لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

برای بررسی رفتار جریان‍ ابرکاواک، می‍ توان از دیدگاه انرژی به دو قسمت تقسیم کرد. بررسی رفتار ابرکاواک در میدان جریان و در ناحیه ی مجاور میدان. از مقدارانرژی موجود در میدان، قسمت اعظمی از آن در میدان جریان محفوظ مانده و مقداری هم به خارج میدان، بصورت نویز یا همان صدا انتشار می‍ یابد. در مقاله حاضر ساختار های منسجم میدان را که به عنوان منابع انرژی در جریان هستند توسط روش POD (تفکیک به مد های متعامد) تفکیک شده و به نمایش گذاشته می شود که به عنوان مد های مکانی شناخته می شوند. جهت بررسی رفتار ابرکاواک در ناحیه ی مجاور، با تفکیک مدهای مکانی بوسیله‍ ی تفکیک هلمهولز، به تابع پتانسیل برداری و تابع پتانسیل اسکالر و مدل کردن قسمت پتانسیل اسکالر به مد‍ های همسازکروی، رفتار هر مد و در نتیجه رفتار ابرکاواک در ناحیه‍ ی مجاور را تخمین زد. با بررسی مدهای مکانی، مد اول که بیشترین انرژی را دارد، به عنوان جریان متوسط شناخته می شود و با بررسی شدت مدهای همساز کروی می توان نشان داد که منبع دوقطبی نماینده ی مناسبی برای رفتار میدان در ناحیه ی مجاور و در نتیجه رفتار ابرکاواک در ناحیه ی دوردست می باشد.

به دلیل کمبود اطلاعات اندازه گیری در بسیاری از مناطق ساحلی و دریایی، خصوصیات موج با استفاده از روش های مختلف تخمین زده می شود. پروژه های دریایی پیش بینی/پیش یابی اقلیم موج غالبا توسط مدل‎های عددی یا روش های تجربی انجام می شود. تاکنون نیز روش های تجربی مختلفی برای پیش یابی امواج گسترش یافته اند که توسط مهندسین و محققین مورد استفاده قرار می گیرند. با گسترش پردازنده هایی با سرعت بیشتر، مدل های عددی پیچیده مختلف برای پیش بینی موج گسترش یافته است. این مدل ها غالبا مدل های موج طیفی میانگین گیری شده فازی هستند که در سه نسل گسترش یافته اند. در دو دهه اخیر نیز، مدل های موج نسل سوم به طور گسترده در پروژه های علمی و مهندسی به کار رفته است. سازمان بنادر و دریانوردی اقدام به عنوان بخشی از سه فاز اولیه پروژه پایش و مطالعات شبیه سازی سواحل ایران، نسبت به توسعه و پایه گذاری مدل PMO Dynamic اقدام نموده است. بسته نرم افزاری PMO Dynamic برای کاربرد در پروژه های مختلف با اهداف مهندسی و علمی توسعه یافته است. این بسته از چندین زیر برنامه تشکیل یافته است که برای اهداف مختلف قابل کار برد است. مدل موج موجود در این نرم افزار به منظور تولید و انتقال امواج ناشی از باد در نواحی ساحلی به کار برده می شود. در این مقاله، به قابلیت های مدل PMO در پیش بینی پارامترهای موج خلیج بوشهر پرداخته شده و مقایسه جامعی بین نتایج مدل موج ایرانی با مدل شناخته شده MIKE21 SW و داده های اندازه گیری انجام شده است.

