سابقه و هدف: اگر تطابق مارجین مناسب بین دندان و کراون وجود نداشته باشد بعلت خاصیت حلالیت، سمان در محیط دهان حل شده و موجب پوسیدگی دندان و شکست درمان می شود. مطالعات نشان داده که عوامل زیادی در ایجاد یک تطابق مارجین مطلوب دخالت دارند که از مهمترین آنها طرح تراش، نوع finishing line و روش آماده سازی کوپینگ فلزی می باشد. با اینکه طرح تراش Shoulder از نظر بیولوژیکی و زیبایی نسبت به طرح تراش Sloping shoulder مزیت هایی دارد ولی از لحاظ تطابق مارجینال سوالاتی در این خصوص مطرح است.مواد و روشها: این مطالعه با طراحی تجربی بر روی 20 نمونه انجام گرفت. دو طرح تراش Sloping shoulder و shoulder با مشخصات استاندارد بر روی یک دای برنجی تراش داده شدند. سپس قالب از دای استاندارد برای هر گروه با استفاده از ماده قالبگیری Panasil (ساخت کارخانه Kettenbach آلمان) تهیه گردید. قالب ها توسط گچ Type 4 (ولمیکس) ریخته شدند. مجموعه دای و سیم مسی روی آن در دستگاه الکتروفورمینگ نصب گردید و به قطب مثبت (آند) دستگاه وصل شد. مقدار طلای موردنیاز با توجه به سایز دای به اندازه یک پره مولر تنظیم شد. مراحل کار تا پایان الکتروفورمینگ بصورت کاملا اتوماتیک توسط دستگاه کنترل شد. سپس کوپینگ طلای بدست آمده را روی دای اصلی سوار کرده و آنرازیر میکروسکوپ الکترونی بررسی کردیم. نتایج حاصله توسط آزمون T-test مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته ها: با توجه به داده های آماری میانگین gap در تراش Shoulder 24.42 میکرون و در تراش Sloping shoulder معادل 13.24 میکرون بوده است. در مقایسه میانگین gap این دو گروه با توجه به عدد P-value اختلاف معنی دار بوده است.نتیجه گیری: تطابق لبه در طرح تراش Sloping shoulder نسبت به Shoulder در روش الکتروفورمینگ بهتر می باشد.

سابقه و هدف: رستوریشن های متال - سرامیک در دندانپزشکی استفاده گسترده ای دارند و میزان تطابق مارژینال(marginal FITNESS)  مرکز توجه اغلب تحقیقات می باشد. سیستم الکتروفورمینگ می تواند تطابق مارجین ها را در حد ایده آل تامین نماید. ولی به دلیل استحکام ناکافی در مارجین ها فرآیند پخت پرسلن می تواند سبب تغییرات در تطابق مارجین ها شود. تحقیقات اندکی در مورد ارتباط بین فرآیند پخت پرسلن و تطابق مارژینال انجام شده اند. بنابراین، پژوهش آزمایشگاهی حاضر با هدف بررسی تاثیر پخت پرسلن برmarginal FITNESS  روکش های متال - سرامیک ساخته شده به روش الکتروفورمینگ صورت پذیرفت.مواد و روشها: روش تحقیق از نوع تجربی و قبل و بعد (before-after) بود. یک دای استاندارد از جنس استیل که مربوط به یک دندان مولر فک بالا بود، تهیه شد. این دای دارای طرح تراش deep chamfer در مارجین بود. از روی این دای،coping 10  کاملا قرینه به طریق سیستم الکتروفورمینگ از جنس طلای خالص 24 عیار ساخته شد. میزان  marginal gapدر 10 نقطه در 4 جایگاه توسط میکروسکوپ الکترونی SEM اندازه گیری شد. پس از آن پرسلن گذاری روی copingها صورت گرفت و مجددا میزان marginal gap در این مرحله در همان جایگاه های قبل توسط میکروسکوپ SEM اندازه گیری شد. این دو مرحله با هم از نظر میزان gap مورد مقایسه قرار گرفتند. بررسی آماری داده ها بوسیله آزمون نمونه Paired t انجام گرفت .(a=0.056)یافته ها: میانگین gap در زمان پیش از پخت پرسلن (18.23±1.96 mm) و در زمان پس از پخت پرسلن (21.45±2.27 mm) بود. میزان marginal gap در 2 گروه پیش و پس از پخت پرسلن با هم اختلاف آماری معنی داری داشتند .(P<0.002)نتیجه گیری: نتایج نشان دادند که مراحل پخت پرسلن بر افزایش marginal gap روکش های متال سرامیک ساخته شده به روش الکتروفورمینگ تاثیر دارد. این میزان افزایش gap برای طرح تراش آزمایش شده (deep chamfer) از نظر بالینی قابل قبول و کم می باشد (زیر 100 میکرون). بنابراین، ساخت رستوریشن های متال- سرامیک به روش الکتروفورمینگ جهت ایجاد marginal integrity بالا توصیه می گردد.

