مقدمه و هدف: بافت چربی از مهمترین منابع سنتز و ترشح آدیپوکاین­ ها است. تغییر در محتوای این بافت می تواند تعادل را بهم­زده و بدن را به سوی شرایط نامطلوب سوق دهد. هدف این مطالعه بررسی اثر تمرینات مقاومتی کل بدن بر سطوح سرمی فورین، آدیپولین و پروتئین واکنش پذیر C در مردان سالمند دارای اضافه وزن بود.مواد و روش ها: در این پژوهش نیمه تجربی، 30 مرد سالمند دارای اضافه وزن شرکت و به طور تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل (15 نفره) تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت 12 هفته، هر هفته 3 جلسه به مدت 60 دقیقه (به ترتیب 10 ، 40 و 10دقیقه گرم­ کردن، تمرین و سردکردن) تمرینات مقاومتی را انجام دادند. نمونه های خونگیری 48 ساعت قبل و بعد از دوره مداخلـه، برای سنجش سطوح سرمی فورین، آدیپولین و پروتئین واکنشگر C جمع آوری شد. اطلاعات با استفاده از آزمون کوواریانس و t زوجی در سطح معنی داری 0.05 تحلیل شدند.یافته ها: تمرینات TRX، باعث افزایش معنی دار در سطح سرمی فورین، آدیپولین و کاهش معنی دار در سطح سرمی پروتئین واکنشگر C در پس آزمون گروه تجربی نسبت به پیش آزمون شد (0.05>P). نتایج آزمون کوواریانس نشان داد که میزان شاخص فورین و آدیپولین در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل افزایش و شاخص CRP کاهش معنی دار یافت (0.05>P).بحث و نتیجه گیری: به نظر می­ رسد این نوع تمرینات بتواند در جهت کاهش بیماری های قلبی - عروقی و دیابت در افراد سالمند مفید باشد. همچنین با توجه به ارتباط این شاخص ها با اختلالات پیش دیابت و دیابت، می توانند به عنوان عوامل خطر یا نشانگر زیستی یاد کرد.

مقدمه: آدیپولین یک نوع هورمون است که از سلول های چربی ترشح می شود و به عنوان یک تنظیم کننده ی متابولیک با خواص ضدالتهابی عمل می کند و میزان آن از طریق وضعیت چاقی، دیابت و التهاب کاهش می یابد. از این رو پژوهش حاضر با هدف مقایسه ی اثر تمرینات هوازی با شدت بالا و شدت متوسط بر سطوح سرمی آدیپولین و برخی شاخص های سندرم متابولیک در زنان چاق انجام شد. روش ها: در این تحقیق نیمه تجربی، تعداد 36 نفر به صورت تصادفی در سه گروه 12 نفره (2 گروه تجربی و یک گروه کنترل) تقسیم شدند. گروه تمرین هوازی با شدت 85-95 درصد ضربان قلب بیشینه، هر جلسه به مدت 33 دقیقه روی تردمیل به صورت متناوب راه رفتن و دویدن را اجرا کردند و گروه تمرین با شدت 50-70 درصد ضربان قلب بیشینه، 41 دقیقه به صورت مداوم راه رفتند (مدت تمرینات برای 2 گروه 8 هفته و 3 جلسه در هفته بود و گرو کنترل در این مدت فعالیتی نداشتند). از آزمون های آماری تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری (05/0p>) استفاده شد. یافته ها: تمرینات هوازی با شدت بالا سبب افزایش معنی دار سطوح آدیپولین سرمی (001/0=p)، کاهش مقادیر کلسترول تام (020/0=p)، تری گلیسیرید (021/0=p) و مقاومت به انسواین (001/0=p)گردید؛ همچنین یافته ها حاکی از عدم اختلاف معنی داری در مقادیر لیپوپروتیین پرچگال (615/0=p)، لیپو پروتیین کم چگال (604/0=P) و فشارخون (269/0=p) در 3 گروه مورد مطالعه بود و تمرین هوازی با شدت متوسط بر سطح سرمی آدیپولین نمونه موثر نبود (192/0=p)، فقط گلوکز (025/0=p) تری گلیسرید (010/0=p)، فشارخون سیستولیک (028/0=p) و انسولین (043/0=p) کاهش یافته است و میزان کلسترول، لیپوپروتیین کم چگال و لیپوپروتیین پرچگال تغییر معناداری نداشته اند. نتیجه گیری: در پایان می توان گفت به نظر می رسد افراد برای افزایش میزان آدیپولین به عنوان شاخص بهبود دهنده حساسیت انسولینی و همچنین بهبود شاخص های سندرم متابولیک می توانند از تمرینات هوازی با شدت بالا بهره ببرند.

