مسئله این نوشته مطالعه چگونگی فائق آمدن بر فقدان روشمندی درتحلیل سیاسی اجتماعی معاصر ایران بود برای طرح و بررسی و حل مسئله از روش مشاهده و تحلیل تجربیات موجود بهره گرفته شد و در نهایت این نتیجه حاصل شد که با بهره گیری از عوامل هفتگانه نگاه جریان شناسانه، تمرکز بر رهبران سرآمد توجه به نقش دیانت و مذهب بر جامعه ایران عطف توجه به هویت ملی ایران، انقلاب اسلامی ایران موقعیت ژئوپولیتیکی ایران و دولت های رقیب تا حد زیادی می توان بر اغتشاش موجود فائق آمد.گرچه همواره در طول تاریخ معاصر ایران اشتیاق به آگاهی از تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران روزافزون بوده و وقوف آنها برای عموم و نخبگان ایران و بعضاً ایرانی همیشه جذاب بوده جز دلمشغولی های آنان به حساب آمد و اشراف به آنها را برای ترسیم حرکت ایران در آینده لازم و ضروری دانسته اند اما مطالعه این تحولات حالتی چند پاره و تکه تکه پیدا کرده و در حوزه های سیاسی خصوصاً رنگ و بوی بخشی نگری هم به خود گرفته است از لحاظ تاریخی از زمانی که آموزش سیاست در ایران سامان مند شده