هنگامی که در تولید، توزیع و ارائه خدمات، سخن از خط سوم به میان می آید، ناخواسته اندیشه ای متمایز و متفاوت از فعالیتی خاص در ذهن متبادر می گردد و یا به تعبیری دیگر که غالباً در زبان و ادبیات کهن ما آمده، بخصوص در نظم و نثر برشمردند پرهیز از افراط و تفریط است که ادبا میگویند: نه ایجاز مخل و نه اطناب ممل، بلکه مساوات می تواند مناسب ترین شیوه ارائه مطلب می تواند باشد. حال این که در مورد خط سوم درمان که موضوع سخن است از تواماً شدن هر دوی دیدگاه ها الهام گرفته شده و چه بسا عبور از ساختارهای مبتنی بر سوداگری در پاره ای از موارد موجب ارائه خدمات بهینه و استاندارد را به هم نوع مهیا سازد، پس در ارائه راهکار خط سوم می بایست شاخص هایی در جامعه هدف به عنوان ارزش، نماد و سمبل حائز اهمیت هستند که نمود آن موجب رجحان پایه بر سایر ارائه کنندگان داده ها یا سایر مراکز یا گروه های همسان گردد. و از آن جا که انسان را نمی توان به هیچ وجه جدا از زمینه وجودیش دانست، پس می تواند به جایی برسد که غیر از خداوند کسی به آن مقام راه ندارد...