بیان مساله: طی چند سال اخیر کاربرد کامپوزیت ها برای ترمیم دندانها بویژه دندانهای خلفی رایج شده است. یکی از مشکلات موجود در مورد ترمیم دندانها با رزین های کامپوزیت، بروز درز در حد فاصل کامپوزیت با دندان می باشد؛ از جمله روشهای مقابله با این مشکل، استفاده از روش ساندویچ یعنی کاربرد گلاس آینومر به عنوان بیس، قبل از کاربرد رزین کامپوزیت می باشد. از آنجا که الگوی پلیمریزاسیون در کامپوزیت های سخت شونده به طور شیمیایی و کامپوزیت های سخت شونده با نور متفاوت است، به نظر می رسد تاثیرات متفاوتی بر باند گلاس آینومر با عاج دندان داشته باشند.هدف: مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر کاربرد کامپوزیت نوری و شیمیایی بر باندگلاس آینومر نوری به عاج دندان انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی (In- vitro) 40 دندان پرمولر انسانی انتخاب و به چهار گروه زیر تقسیم شدند. در گروه 1، فقط گلاس آینومر نوری با ضخامت 1 میلیمتر بر روی سطح عاج قرار گرفت. در گروه 2، گلاس آینومر نوری با ضخامت 1 میلیمتر و کامپوزیت شیمیایی ضخامت 2 میلیمتر و به صورت توده قرار داده شد. در گروه 3، گلاس آینومر نوری با ضخامت 1 میلیمتر- کامپوزیت نوری به ضخامت 2 میلیمتر و به صورت دو لایه 1میلیمتری قرار گرفت. در گروه 4، گلاس آینومر نوری با ضخامت 1 میلیمتر- اچینگ با اسید فسفریک 37% به مدت 10 ثانیه- کامپوزیت نوری به ضخامت 2 میلیمتر و به صورت 2 لایه 1 میلیمتری قرار گرفت. اندازه درز در حد فاصل گلاس آینومر دندان و گلاس آینومر-کامپوزیت با استفاده از میکروسکوپ الکترونی مشخص گردید و با آزمونهای آماری ANOVA و t-student تجزیه و تحلیل شد. نمونه ها از نظر بروز ترک در مواد نیز بررسی شدند.یافته ها: در گروههای 1 و 2 هیچ درزی در حدفاصل گلاس آینومر- عاج دندان و ترک در گلاس آینومر مشاهده نشد. در گروه 3 در حد فاصل گلاس آینومر- کامپوزیت نوری، درز مشاهده شد ولی ترک در همه نمونه ها در گلاس آینومرنوری مشاهده شد. در گروه 4 در هر دو حد فاصل، درز وجود داشت و ترکهای شدیدی نیز در گلاس آینومرنوری مشاهده گردید. کمترین میزان درز مربوط به گروه 1 و 2 و بیشترین میزان مربوط به گروه 4 بود و بین میزان درز در گروههای 3 و 4 با گروه شاهد و گروه 2 اختلاف معنی داری وجود داشت (05/0 P<).نتیجه گیری: با توجه به شرایط این تحقیق، با کاربرد کامپوزیت شیمیایی بر روی گلاس آینومر نوری، هیچ گونه درز و ترکی بروز نکرد و ترمیم کاملا یکپارچه بود؛ اما کاربرد کامپوزیت نوری و نیز اچ کردن گلاس آینومر نوری قبل از کاربرد کامپوزیت نوری، بروز درز و ترک را تشدید نمود.

