی بیشترین و کمترین میزان سر جهشی، به ترتیب در بیماران با درگیری در ناحیه خلفی(9/5±2/46) و قدامی(4/6±2/32) بود، پس از آنژیوپلاستی بدون توجه به زمان بیشتریتن افزایش در کسر جهشی دوم(40 روز بعد از سکته قلبی) در بیماران بادارای انسداد شریان قدامی مشاهده شد. هم چنین بیشترین میزان کسر جهشی در بیماران با درگیری رگ شریان کرورنری راست(7±7/45) و کمترین میزان کسر جهشی در درگیری رگ کرونر نزولی قدامی چپ(4/6±4/32) دیده شد (001/0>p)، تفاوتی بین بیماران از نظر نوع ضایعه دیده نشد(2/0=p). تعداد رگ های درگیر تأثیری بر میزان EF پس از درمان نداشت(9/0=p) و هیچ ارتباط معنی داری بین اثر ریسک فاکتورها و میزان EF مشاهده نگردید(05/0

زمینه و هدف: در بین عوامل مهم تأثیرگذار در ناباروری زنان، اندومتریوز(با میزان شیوع تا 50 درصد در زنان نابارور) از جایگاه ویژه ای برخوردار است. اندومتریوز که به صورت حضور غدد و استرومای اندومتر خارج از بافت رحم شناخته می­شود، باعث طیف وسیعی از اختلالات عملکردی در روند تکامل فولیکولی و تغییر در ریزمحیط فولیکولی می شود که در نهایت منجر به ایجاد تخمکی می­گردد که از کیفیت مناسب جهت تشکیل جنین برخوردار نیست. لذا هدف از این مطالعه تعیین و بررسی تغییرات پس از ترجمه هیستون ها، سطح متیلاسیون DNA و میزان پروتئین ERβ در ژنوم سلول های کومولوس زنان نابارور مبتلا به اندومتریوز بود. روش بررسی: این مطالعه، یک مطالعه موردـ شاهدی می باشد که در سال 1394 در کلینیک درمان ناباروری پژوهشگاه رویان انجام شد. تعداد 24 بیمار در دو گروه مساوی تقسیم­بندی شدند. سلول­های کومولوس از 12 بیمار نابارور مبتلا به اندومتریوز و 12 خانم که علت ناباروری آنها فاکتور مردانه بود(به­عنوان گروه کنترل ) و تحت پروتکل­های تحریک تخمک­گذاری جهت تزریق درون سیتوپلاسمی اسپرم بودند، گرفته شد. استخراج کروماتین از سلول­های کومولوس پس از تثبیت اتصال پروتئین­های متصل به DNA و سپس لیز سلول­ها و تهیه کروماتین محلول انجام شد. سطح اتصال و قرارگیری پروتئین MeCP2 (به عنوان مارک متیلاسیون DNA)، دو مارک اپی­ژنتیکی مربوط به تغییرات هیستونی( H3K9me2 و H3K9ac) و پروتئین ERβبه کروماتین سلول­های کومولوس، با استفاده از آنتی­­بادی های اولیه مربوطه، آنتی بادی ثانویه کانژوگه و از طریق تکنیک Nucleosome-ELISA بررسی گردید. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آماری تی و لون تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: در گروه اندومتریوز، اتصال پروتئین MeCP2 به DNA در سطح معنی­دار بالاتر از گروه کنترل بود. سطح دو مارک اپی ژنتیکی H3K9ac و H3K9me2 در کروماتین سلول های کومولوس گروه بیمار نسبت به گروه کنترل افزایش معنی­دار نشان داد(05/0p<). هم چنین سطح افزایش یافته­ای از اتصال پروتئینERβ به ژنوم بیماران نیز در مقایسه با گروه کنترل مشاهده گردید. نتیجه گیری: تغییرات اپی­ژنتیکی از نوع هیپراستیلاسیون و هیپرمتیلاسیون در سطح هیستون­ها و هیپرمتیلاسیون DNA کل ژنوم سلول های کومولوس بیماران نابارور مبتلا به اندومتریوز، همراه با افزایش سطح اتصال پروتئین ERβ رخ داده است.

