تعادل بین ساختارهای منومر- دیمر محلولهای آبی پورفیرین ها مطالعه شد. محلول پورفیرین های TPPS3,TPPS2 و TPPS4 با قدرت یونی متفاوت تهیه شده و از قانون بیر و انحراف از آن در این رابطه استفاده گردید. در قدرت یونی 0.1M و PH=7 ترتیب دیمریزاسیون پورفیرین ها به صورت: TPPS4<TPPS3<<CiS-TPPS2<Trans-TPPS2 ظاهر شدند. تقارن پورفیرین هایی با بار یکسان، روی اندازه ثابت دیمریزاسیون KD تاثیر می گذارند. مقادیر KD با افزایش در قدرت یونی افزایش می یابند و وقتی تا حد I=0 برون یابی رسید. پیش بینی می شود که ترکیبات هنوز مجتمع هستند. تاثیر متقابل II-II بین مولکولی برای توضیح مشاهده پدیده دیمریزاسیون استفاده می شوند. حلال DMSO/H2O برای منومر کردن تمام پورفیرین های آزاد فلزی بکار رفت.

زمینه و هدف: سطوح D-DIMER به عنوان نشانگرهای شدت بیماری و نرخ مرگ و میر در بیماران مبتلا به کووید-19 شناخته می شوند. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین سطوح COVID-19 و شدت بیماری در بیماران بستری مبتلا به کووید-19 انجام شد. روش ها: در این مطالعه مقطعی که از اسفند ماه سال 1401 تا دی ماه 1402 به مدت هشت ماه صورت گرفت، 231 بیمار تأیید مبتلا به COVID-19 که در بیمارستان چمران تهران بستری شده بودند، ارزیابی شدند. سطوح COVID-19 و همچنین داده های بالینی و پاراکلینیکی استخراج شدند. شدت بیماری با استفاده از پالس اکسی متری و اندازگیری اشباع اکسیژن خون (SpO2) ارزیابی شد. یافته ها: افراد مورد مطالعه شامل 134 مرد (58 درصد) و 97 زن (42 درصد) با میانگین سنی 61 سال بودند. سطوح بالاتر ِD-DIMER با سطوح پایین تر SpO2 ارتباط داشتند. بیماران با سطح SpO2 کمتر از 90 درصد، میانگین سطح ِD-DIMER به طور معنی داری بالاتری نسبت به بیماران با SpO2  کمتر از 90 درصد (2589 در مقابل 517 نانوگرم بر میلی لیتر، P>0/001 داشتند. همچنین یک همبستگی منفی متوسط بین سطح  COVID-19و SPO2 (r=-0. 624) مشاهده شد. نتیجه گیری: ارتباط معکوس بین سطح ِD-DIMER و SpO2 که نمایانگر شدت بیماری در بیماران مبتلا به COVID-19 است، نشان می دهد که D-DIMER می تواند به عنوان یک نشانگر پیش بینی کننده در این بیماران مورد استفاده قرار گیرد.