سابقه و هدف: در براکت های ارتودنسی برخلاف مواد ترمیمی یا پرسلن ها استحکام برشی باند ادهزیو های مورد استفاده حایز اهمیت است زیرا نیروهای مایل ناشی از مواد غذایی یا اجسام یا کشش غذاهای چسبنده براکت ها را تحث تاثیر قرار می دهد؛ هدف از انجام این مطالعه اندازه گیری و مقایسه استحکام باند برشی و میزان ادهزیو باقی مانده بر سطح مینای براکت باند شده توسط کامپوزیت light CURE، no mix(self CURE) و no bond (GC orthoconnect) بود. مواد و روش ها: در این مطالعه آزمایشگاهی در مجموع از 27 دندان پرمولر انسانی سالم و بدون پوسیدگی استفاده شد. نمونه ها به 3 گروه شامل کامپوزیت light CURE، no-mix و no bond (GC orthoconnect) تقسیم شدند. پس از پروسه باندینگ و ترموسایکل، براکت های فلزی (American Orthodontics) با استفاده از دستگاه universal testing machine دباند شدند. نمره شاخص ادهزیو باقی مانده (ARI) ارزیابی شد. یافته ها: بیش ترین میانگین SBS (Shear Bond Strength) مربوط به کامپوزیت self CURE (71665/5 ±,0402/18) ارایه شد. درحالی که، کم ترین مقدار میانگین SBS در گروه کامپوزیت light CURE مشاهده شد (98995/3±,7890/7). تفاوت معنی داری در مقادیر SBS بین همه گروه ها به جز بین گروه های no bond و self CURE (18/0=P، 05/0P>)، وجود داشت. بیش ترین امتیاز ARI در self CURE، صفر و در گروه های no bond و light CURE، 3 بود. استنتاج: کامپوزیت no bond نسبت به کامپوزیت light CURE استحکام باند برشی بالاتر و شکست باند کم تری را نشان داد؛ با توجه به استحکام باند قابل قبول کامپوزیت no bond (GC orthoconnect)، می تواند آن را برای باند براکت های ارتودنسی پیشنهاد نمود.

زمینه و هدف: پست های همرنگ غیر فلزی به واسطه سیمان رزینی و مواد چسبنده عاجی به دیواره کانال دندان می چسبند. دوام ترمیم به استحکام این اتصال وابسته است زیرا استحکام باند پست به ریشه منجر به گیر بهتر و توزیع مناسب تنش می شود. هدف از این مطالعه بررسی استحکام باند پست D.T. light توسط دو نوع سیمان رزینی self-CURE و dual-CURE و بررسی اثر مواد شوینده مختلف داخل کانال بر میزان استحکام باند این دو نوع سیمان رزینی و پست D.T. light به کانال دندان می باشد.روش بررسی: تعداد 40 عدد دندان تک کانال یک هفته در محلول تیمول 0.1٪ و سپس در آب مقطر نگهداری شد. تاج دندان از فاصله 2 میلی متری از CEJ قطع شد. سپس تمام دندان ها تا شماره 70 فایل شدند. شستشوی کانال ها در نیمی از دندان ها به صورت تصادفی با هیپوکلریت %2.6 و در نیم دیگر با نرمال سالین انجام شد. سپس دندان ها خشک و با گوتاپرکا به روش تراکم جانبی شدند. پس از تهیه فضای پست ،D.T. light  در یک زیر گروه با سیمان و باندینگ Multi link و در زیر گروه بعدی با سیمان رزینی Seal bond cement dual II و باندینگ Seal bond ultima در کانال قرار گرفت. پس از ترمو سایکل به فاصله 1 سانتی متری CEJ به سمت آپکس دندان قطع و طول باقیمانده به نه قسمت مساوی تقسیم شد و هر قسمت توسط دستگاه universal testing machine در معرض نیروی shear قرار گرفت. تنش لازم برای جدا شدن پست از دیواره ریشه محاسبه شد. از آنالیز واریانس سه طرفه و تست post hoc برای بررسی نتایج استفاده شد و p<0.05 بعنوان سطح معنی داری در نظر گرفته شد. سپس مدل شکست نمونه ها توسط استریو میکروسکوپ بررسی گردید. در انتها میزان %DC سیمان ها در شرایط مورد آزمایش توسط دستگاه FTIR اندازه گیری شد.یافته ها: عمق و نوع سیمان اثر معنی داری بر میزان استحکام باند داشت: به ترتیب (p=0.001) و (p=0.03)، ولی محلول شوینده کانال اثر معنی داری بر میزان استحکام باند نداشت (p=0.46) میزان باند با افزایش عمق کاهش یافت و سیمان dual-CURE استحکام بالاتری از سیمان self-CURE ایجاد نمود. همچنین DC % درجه پخت سیمان در سیمانdual-CURE  در عمق های مختلف دارای اختلاف معنی دار بود.نتیجه گیری: در پست D.T. Light استحکام باند سیمان dual-CURE از سیمان self-CURE بیشتر بود و این می تواند به علت خاصیت انتقال نور از طریق پست باشد. کاربرد هیپوکلریت سدیم %2.6 تاثیری در باند نداشت.