تغییرات فورین و آدیپولین در شرایط چاقی ممکن است به پاتوژنز دیابت و اختلالات قلبی- عروقی و متابولیکی منجر شود. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر 8 هفته تمرین تم رینات مقاومتی با شدت بالا بر سطوح سرمی فورین و آدیپولین در مردان چاق پیش دیابتی بود. در این مطالعه نیمه تجربی 30 نفر از مردان چاق پیش دیابتی به صورت تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل (هر گروه 15 نفر)، تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت 8 هفته و هر هفته سه جلسه به مدت 60 دقیقه با شدت 80 تا 85 درصد یک تکرار بیشینه در تمرین شرکت کردند. سطوح فورین، آدیپولین و مقاومت به انسولین در دو نوبت پیش و پس آزمون اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس و تی همبسته انجام شد. نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس نشان داد مقادیر فورین (001/0=P)، گلوکز (001/0=P)، انسولین (001/0=P)، و شاخص مقاومت به انسولین (001/0=P) در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل کاهش معنادار و سطح آدیپولین (001/0=P) افزایش معناداری داشت. نتایج درون گروهی t زوجی نیز کاهش معنادار فورین (001/0=P، 5/13- درصد)، انسولین (001/0=P، 5/17- درصد)، گلوکز (001/0=P، 1/19- درصد)، مقاومت به انسولین (001/0=P، 8/40- درصد) و افزایش معنادار آدیپولین (003/0=P، 4/1 درصد)، در پاسخ به پروتکل تمرین را نشان داد. به نظر می رسد سطوح آدیپولین و فورین متاثر از شاخص های مرتبط با دیابت و ترکیب بدن قرار گیرد. از طرفی، احتمالا شدت بالا در تمرینات مقاومتی را بتوان به عنوان یک عامل کارامد در بهبود شاخص های التهابی در نظر گرفت.

مقاله پژوهشی مقدمه: مطالعات بسیاری در مورد اثرات مفید تمرینات اینتروال شدید (High-intensity interval training) HIIT بر چاقی و کبد چرب غیرالکلی اتفاق نظر دارند. پژوهش حاضر به بررسی اثر هشت هفته تمرین تناوبی با شدت بالا بر سطوح سرمی آدیپولین و آیریزین موش های نر چاق مبتلا به کبد چرب غیرالکلی می پردازد. روش ها: 24 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به صورت تصادفی به سه گروه کنترل سالم؛ کنترل کبد چرب؛ HIIT کبد چرب تقسیم شدند. برای القای چاقی/کبدچرب، موش های صحرایی به مدت 10 هفته با رژیم غذایی پرچرب تیمار شدند. برای اطمینان از القاء بیماری از شاخص لی (Lee index) استفاده شد. موش های گروه تمرین، برنامه HIIT را روی تردمیل مخصوص جوندگان انجام دادند (8 هفته و 5 جلسه در هفته). 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی خونگیری انجام شد و تحلیل های سرمی از طریق روش الایزا انجام گرفت. یافته ها: کاهش سطوح آیریزین و آدیپولین سرم در گروه کنترل کبد چرب نسبت به کنترل سالم مشاهده شد (0/001 = P). نتایج حاکی از افزایش معنی دار سطوح سرمی آیریزین در گروه HIIT-کبد چرب نسبت به کنترل کبد چرب بود (0/001 = P). همچنین بین گروه HIIT-کبد چرب و گروه کنترل سالم تفاوت معنی داری مشاهده نشد (0/05 < P). نتیجه گیری: افزایش آیریزین و آدیپولین به عنوان مکانیسم هایی از اثرگذاری HIIT به عنوان راهی برای مقابله با اثرات مضر چاقی و کبد چرب مطرح هستند.