سابقه و هدف: با توجه به نگرانی از بروز ترومبوس دهلیزی در بیماران فیبریلاسیون دهلیزی و اهمیت تشخیص سریع آن و گزارش مواردی از موفقیت تست D-DIMER در تشخیص ترومبوس و عدم وجود مطالعه ای در کشور به منظور تعیین قدرت تست D-DIMER نسبت به استاندارد طلایی اکوی ترانس ازوفاژیال این تحقیق روی مراجعین به بیمارستان مدرس انجام گرفت.مواد و روش ها: تحقیق با طراحی کارآزمایی بالینی از نوع تشخیصی بر روی بیماران مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی بود که تشخیص AF به روش استاندارد آن بوده و تشخیص قطعی تر ترومبوس دهلیزی، با اکوی ترانس ازوفاژیال انجام گرفته بود. برای تشخیص ترومبوس با تست D-DIMER بر روی 5 میلی لیتر خون بیمار در آزمایشگاه نگین به روش لاتکس آگلوتینیشن انجام گرفت و در صورتی که میزان آن کمتر از 500 ng/ml بود به عنوان مقادیر طبیعی و بیشتر از آن به عنوان غیرطبیعی یا وجود ترومبوس در نظر گرفته شد که شاخص های تشخیص به ویژه ارزش پیش بینی مثبت و منفی آن تعیین و مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته ها: این مطالعه بر روی 73 بیمار مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی که 67% آنان زن و 33% مرد بوده و دارای میانگین سنی 44.7±12 سال بودند و %53.4 آنان دارای سابقه مصرف وارفارین بودند، انجام گرفت. در تست استاندارد 33% مبتلا به ترومبوس و 67% بدون ترومبوس بودند. ارزش پیش بینی مثبت این تست %48.6) و ارزش پیش بینی منفی آن %81.6 به دست آمد.نتیجه گیری: به نظر می رسد که با توجه به شرایط فعلی بیماران مبتلا به AF و مصرف بالای وارفارین در آنها و کاستی های احتمالی در آزمایش D-DIMER، حداقل در این مقطع زمانی، این تست قادر به تشخیص ترومبوس نمی باشد.

زمینه آمبولی ریه به انسداد شرایین ریه یا حالتی اطلاق می شود که در طی آن جریان خون به ریه ها توسط لخته خونی یا چربی قطع می گردد. این پدیده در نهایت منجر به ایسکمی و ناتوانی تنفسی می شود که در صورت عدم تشخیص و درمان آن، بافت ریه کارایی خود را از دست خواهد داد. در کنار روش های تشخیصی دیگر مانند CT آنژیوگرافی و تست D-DIMER، اسکن های پزشکی هسته ای در مورد آمبولی به عنوان یک روش تشخیصی غیرتهاجمی بسیار کمک کننده می باشد. در این راستا، هدف از این پژوهش بررسی مقایسه ای تست D-DIMER و اسکن پرفیوژن-ونتیلاسیون در بیماران مشکوک به آمبولی ریوی می باشد. مواد و روش ها در این مطالعه، 112 بیمار تحت اسکن هسته ای پرفیوژن-ونتیلاسیون ریه (V/Q) با سیستم تصویربرداری SPECT (زیمنس مدل Ecam) طبق پروتکل انجمن پزشکی هسته ای قرار گرفتند. قبل از انجام اسکن به صلاح دید پزشک معالج، تست D-DIMER از تمامی بیماران گرفته شده بود. پس از جمع آوری داده ها، توزیع میزان احتمال ابتلا به آمبولی (احتمال بالا، پایین، متوسط و نرمال) در بین بیماران مراجعه کننده، با استفاده از معیارهای استاندارد Modified PIOPED مورد بررسی قرار گرفت. همچنین مقادیر تست D-DIMER انجام شده برای این بیماران مورد ارزیابی قرار گرفته و با احتمالات مختلف تشخیص آمبولی ریوی و شرایط بالینی بیماران (سن، جراحی، بارداری، بیماری های زمینه ای) مطابقت آماری داده شد. یافته ها نتایج این پژوهش نشان داد از میان بیماران دارای V/Q نرمال 26/2 درصد و در میان بیماران دارای V/Q با احتمال آمبولی پایین، 15/4 درصد دارای D-DIMER مثبت بودند. این در حالیست که در میان بیماران دارای V/Q با احتمال آمبولی متوسط 33/3 درصد و در بیماران دارای V/Q با احتمال آمبولی بالا 50 درصد دارای D-DIMER مثبت بودند. علاوه بر این بررسی های انجام شده گویای این واقعیت بود که در افرادی با سن کمتر یا مساوی 60 سال با اسکن نرمال، احتمال پایین، احتمال متوسط و احتمال بالای آمبولی به ترتیب 74 درصد (26 درصد)، 92/3 درصد (7/7 درصد)، 83/3 درصد (16/7 درصد) و صفر درصد (100 درصد) D-DIMERها، منفی (مثبت) بودند. در حالیکه در افرادی با سن بیشتر از 60 سال، 73/3 درصد (26/7 درصد)، 76/9 درصد (23/1 درصد)، 55/6 درصد (44/4 درصد) و 100 درصد (صفر درصد) D-DIMERها به ترتیب در اسکن نرمال، احتمال پایین، احتمال متوسط و احتمال بالای آمبولی، منفی (مثبت) بودند. نتیجه گیری مقادیر بالای D-DIMER با میزان موارد مثبت آمبولی ریه در اسکن های V/Q مطابقت ندارد. همچنین مطابق نتایج به دست آمده میان مقادیر بالای D-DIMER با یافته های اسکن V/Q در سن کمتر یا مساوی 60 سال، ارتباط معناداری وجود دارد. در حالیکه میان مقادیر بالای D-DIMER در بیمارانی با سابقه جراحی، بیماری های زمینه ای و خانم های باردار با یافته های اسکن V/Q ارتباط معناداری وجود ندارد.

