در این مقاله به توصیف و بررسی ساخت کنایی در گویش دشتی می پردازیم. بدین منظور، به مطالعه رفتار فاعل بندهای لازم و متعدی و مفعول در زمان حال و گذشته در این گویش پرداخته می شود. یکسانی / تقابل رفتاری این گروه های اسمی در انگیزش مطابقه بر روی فعل نشان می دهد که این گویش از الگوی کنایی گسسته بهره می برد؛ به عبارتی بندهای زمان حال از الگوی فاعلی - مفعولی و بندهای زمان گذشته از الگوی کنایی تبعیت می کنند. در توصیف الگوی کنایی، همچنین به مساله توزیع متفاوت وند و واژه بست که در ایجاد الگوی کنایی در این گویش نقش تعیین کننده دارند پرداخته می شود. بررسی الگوی کنایی گسسته در گویش دشتی می تواند به ایجاد بینش عمیق تری به سازوکارهای دستوری نظام زبان های ایرانی، هم به لحاظ رده شناسی و هم نظری، بینجامد.

ادب غنایی بیان نرم و لطیف احساسات و عواطف شخصی شاعر است و به عشق، دوستی، رنج، نامرادی و هرچه روح آدمی را متأثر می کند، توجه نشان می دهد. آنچه این نوع ادبی را از غیر آن متمایز می سازد، غلبه ی عنصر احساس و عاطفه بر دیگر عناصر شعری است. اندوه یکی از عمیق ترین و متأترکننده ترین احساسات آدمی است که در این پژوهش به شیوه ی توصیفی – تحلیلی و ابزار کتابخانه ای به بررسی مؤلفه های آن در اشعار احساسی و عاطفی فایز دشتی، محمدخان دشتی و مفتون بردخونی پرداخته شده است. هدف از این پژوهش مقایسه این حس در اشعار سه شاعر است و این که شاعران مورد بررسی در کاربرد این گونه مفاهیم چه وجه تشابه و تمایزی با هم داشته اند. در باب نتیجه ی این تحقیق می توان گفت که تبلور غم و اندوه در اشعار فایز، بیشتر جنبه ی شخصی دارد و در سروده های مفتون، بیشتر به دلایل خانوادگی و اجتماعی است. در شعر محمدخان دشتی نیز جنبه ی مذهبی و اجتماعی اندوه نمود چشمگیرتری داشته است. وی شعری را که به دور از بازگویی رنج و درد و اندوه بشری باشد، به هیچ می گیرد و گاه به سرایندگان بی درد در دوره ی مشروطیت و بازگشت ادبی تاخته است. در اشعار مفتون علت اندوه وی در ابتدای شاعری اش به شکل گنگ و نامفهوم ظاهر می شود، اما به تدریج علت اندوهش را می توان در تلاش وی برای رسیدن به کمال عرفانی یا غم برآمده از احساس تنهایی در هستی یافت.

ادب غنایی بیان نرم و لطیف احساسات و عواطف شخصی شاعر است و به عشق، دوستی، رنج، نامرادی و هرچه روح آدمی را متاثر می کند، توجه نشان می دهد. آنچه این نوع ادبی را از غیر آن متمایز می سازد، غلبه عنصر احساس و عاطفه بر دیگر عناصر شعری است. اندوه یکی از عمیق ترین و متاترکننده ترین احساسات آدمی است که در این پژوهش به شیوه توصیفی-تحلیلی و ابزار کتابخانه ای به بررسی مولفه های آن در اشعار احساسی و عاطفی فایز دشتی، محمدخان دشتی و مفتون بردخونی پرداخته شده است. هدف از این پژوهش مقایسه این حس در اشعار سه شاعر است و این که شاعران مورد بررسی در کاربرد این گونه مفاهیم چه وجه تشابه و تمایزی با هم داشته اند. در باب نتیجه این تحقیق می توان گفت که تبلور غم و اندوه در اشعار فایز، بیشتر جنبه شخصی دارد و در سروده های مفتون، بیشتر به دلایل خانوادگی و اجتماعی است. در شعر محمدخان دشتی نیز جنبه مذهبی و اجتماعی اندوه نمود چشمگیرتری داشته است. وی شعری را که به دور از بازگویی رنج و درد و اندوه بشری باشد، به هیچ می گیرد و گاه به سرایندگان بی درد در دوره مشروطیت و بازگشت ادبی تاخته است. در اشعار مفتون علت اندوه وی در ابتدای شاعری اش به شکل گنگ و نامفهوم ظاهر می شود، اما به تدریج علت اندوهش را می توان در تلاش وی برای رسیدن به کمال عرفانی یا غم برآمده از احساس تنهایی در هستی یافت.