زمینه و هدف: مگس ها به لحاظ ارتباط نزدیک با انسان قادر به انتقال مکانیکی بسیاری از عوامل بیماری زا و در نتیجه ایجاد بیماری های مختلف می باشند. شناخت و تعیین گونه ای مگس ها برای آگاهی از وضعیت موجود و برنامه ریزی برای کنترل آنها ضروری می باشد. لذا هدف از این مطالعه تعیین و بررسی تنوع گونه ای و وفور نسبی مگس های مهم از نظر پزشکی در شهرستان فولادشهر اصفهان بود. روش بررسی: این مطالعه از نوع توصیفی ـ تحلیلی می باشد. نمونه برداری از فروردین تا اسفندماه سال 1398 به مدت یک سال و ماهیانه دوبار در ایستگاه های منتخب در شهرستان فولادشهر انجام شد. جمع آوری مگس های بالغ با استفاده از تور حشره گیری و استفاده از تله های بطری پلاستیکی مخروط وارونه انجام شد. به منظور تلاش برای به دست آوردن حداکثر تنوع گونه ای، نمونه برداری در چهارفصل و هر فصل شش نوبت به نحوی که دو بار در ماه و به تعداد یک بار در هر منطقه انجام شد. مکان نمونه گیری براساس نزدیکی به مکان های رشد و نمو مگس ها مانند اطراف بیمارستان، محل جمع آوری زباله، مراکز بهداشتی و درمانی و اماکن حیوانی با احتمال وجود مگس انتخاب شدند. متوسط دما، رطوبت و سرعت باد روزانه ثبت می شد. مگس ها پس از صید به آزمایشگاه منتقل و مونته شدند، سپس با استفاده از کلید تشخیص معتبر مورد شناسایی قرار گرفتند. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آماری همبستگی اسپیرمن و رگرسیون GEE تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: در نتیجه این مطالعه 6030 مگس از سه خانواده موسیده ـ کالیفوریده و سارکوفاژیده صید شدند.بیشترین تعداد مگس متعلق به جنس موسکا دامستیکا(72 درصد) و سارکوفاگا اجپتیکا(08/0 درصد) کمترین فراوانی را داشتند. بیشترین وفور مگس ها در ماه تیر و کمترین مقدار به ترتیب در ماه های دی و بهمن در شهر فولادشهر مشاهده شد. نتایج همبستگی نشان داد که با کاهش مقدار رطوبت جمعیت گونه­های مگس به­تدریج افزایش می­یابد(004/0p<) و هم چنین با افزایش دما میزان فراوانی جمعیت مگس ها نیز افزایش می یابد(0001/0p<). نتیجه گیری: با توجه به وفور مگس ها در منطقه مورد مطالعه و با توجه به نقش بسیار مهم آنها در بهداشت منطقه، اتخاذ روش های مناسب جهت مدیریت منابع و استفاده از ظرفیت های موجود برای کنترل جمعیت مگس ها در منطقه مورد مطالعه، ضروری به نظر می رسد.

زمینه و هدف: بیماری کوویدـ19 دارای علایم بالینی متعدد و متفاوتی در گروه های مختلف می باشد که این امر شناسایی علایم شایع در کودکان به عنوان ناقلین خاموش و شناسایی به موقع بیماران را در کنترل گسترش این بیماری پررنگ تر می نماید. لذا هدف از این مطالعه تعیین و بررسی شیوع علایم بالینی کوویدـ 19 در کودکان بود. روش بررسی: این مطالعه یک مطالعه مروری و متاآنالیز می باشد که بر اساس دستورالعمل پریزما انجام شد. شیوع علایم به عنوان فاکتورهای شناسایی کودکان مبتلا به کوویدـ19 در بدو ورود به بیمارستان در فاصله زمانی سال های 1399 الی 1401 بررسی گردید. مقالات مورد استفاده در بانک های اطلاعاتی بین المللی و داخلی با استفاده از کلید واژه های؛ کودکان، اطفال، کوویدـ19، علایم، علایم بالینی، تب، اسهال، استفراغ، نفس تنگی، سرفه، سردرد، تهوع، لرز، بدن درد، خستگی و بی حالی جستجو شدند. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون ایگر برای بررسی خطای انتشار و ناهمگنی با استفاده از آزمون I2ارزیابی شد . یافته ها: به منظور تعیین شیوع علایم بیماری کوویدـ19 در کودکان، در مجموع 261 مقاله دریافت شد که در نهایت 21 مقاله در تجزیه و تحلیل در نظر گرفته شد. به طور کلی 2200 بیمار در این مطالعه بررسی شد. با توجه به نتایج، تب با شیوع کلی 47 درصد و فاصله اطمینان 95 درصد(50/50-96/38) بیشترین علامت و اسهال با شیوع کلی 69/6 درصد و فاصله اطمینان(05/8 - 42/5) کمترین میزان شیوع را داشتند. نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه تب و سرفه دو علامت بارز بیماری کوویدـ19 در کودکان هستند. با توجه به این که این دو علامت به عنوان علایم معمول در اغلب بیمار ی های کودکان نیز مطرح هستند، در دوران اپیدمی حاضر می بایستی که در شناسایی کودکان بیمار و یا آلوده مورد توجه قرار گیرند.

