مقدمه و هدف: استان مرکزی از جمله قطب ­های مهم پرواربندی گوساله در کشور تلقی می­ شود. این استان با دارا بودن 370 هزار رأس گاو و گوساله اعم از اصیل، دورگ و بومی، بیش از 4/4 درصد از کل جمعیت گاو و گوساله ایران را در اختیار داشته و در بین استان ­های کشور حائز مقام دوازدهم می­ باشد. ضمن اینکه، این استان با تولید 15 هزار تن گوشت گاو و گوساله حدود 3/3 درصد تولید گوشت قرمز گاو و گوساله کشور را به‎خود اختصاص داده است. در سال ­های اخیر علاقه زیادی از سوی دامداران استان برای پرواربندی گوساله ­های نژاد سیمنتال، به‎دلیل آرام بودن و بازده تولید گوشت مطلوب ­تر و نیز سازگاری با شرایط آب و هوایی این استان به­ وجود آمده است که این مسئله نیز باعث تمایل و درخواست معاونت بهبود تولیدات دامی استان جهت اجرای پروژه­ای به­ منظور تعیین بازده و خصوصیات پروار این نژاد به‎صورت علمی و مستند شد. از آنجا که در استان پژوهشی جهت مقایسه بین عملکرد رشد و پروار گوساله­ های دورگ هلشتاین و سیمنتال انجام نشده و اطلاعات اندکی از ویژگی­ های لاشه و وزن های مناسب کشتار نژادهای گاو در استان وجود دارد، پرواربندان گوساله اطلاعات دقیقی در مورد میزان بهره ­وری، مصرف خوراک و صفات رشد و کیفیت لاشه گوساله‎های نژادهای مختلف در اختیار ندارند. لذا این پژوهش به‎منظور مقایسه صفات و ویژگی­ های پروار و لاشه گوساله‎های نر دورگ نژادهای بومی- هلشتاین و آمیخته های نژادهای بومی - سمینتال در یکی از واحدهای پرواربندی استان مرکزی که شرایط و امکانات لازم برای اجرای پژوهش را داشت (داشتن باسکول و جایگاه مناسب و کافی)، انجام شد. مواد و روش‎ها: تعداد 60 رأس گوساله نر با میانگین وزنی 10 ± 160 کیلوگرم به دو گروه 30 رأسی تقسیم شدند (گروه اول گوساله‎های دورگ بومی هلشتاین و گروه دوم گوساله­ های دورگ بومی- سیمنتال). به‎نحوی‎که کمترین تفاوت از نظر وزن و وضعیت بدنی بین دو گروه وجود داشت. برای هریک از گروه­ ها، بر اساس احتیاجات مواد مغذی گوساله ­ها و با توجه به مواد خوراکی مناسب و قابل دسترس در واحد، جیره­ های متعادل و بهینه بر پایه جداول NRC گاوهای گوشتی سال 2016 تنظیم شد و خوراک­ های کاملاً مخلوط متوازن بعد از طی یک دوره عادت دهی 14 روزه، در اختیار گوساله­ ها، قرار گرفت. میانگین میزان مصرف علوفه به کنسانتره در کل دوره حدود 40 به 60 تنظیم گردید. در طول دوره پروار، خوراک مصرفی روزانه در سه نوبت و تا حد اشتها در اختیار گوساله ­ها قرار گرفت. میزان خوراک مصرفی روزانه گوساله ­ها ثبت شد. دام ­ها ماهیانه یک بار پس از 12 ساعت محرومیت از غذا و قبل از تغذیه صبح توزین شدند و سپس محاسبه ضرایب تبدیل غذایی دام ­های هر گروه انجام شد. دوره پروار تا رسیدن گوساله­ ها به وزن مناسب ادامه یافت. در پایان دوره، تعداد 5 رأس از گوساله­ های هر گروه، پس از 12 ساعت محرومیت از غذا، توزین و ذبح شدند و وزن و بازده لاشه و ضخامت چربی روی دنده 12 گوساله‎ها اندازه‎گیری شد. تجزیه داده­ های مربوط به مصرف خوراک و افزایش وزن دام ها به­ صورت اندازه ­گیری­ های تکرار شده در زمان انجام شد و مقایسه میانگین ها با آزمون دانکن صورت پذیرفت. یافته‎ها: نتایج نشان داد که کل افزایش وزن گوساله ­ها در دوره پروار، برای گوساله­ های دورگ بومی- سیمنتال