زمینه و هدف یکی از ادوار سبک شناسی شعر فارسی، دوره ای موسوم به دوره بازگشت است. شاعران مکتب بازگشت، دارای سبک شخصی نیستند و تنها سبک شاعران کهن را تقلید کردند؛ اما گاه با همان شیوه تقلید، آثار بدیعی آفریدند. درنتیجه تامل در چگونگی اقتفاهای آنان از شاعران پیشین میتواند نتایجی را برای ادب دوستان به ارمغان آورد. این مقاله یکی از شاعران دوره بازگشت به نام محمدخان دشتی را معرفی میکند و به بررسی ویژگیهای سبکی در اشعار وی میپردازد. روش مطالعه در این پژوهش، اشعار محمدخان دشتی با روش گردآوری اطلاعات کتابخانه ای اسنادی از جهت ویژگیهای زبانی، ادبی و فکری با روش تحلیل محتوای کیفی و کمی بررسی میشود. یافته ها محمدخان دشتی از شعرای دوره دوم مکتب بازگشت محسوب میشود. مبنای کار وی بر تقلید صرف استوار است و اندک ابداع و نوآوری در آن دیده نمیشود. هم از نظر لفظ و شیوه بیان و هم از نظر محتوا و مضمون و توصیف، تنها سعی دارد به سرمشقهای خود نزدیک شود که البته در این راه تا حدودی موفق بوده است. نتیجه گیری از حیث ساختار و قالب شعری، دو قالب قصیده و غزل، محل انعکاس مضامین غنایی این شاعر است. در دیوان وی از اوزان سنگین و مهجور خبری نیست و اوزان بکاررفته، همگی از اوزان کثیرالاستعمال است. وی در جناسهای خود از واژه های ساده استفاده کرده است و با استفاده از مصادیق تکرار بر موسیقی کلام خویش افزوده است. اکثر لغات در اشعار وی ساده و قابل فهم و دور از ابهام و پیچیدگی است. در سطح نحوی، کاربرد ویژگیهای دستوری فارسی کهن، موجب کهنگی زبان وی شده است. از نظر بلاغی و ادبی، آرایه های جناس و تشبیه بسامد بیشتری نسبت به دیگر آرایه ها دارد. استفاده از صنایعی مانند تناقض، تمثیل و اسلوب معادله، تاثیرپذیری او از سبک هندی (سبک ماقبل) را اثبات میکند. در سطح فکری، محمدخان سعی در بیان افکار دوران سعدی و حافظ دارد و مضامین عاشقانه، مدح و مرثیه از مهمترین درونمایه های اشعار اوست. اما با وجود تصدی منصب سیاسی، مسایل اجتماعی و سیاسی زمان شاعر، انعکاسی در اشعار وی ندارد.