به دلیل کاربرد گسترده مواد پلیمری، لازم است مدلی ساختاری وابسته به نرخ کرنش برای پیش بینی رفتار مکانیکی وابسته به نرخ کرنش این دسته از مواد ارائه شود. در این تحقیق، ابتدا مدل ساختاری دینامیکی تعمیم یافته بر اساس نتایج آزمایشگاهی برای پلیمرهای مختلف ارائه شده است. بدین منظور نتایج آزمایشی پلیمرهای گرما سخت و گرمانرم مختلف مورد استفاده قرار گرفته است تا مدل فوق ارزیابی گردد. این مدل شامل سه بخش است، که بخش اول برای پیش بینی رفتار الاستیک پلیمرهای مختلف ارائه شده است. ضمنا، مدل در بخش دوم رفتار غیرخطی پلیمرها را با اصلاح مدل ساختاری جانسون-کوک پیش بینی می کند. همچنین در بخش سوم، مدل حاضر استحکام نهایی پلیمر را پیش بینی می کند. در ادامه با ترکیب مناسب مدل ساختاری دینامیکی تعمیم یافته حاضر و مدل مایکرومکانیکی پلاستیسیته هوانگ، رفتار برشی کامپوزیت تک جهته شیشه/اپوکسی پیش بینی می شود. مدل فوق که مدل دینامیکی ساختاری-مایکرومکانیکی نامیده می شود، توانایی پیش بینی رفتار ماده در مقادیر دلخواه از کسرحجمی الیاف و نرخ کرنش را داراست و بدین ترتیب نیاز به انجام آزمایش های مشخصه سازی را به نحو چشمگیری کاهش می دهد. در انتها نشان داده می شود که مدل ساختاری دینامیکی تعمیم یافته و مدل دینامیکی ساختاری-مایکرومکانیکی به ترتیب رفتار وابسته به نرخ کرنش پلیمرهای خالص و کامپوزیت ها را به خوبی پیش بینی می کنند.

مقدمه: در شکستگی های اینترتروکانتریک، وسیله ای که بیش از همه مورد استفاده قرار می گیرد، Dynamic hip screw (DHS) می باشد، اما مطالعات متعددی نتایج خوبی از این وسیله در شکستگی های Transverse و Reverse-oblique گزارش نکرده اند. این مطالعه با هدف مقایسه ی نتایج فیکس کردن شکستگی های اینترتروک Reverse-oblique و ساب تروکانتریک Short segment با استفاده از DHS و Dynamic condylar screw (DCS) در بیماران مراجعه کننده به اورژانس ارتوپدی بیمارستان های الزهرا (س) و آیت اله کاشانی اصفهان در سال های 1390 تا 1393 انجام شد.روش ها: طی یک مطالعه ی مقطعی، 50 بیمار مبتلا به شکستگی های اینترتروک Revers-oblique و ساب تروکانتریک Short segment در دو گروه 25 نفره تحت درمان با استفاده از DHS و DCS وارد مطالعه شدند. بیمارانی که حداقل 6 ماه از عمل آن ها گذشته بود، جهت ویزیت و معاینه دعوت شدند و از نظر عوارض عمل جراحی شامل جوش نخوردن و Fail شدن وسیله و همچنین، میزان بهبود شکستگی بررسی شدند؛ این موارد، توسط رادیوگرافی ساده ارزیابی شد. نتایج به دست آمده در دو گروه، مورد مقایسه قرار گرفت.یافته ها: در 6 ماه بعد از عمل، در 56 درصد از گروه DHS و 84 درصد از گروه DCS، جوش خوردگی کامل ایجاد شده و بهبودی گروه DCS به طور معنی داری بیشتر بود (P=0.031). همچنین، در 6 ماه بعد از عمل، وسیله ی به کار رفته در 14 نفر از گروه DHS و 24 نفر از گروه DCS فیکس بود و تفاوت دو گروه معنی دار بود (P=0.001). از دو گروه DHS و DCS، به ترتیب 20 درصد و 44 درصد بهبودی کامل یافتند، اما تفاوت دو گروه معنی دار نبود. بررسی شدت درد در این بیماران نیز نشان داد که شدت درد در بیماران تحت عمل با DCS، کمتر بود؛ به طوری که از این گروه 40 درصد و از گروه DHS، 12 درصد به طور کامل بدون درد بودند (P=0.020).نتیجه گیری: استفاده از DCS نسبت به DHS حداقل از نظر شدت درد، میزان جوش خوردن استخوان و نیز ثابت بودن وسیله، برتری دارد و استفاده از آن توصیه می شود.