و دورگ بومی- هلشتاین به‎ترتیب 360 و 336 کیلوگرم بود که نشان دهنده افزایش وزن بالاتر (24 کیلوگرم) گوساله‎های دورگ بومی- سیمنتال بود (0/03p=). میانگین افزایش وزن ماهانه گوساله­ های دورگ بومی- سیمنتال و بومی- هلشتاین در یک دوره پروار به‎ترتیب برابر با 40 و 37/300 کیلوگرم و افزایش وزن روزانه آنها به‎ترتیب 1/330 و 1/240 کیلوگرم کیلوگرم در ماه بود (0/032p=). میانگین ماده خشک مصرفی روزانه در طول دوره پروار برای گوساله ­های دورگ سیمنتال و دورگ هلشتاین به‎ترتیب برابر با 8/05 و 8/28 کیلوگرم بود که تفاوت بین آن­ها معنی­ دار نبود. میانگین ضریب تبدیل غذایی در کل دوره پروار برای گوساله‎های دورگ سیمنتال و دورگ هلشتاین به‎ترتیب 6/05 و 6/67 بود که تفاوت بین دو گروه معنی­ دار بود (0/04p=). میانگین بازده لاشه گرم گوساله های دورگ سیمنتال و دورگ هلشتاین در پایان 9 ماه پروار 55/45 و 52/27 درصد بود که تفاوت معنی­ داری بین دو گروه وجود داشت (0/01p =). ضخامت چربی پشتی بین دنده‎های 12 و 13 با تفاوت معنی­ داری در گوساله­ های دورگ سیمنتال کمتر از گوساله های دورگ هلشتاین (به‎ترتیب 6/05 و 6/75 میلی متر) و ضخامت عضله راسته در محدوده دنده‎های 12 و 13 با تفاوت معنی­ داری در گوساله‎های دورگ سیمنتال بیشتر از دورگ­ های هلشتاین بود (به ­ترتیب 53/62 و 51/4 میلی­ متر) (0/035=p). نتیجه‎گیری: نتایج حاصل شده از این پژوهش نشان داد که گوساله‎های دورگ بومی- سیمنتال دارای راندمان بهتری از نظر رشد، بازده غذایی و ویژگی‎های لاشه و گوشت نسبت به گوساله‎های دورگ بومی- هلشتاین هستند. لذا برای اقتصادی کردن تولید گوشت و تأمین گوشت قرمز مورد نیاز کشور از منابع داخلی پیشنهاد می­ شود که در صورت امکان تعدادی از پرواربندی‎های کشور، اقدام به پروار نمودن این نژاد پربازده نمایند.

فلورفنیکل یک آنتی بیوتیک وسیع الطیف و مشابه کلرامفنیکل است که مصرف آن در حیوانات مولد غذا تایید شده است. این مطالعه بخشی از یک پروژه بزرگتر است که با استفاده از مدلسازی فارماکوکینتیک– فارماکودینامیک برای ارزیابی داروهای ضدمیکروبی در پنومونی گوساله ها انجام شد. 10 راس گوساله سالم، داروی فلورفنیکل را بصورت یک تزریق زیرجلدی با دوز 40 میلیگرم بازای کیلوگرم وزن دریافت کردند و در زمانهای مشخص (0- 120 ساعت) نمونه های سرم و همچنین نمونه های اکسودا و ترانسودا با استفاده از یک مدل محفظه بافتی، جمع آوری گردید. غلظت فلورفنیکل در نمونه ها به کمک یک روش معتبر کروماتوگرافی مایع با کارآیی بالا تعیین مقدار و پارامترهای فارماکوکینتیک فلورفنیکل در مایعات بیولوژیک گوساله ها محاسبه گردید. سپس یافته های فارماکوکینتیک برای تلفیق فارماکوکینتیک– فارماکودینامیک و برای تعیین نسبت های عیار متوسط به حداقل غلظت مهاری (Cave/MIC) اجرام مانهمیا همولیتیکا و پاستورلا مولتوسیدا در دوره های 24 ساعته پس از تزریق، بکار گرفته شد. در مدلسازی فارماکوکینتیک، یک مدل دوبخشی برای نمونه های سرم و یک مدل یک بخشی برای نمونه های اکسودا و ترانسودا استفاده شد. مقایسه داده های فارماکوکینتیک سه مایع بیولوژیک، نشانگر آن بود که میانگین ماکزیمم عیار (Cmax) سرم، 5.91 میکروگرم در میلی لیتر، و میانگین زمان رسیدن به ماکزیمم عیار (Tmax)، 2.28 ساعت، بترتیب بیشتر و