بررسی چگونگی تغییر از جوامع ساده به جوامع با ساختار پیچیده بسیار دشوار است. یکی از روش های ارزیابی، بررسی تغییراتی است که نشان دهنده ی حرکت به سوی پیچیدگی است. این پیچیدگی از طریق ویژگی های مختلفی که بعضی از آن ها دریافته های باستان شناسی قابل مشاهده هستند، مشخص می شود. منسوجات یکی از این یافتههاست که در ابعاد زندگی مادی جوامع پیش از تاریخ نقش مهم داشته است. تولید منسوجات رابطه مستقیمی با رشد دامداری و کشاورزی و شکلگیری طبقه متخصصین در جامعه پیشاز تاریخی دارد که مبتنی بر پیچیدگیهای اجتماعی آن جامعه است. یافته های باستان شناسی مربوط به تولید منسوجات در سراسر سه دوره ی روستانشینی به فراوانی از محوطه های جنوب غربی ایران به دست آمده است. بیشتر این یافته ها شامل وزنه های بافندگی، قرقره های بافندگی، سردوکها، سوزن و درفش های استخوانی در کنار بقایای متعددی از اثر حصیر و پارچه است که در این مقاله معرفی میشوند. مطالعه ی دادههای مرتبط با نساجی، رعایت قوانین و الگوهای مشخص مکانیکی در ساخت آن ها را نشان می دهد. این موضوع نشان دهنده ی پیشرفت، تکامل تدریجی و رسیدن به سطحی از تخصص در ساختن ابزار و همچنین افزایش در تولید منسوجات در اواخر دوره روستانشینی است. ابزار نساجی مورد مطالعه در این پژوهش اگرچه تمامی ابزار مورد استفاده در دوره ی روستانشینی نیستند اما سعی بر آن شده تا اکثر یافته های منتشرشده مورد مطالعه قرار بگیرد. روش تحقیق در این پژوهش، توصیفی – تحلیلی، به شیوهی کتابخانهای است.