این پژوهش با هدف تعیین نیاز آموزشی کشاورزان در مرحله های گونه گون کاشت، داشت و برداشت گوجه فرنگی ارگانیک به انجام رسید. دیدمان تحقیق از نظر ماهیت موضوع کمّی بوده، نوع تحقیق از لحاظ هدف کاربردی و از نظر شیوهی گردآوری داده ها میدانی بود. جامعه ی آماری شامل 31 تن کارشناس و 550 تن از گوجه فرنگی کاران شهرستان دشتی بود که از طریق روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای با انتساب متناسب و استفاده از فرمول کوکران، شمار 226 کشاورز به عنوان نمونه انتخاب گردیدند. ابزار پژوهش پرسشنامه بود که روایی محتوایی آن توسط نظرخواهی از اعضای هیئت علمی دانشگاه و کارشناسان جهاد کشاورزی، و روایی همگرا از طریق محاسبه ی CR=0. 81 و AVE=0. 73 تأیید شد. پایایی پرسشنامه با استفاده از نرم افزار R و محاسبه ی ضریب تتای ترتیبی برای بخش های مختلف پرسشنامه(82/0-75/0 Ө = ) به دست آمد. پردازش نیازهای آموزشی بر مبنای مدل بوریچ صورت گرفت و مهم ترین نیازهای تولید محصول ارگانیک مشخص شدند. بر این اساس، مدیریت صحیح خاک و آماده سازی زمین زیر کشت، شناسایی و از بین بردن محل های تکثیر و زمستان گذرانی آفت ها، و کاشت رقم های جدید محصول که به آفت ها و بیماری ها مقاوم هستند، از مهم ترین نیازهای آموزشی در هر دو گروه کشاورزان و کارشناسان شناسایی شدند. توافق سنجی بین دیدگاه این دو گروه، با استفاده از آزمون من ویت نی صورت گرفت و یافته ها نشان دادند که این دو گروه در مورد بیشتر نیازهای آموزشی دیدگاه یکسانی دارند. نتایج تحلیل رگرسیون ترتیبی برای بررسی نقش متغیرهای اثرگذار بر نیازهای آموزشی، نشان داد که از بین متغیرهای پژوهش، تنها سه متغیر میزان تحصیلات، میزان عملکرد محصول و سطح زیر کشت بر احتمال برآورد نیازهای آموزشی گوجه فرنگی کاران تأثیر داشته اند. بدین ترتیب هر چه سطح تحصیل کشاورزان و عملکرد محصول گوجه فرنگی آنان بیشتر باشد، احساس نیاز آموزشی در آنها بالاتر است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف: امید به زندگی در دنیا افزایش یافته و به طور روزافزونی بر شمار سالمندان افزوده می شود. اکنون تنها زنده بودن هدف نیست بلکه چگونگی زندگی نیز مورد توجه است. سالمندان روستایی نیز از این امر مستثنی نیستند. باید کیفیت زندگی آنها بررسی شده تا تصمیم گیری های مناسب بر اساس نتایج به دست آمده، اتخاذ گردد. هدف این پژوهش بررسی کیفیت زندگی سالمندان روستایی است.روش بررسی: پژوهش حاضر یک مطالعه مقطعی توصیفی تحلیلی بوده که کیفیت زندگی سالمندان روستایی شهرستان دشتی استان بوشهر را در بهمن ماه سال 1388 با استفاده از پرسشنامه کیفیت زندگی SF36 مورد بررسی قرار داده است. با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای، 69 سالمند روستایی که ملاک های ورود به مطالعه را دارا بودند، به عنوان نمونه پژوهش برگزیده شدند. از نرم افزار آماری SPSS17 جهت تحلیل داده ها استفاده شد. همچنین از آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یکطرفه جهت بررسی رابطه متغیرهای دموگرافیک با کیفیت زندگی استفاده گردید.یافته ها: در بررسی رابطه کیفیت زندگی با متغیرهای دموگرافیک مشخص گردید که در دو قلمرو سرزندگی و سلامت روان باتوجه به سن و وضعیت تاهل، بین سالمندان تفاوت وجود دارد (p<0.05). تفاوت آماری معناداری در کیفیت زندگی سالمندان مرد و زن مشاهده نشد (p>0.05). میانگین نمرات سالمندان با سواد قرآنی در قلمرونقش فیزیکی، بالاتر از سالمندان بی سواد بود (p= 0.016). همچنین میانگین نمرات کیفیت زندگی، ابعاد و قلمروهای آن به جزء قلمرو عملکرد اجتماعی، پایین تر از متوسط بود.نتیجه گیری: کیفیت زندگی سالمندان روستایی شهرستان دشتی از متوسط پایین تر است به طوری که احتیاج به رسیدگی فوری داشته و انجام مداخلاتی جهت بهبود کیفیت زندگی آنها ضروری به نظر می رسد.

اراضی گسترده ای در مناطق خشک و کم باران جهان تحت تاثیر پی آمدهای تخریب اراضی ناشی از عوامل طبیعی و فعالیت های انسانی (کشاورزی) و بهره گیری بی رویه از زمین قرار گرفته و به سرزمین های بی حاصل و بیابانی تبدیل شده اند. در ایران هم به دلیل قرارگیری بخش گسترده ای از آن در منطقه خشک و نیمه خشک، فعالیت های کشاورزی از جمله روش غلط آبیاری و مدیریت نادرست اراضی می تواند به طور گسترده ای شوری و تخریب خاک را باعث شود. بنابراین اعمال مدیریت درست بر منابع آب و خاک کشاورزی جهت جلوگیری از تخریب ضروری می نماید. هدف از این پژوهش بررسی تغییر شوری در اراضی مختلف کشاورزی نسبت به اراضی مرتعی که به عنوان شاهد در نظر گرفته شده است می باشد. در این راستا با گزینش تیمارهای زراعی شامل اراضی کشت گندم آبی، اراضی کشت گندم دیم، اراضی کشت دانه های روغنی، اراضی سبزیجات تک کشتی و اراضی سبزیجات چند کشتی و مقایسه تغییرات میزان نسبت جذب سدیم(SAR)  و هدایت الکتریکی(EC)  در آنها نسبت به اراضی مرتعی در دو لایه رویی (30-0) و زیرین (60-30) در دشت خورموج (شهرستان دشتی) استان بوشهر، نتایجی مبنی بر اختلاف معنی دار عامل های مورد بررسی در هر دو لایه سطحی و عمقی به دست آمد. مقایسه میانگین تیمارها با آزمون دانکن نشاندهنده بیشترین مقدار EC و SAR در هر دو لایه مورد بررسی در اراضی کشت گندم می باشد. این نوع کشت بیشترین تخریب را در خاک ایجاد نموده است؛ همچنین مطلوب ترین تیمار در منطقه، اراضی کشت سبزیجات می باشد.