بسیار کمتر از مقادیر مربوطه در اکسودا (3.39 میکروگرم در میلی لیتر و 17.2 ساعت) و ترانسودا (2.84 میکروگرم در میلی لیتر و 17.9 ساعت) بود. این نتایج حاکی از آن است که فلورفنیکل براحتی به مایعات بینابینی نفوذ کرده و انتشار می یابد و عیارهایی در حدود نصف عیارهای سرمی را در مایعات محفظه بافتی ایجاد می کند. تلفیق فارماکوکینتیک-فارماکودینامیک در سرم گوساله ها، مقادیر مطلوبی را برای نسبت سطوح زیر منحنی 24-0 ساعت به حداقل غلظت مهاری (AUC0-24h/MIC) اجرام مانهمیاهمولیتیکا و پاستورلامولتوسیدا، بترتیب 151.8 و 183.3 ساعت، و برای مدت زمان حضور عیارهای بالاتر از حداقل غلظت مهاری (T>MIC)، حداقل 72 ساعت، نشان داد. بر اساس یافته های این مطالعه، عیارهای درمانی فلورفنیکل با یکبار تجویز زیرجلدی حداقل بمدت 72 ساعت حفظ می شود با این حال ضروری است کفایت این رژیم درمانی در پنومونی گوساله ها در کارآزمایی های بالینی مورد بررسی قرار گیرد.

زمینه مطالعه: کریپتوسپوریدیوم انگل تک یاخته ای درون سلولی است که به عنوان عامل عمده ایجاد اسهال در انسان و حیوانات تلقی می گردد.هدف: میزان وقوع آلودگی به کریپتوسپوریدیوم در گوساله های مبتلا به اسهال در دامداری های اطراف تهران و همچنین نقش عوامل موثر در بروز آن مورد مطالعه قرار گرفت.روش کار: 200 نمونه مدفوع از گوساله های مبتلا به اسهال به روش نمونه گیری خوشه ای از دامداری های اطراف تهران تهیه و با روش رنگ آمیزی ذیل– نیلسن اصلاح شده مورد بررسی قرار گرفت.نتایج: وجود کریپتوسپوریدیوز در 18 گوساله (9%) مورد تایید قرار گرفت. میزان شیوع آلودگی به کریپتوسپوریدیوز ارتباط معنی داری با جنسیت دام (p=0.928) و سابقه اسهال (p=0.640) نداشت، ولی میزان وقوع آلودگی در گوساله های شیرخوار با سن کمتر از دو ماه با بستر کود خشک، بیشتر بود.نتیجه گیری نهایی: با توجه به گزارش های آلودگی به کریپتوسپوریدیوز در بررسی های متعدد از مناطق مختلف کشور، شناخت متغیرهای تاثیرگذار بر وقوع آلودگی می تواند نقش بسزایی در کنترل این تک یاخته داشته باشد.

دوره حوالی تولد پرخطرترین دوره در زندگی همه حیوانات است. مرگ و میر دوره حوالی تولد گوساله در 48 ساعت اول زندگی بین 3 تا 3/10 درصد برآورد شده است. بیش از 60 درصد از تولیدکنندگان گزارش کرده اند که بیشتر مرگ و میر گوساله های آنها در بدو تولد اتفاق می افتد. علل اصلی مرگ و میر دوره حوالی تولد به ترتیب اهمیت، اسیدوز تنفسی و متابولیک، ترومای حین زایمان، هیپوگلوبولینمی، عفونت و کمبودهای مادرزادی و امفالوفلبیت هستند. حدود 90 درصد گوساله هایی که در دوره حوالی تولد می میرند زنده متولد می شوند و بسیاری از این تلفات قابل پیشگیری است. مدیریت گوساله های تازه به دنیا آمده از طریق اجرای پروتکل های ساده که راهبرد های مناسبی را درسطح گله و روش های صحیحی که بصورت انفرادی ارائه میدهند به بهترین شکل قابل دست یابی هستند. این پروتکل ها مدیریت گاوها درحوالی زایش، در زمان زایش (پایش راحتی زایمان و تشخیص و مداخله در سخت زایی) و مدیریت گوساله تازه به دنیا آمده را پوشش می دهند. بنابراین بسیار ضروری است که ارزیابی سریع و مراقبت از گوساله جهت اطمینان از سلامت و زنده مانی و جلوگیری از خسارات اقتصادی ناشی از مرگ در حوالی تولد صورت بگیرد.