زمینه: امروزه دی دایمر به عنوان یک شاخص بیوشیمیایی مهم در زمینه تشخیص و اداره پره اکلامپسی مطرح است.هدف : مطالعه جهت تعیین رابطه پره اکلامپسی با دی دایمر در زنان باردار انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه مورد- شاهدی در سال 1383 بر روی 60 زن حامله مراجعه کننده به بیمارستان تخصصی کوثر قزوین انجام شد.30 زن مبتلا به پره اکلامپسی به عنوان گروه مورد و 30 زن با حاملگی  طبیعی به عنوان شاهد انتخاب شدند. سطح دی دایمر پلاسمای افراد با روش آگلوتیناسیون بر حسب نانوگرم بر میلی لیتر سنجیده و یافته ها در دو گروه مقایسه شد. داده ها با آزمون های مجذور کای  و تی تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: میانگین دی دایمر پلاسما در مبتلایان به پره اکلامپسی 721.43±401.13 و در گروه شاهد 322.26±117.65 نانوگرم بر میلی لیتر و این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (P<0.001). در ضمن میزان دی   دایمر پلاسما با شدت پره اکلامپسی و نیز پیامد حاملگی رابطــه معنی دار داشت (P<0.001).نتیجه گیری: با توجه به یافته ها، دی  دایمر می تواند یک شاخص بیوشیمیایی مفید در تعیین تغییرات هماتولوژیک و فیبرینولیتیک پره اکلامپسی و معیار سنجش خطر و پیامد نامطلوب در پره اکلامپسی باشد.

در این پژوهش، یک کالیکس دوپار بدون پل جدید، با یک راهبرد نو، شرایط مناسب و راحت تهیه شده است. دوپار کینون-هیدروکینون کالیکس[4]آرن(4) از واکنش مشتق منوکینون کالیکس[4]آرن(3) درحضور کاتالیست مس استات (II) و 1و4-دی آمینوبوتان تهیه و ساختار دوپار به دست آمده با روش های متفاوت طیف سنجی ازجمله IR، 13CNMR، 1HNMR و MS موردبررسی و تأیید قرار گرفت. ازآن جایی که مولکول های درشت حلقه و به ویژه مشتق های کالیکس[4]آرن ها گیرنده های مناسبی برای بازشناسایی مولکول های طبیعی هستند، از ترکیب تهیه شده به این منظور استفاده شد. همچنین، به دلیل نقش کلیدی که دوپامین در عملکرد قلب، عروق و سامانه عصبی مرکزی دارد، این ترکیب به عنوان مهمان انتخاب شد. ثابت تشکیل کمپلکس بین ترکیب 4 (میزبان) و دوپامین (مهمان) با استفاده از طیف سنج فلورسانس محاسبه شد. داده های به دست آمده افزون بر آن که به خوبی نشان دهنده توانایی دوپار تهیه شده در شناسایی انتخابی دوپامین است، از تکرارپذیری مناسبی نیز برخوردار بوده است.