زمینه و هدف: پوسیدگی زودرس دندانی(Early Childhood Caries) یکی از مشکلات شایع بهداشتی است و فاکتورهای متعددی در شروع و پیشرفت آن نقش دارند که با بررسی آن ها و آموزش به موقع والدین، می توان نقش مهمی در کنترل این بیماری ایفا کرد. هدف از این مطالعه تعیین و بررسی شیوع پوسیدگی های زودرس دوران کودکی و برخی عوامل مرتبط با آن، در کودکان 6 ـ3 سال استان کهگیلویه و بویراحمد در سال 1398 بود. روش بررسی: این تحقیق یک مطالعه توصیفی ـ تحلیلی از نوع مقطعی بود و 565 کودک 3 تا 6 ساله مهدکودک ها و مراکز پیش دبستانی شهرهای یاسوج، دهدشت و گچساران با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و وارد مطالعه شدند. تشخیص پوسیدگی وثیت آن به وسیله 3 نفر دانشجوی دندانپزشکی(هر شهر یک دندانپزشک )انجام شد. جمع آوری داده های دموگرافیک و عوامل مرتبط با پوسیدگی زود رس دندانی با استفاده از چک لیست انجام شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آماری کای اسکوئر و رگوسیون لجستیک تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: میانگین و انحراف معیار سنی کودکان 94/0+03/5 سال بود. 306 کودک پسر(2/54 درصد) و 259(8/45 درصد) دختر بودند. تقریباً 75 درصد از کودکان پوسیدگی زودرس دندانی داشتند و میانگین 69/3 ± 13/5 بود. بین پوسیدگی زودرس دندانی و وضعیت اشتغال مادران(0001/0p<)، وضعیت اشتغال پدران(0001/0p<)، زمان شروع مسواک زدن برای کودک(001/0=p)، انجام یا عدم انجام فلورایدتراپی(0001/0=p)، تعداد دفعات تغذیه باشیرینی جات در بین وعده های غذایی(04/0=p)، زمان اولین ویزیت دندانپزشکی(002/0=p) و تحصیلات مادران وجود داشت(01/0=p) ارتباط معنی دار آماری وجود داشت. بر اساس رگرسیون لجستیک، سن پدر(003/0=p، 24/1ـ04/1=OR ، CI95% 12/1=OR)، وضعیت انجام فلورایدتراپی(0001/0=p، 18/9ـ97/1=OR ، CI95% 26/4=OR) و شاخص. شاخص dmft(dدندانهای پوسیده،mپرشده وf هز دست رفته) (0001/0=p، 4/2ـ76/1=OR، CI95% 05/2=OR ) پیش بینی کننده های پوسیدگی زودرس دندانی بودند. نتیجه[n1] گیری: با توجه به میزان شیوع بالای پوسیدگی های زودرس دوران کودکی در کودکان 6ـ3 سال، انجام مداخلات آموزشی به منظور افزایش آگاهی والدین در خصوص نحوه پیشگیری از پوسیدگی های زودرس دوران کودکی شامل استفاده ازوارنیش فلوراید، خمیردندان حاوی فلوراید،نحوه صحیح مسواک زدن تحت نظارت والدین، مشاوره رژیم غذایی،شیر دادن به کودک به طور مناسب و خوداری از بیش از حد شیر دادن به کودک در طول شب و اولین ملاقات دندان پزشکی کودک ضروری می باشد.