زمینه و هدف: مرحله سمان کردن یکی از مهمترین مراحل، در تکنیک تهیه ترمیمهای پرسلنی محسوب می شود؛ ولی اطلاعات محدودی در ارتباط با میزان استحکام باند سیستمهای رایج سرامیکی - به خصوص سرامیک های IPS-Empress 2، در دسترس می باشد. مطالعه حاضر با هدف تعیین میزان استحکام باند برشی میان سرامیک هایIPS-Empress 2  و سه نوع سمان رزینی Dual-CURE و مقایسه آنها با یکدیگر انجام شد.روش بررسی: در این بررسی تجربی آزمایشگاهی،30 جفت بلوک سرامیکی از نوعIPS-Empress 2  به شکل دیسک و به ضخامت 2.5 میلیمتر و قطرهای 8 و 10 میلیمتر آماده شدند. پس از سندبلاستینگ و پاکسازی اولتراسونیک، سطح کلیه نمونه ها توسط اسید هیدروفلوریک 9% به مدت 60 ثانیه اچ شد؛ سپس در سه گروه 10 تایی، توسط سه سیستم رزینی باندینگ سرامیک ها، شاملPanavia F 2 ، Variolink II و Rely X ARC دو به دو به یکدیگر باند شدند. پس از نگهداری کلیه نمونه ها در محیط آبی، با حرارت 37±1 درجه سانتیگراد به مدت 24 ساعت، عمل ترموسایکلینگ به تعداد 500 سیکل، بین درجه حرارتهای 5 و 55 درجه سانتیگراد، به مدت یک دقیقه در هر محیط، صورت گرفت. استحکام باند برشی برحسب مگاپاسکال، با کمک دستگاه Instron با سرعت mm/min0.5 اندازه گیری شد. اطلاعات موجود با استفاده از آزمون آماری One Way ANOVA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. مقایسه دو به دو گروه ها به روش Tukey HSD انجام شد. در انتها نوع شکست با کمک میکروسکوپ الکترونی (SEM) ارزیابی گردید. P<0.05 به عنوان سطح معنی داری در نظر گرفته شد.یافته ها: اختلاف آماری معنی داری بین استحکام باند برشی انواع سمانها یافت شد (P<0.05). سمانVariolink II  دارای بیشترین میزان استحکام باند با مواد سرامیکیIPS-Empress 2  بود؛ همچنین ترکیبی از انواع شکستها مشاهده گردید.نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر، سمانVariolink II  با بیشترین درصد وقوع شکست cohesive، دارای بیشترین استحکام باند با سرامیک هایIPS-Empress 2  بود.

ساختار ساندویچی شامل پوسته هایی نازک، سنگین و مستحکم ولی هسته ای سبک و تا حدی ضخیم و نسبتا ضعیف است که بین آنها اتصالی سخت و محکم بر قرار است. این ساختارها کاربرد زیادی در صنایع هوا فضا، ساختمان و خودروسازی دارند زیرا از استحکام و سفتی ویژه زیاد و خواص عایق گرمایی و صوتی خوبی بر خوردارند. از آنجا که رزینهای فنولی ارزان و از نظر گرمایی پایدارند، به عنوان زمینه در پوسته و به شکل اسفنج در هسته استفاده می شوند. در مورد روش ساخت ساختارهای ساندویچی فنولی اطلاعات اندکی در اختیار است. از این رو در این پژوهش، با استفاده از قالبگیری فشاری مبادرت به ساخت آنها به دو روش فرایند همزمان و جداگانه شده است. در فرایند همزمان، هسته و پوسته های کامپوزیتی با هم پخت می شوند ولی در فرایند جداگانه ابتدا هسته ای با چگالی و ضخامت مشخص تهیه و سپس با پوسته ها پخت خواهد شد. از نظر تجربی اثر نوع فرایند روی خواص خمشی ساختارهای ساندویچی در شرایط بهینه بررسی شد.