سابقه و هدف: میزانmarginal gap  در رستوریشن های تمام سرامیک در موفقیت این روکش ها اهمیت تعیین کننده ای دارد و با توجه به این که طرح تراش مارجین می تواند بر تطابق لبه ای تاثیرگذار باشد، هدف از این تحقیق مقایسه دو نوع طرح تراشshoulder  و heavy chamfer بر تطابق لبه ای رستوریشن های تمام سرامیک (Ivoclar vivadent, schaan, Liechtenstein) IPS e.max Press در شرایط In vitro می باشد.مواد و روش ها: این تحقیق به روش single blind experimental و به صورت In vitro انجام شد. در این تحقیق یک دای استاندارد برنجی به عنوان مدل آزمایشگاهی با ابعاد 7mm طول و 5mm قطر تهیه شد و بطور استاندارد تراش داده شد، به طوری که خط انتهای آن در یک نیمه شامل 1mm تراش shoulder 90 درجه و در نیمه دیگر 1mm تراش heavy chamfer بود و دیواره ها با زاویه 10 درجه تیپر شدند. (5 درجه هردر دیواره) و سپس 10 روکش از جنس IPS e.max Press ساخته شد و بعد از سمنت کردن در جهت باکولینگوالی grinding آن ها صورت گرفت و زیر میکروسکوپ الکترونی میزان gap در ناحیه مارجین ها(shoulder - heavy chamfer)  اندازه گیری شد، سپس داده ها به کمک آزمون T-test مورد ارزیابی آماری قرار گرفت.یافته ها: تفاوت میزان marginal gap بین دو طرح تراش به لحاظ آماری معنادار بود. (P<0.05) میزان gap در تراش 16.42±1.904 shoulder میکرون و در تراش 19±1.054 heavy chamfer میکرون بود.نتیجه گیری: طرح تراشshoulder ،  marginal FITNESSبهتری را نسبت به تراش heavy chamfer در روکش های تمام سرامیک ایجاد می کند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: پژوهش ها در حوزه ورزش، تربیت بدنی و فعالیت جسمانی نشان داده که خود پنداره جسمانی پیشگوی مهم رفتار است و نقش حیاتی در ادامه یا ترک فعالیت جسمانی ایفا می کند. هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط آمادگی بدنی ادراک شده با آمادگی بدنی واقعی در پایوران نظامی می باشد. روش ها: تعداد 77 نفر از پایوران نظامی به صورت تصادفی انتخاب و در چهار گروه سنی (20-30 سال، 31-40 سال، 41-50 سال، 51-60 سال) قرار گرفتند. ابتدا شرکت کنندگان پرسشنامه پژوهش که شامل چهار بخش ازجمله: اطلاعات فردی، مقیاس آمادگی بدنی ادراک شده، فرم کوتاه پرسشنامه خودتوصیفی بدنی مارش و پرسشنامه استحکام ذهنی بود را تکمیل کردند. سپس آزمون های آمادگی جسمانی متناسب با پرسشنامه از شرکت کنندگان به عمل آمد. یافته ها: شرکت کنندگان این پژوهش را پایوران نظامی (میانگین سنی 38 سال، میانگین قد 175سانتیمتر، میانگین وزن 78 کیلوگرم) که در سال 1395 در نیروی زمینی سپاه مشغول به کار بودند، تشکیل دادند. همبستگی معنی داری بین آمادگی بدنی ادراک شده و آمادگی بدنی واقعی وجود دارد (P=0. 034). اما در تحلیل آزمون همبستگی که به تفکیک گروه های سنی به عمل آمد، مشخص شد که فقط در گروه سنی 31 تا 40 سال ارتباط معنی داری (P=0. 001) بین آمادگی بدنی ادراک شده و آمادگی بدنی واقعی وجود دارد. همچنین بین وضعیت جسمانی ادراک شده (P=0. 001)، وضعیت عضلانی ادراک شده (P=0. 001) و مقیاس بدنی ادراک شده (P=0. 001) همبستگی معنی داری با شرایط واقعی وجود دارد. ضریب همبستگی بین وضعیت عضلانی ادراک شده و شرایط واقعی بیشتر از سایر خرده مقیاس ها بود. اما بین انعطاف پذیری ادراک شده و انعطاف پذیری واقعی ارتباط معنی داری مشاهده نشد (P=0. 34). همچنین نتایج همبستگی جزئی نشان داد که ارتباط آمادگی بدنی ادراک شده با آمادگی بدنی واقعی تحت تاثیر نمرات استحکام ذهنی، خود پنداره بدنی، و سطح فعالیت بدنی قرار می گیرد. نتیجه گیری: آمادگی بدنی ادراک شده با آمادگی بدنی واقعی در ارتباط است و این ارتباط در همه خرده مقیاس ها برابر نیست. همچنین آمادگی بدنی ادراک شده از سن، ویژگی های روانی و سطح فعالیت بدنی تاثیر می پذیرد. با توجه به اهمیت خودپنداره در طول زندگی افراد مخصوصا افراد نظامی که با توجه به موقعیت شغلی و حساسیت وظیفه باید آگاهی درستی از میزان آمادگی بدنی خود داشته باشند، اهمیت دادن به آمادگی بدنی ادراک شده ضروری به نظر می رسد.

مقدمه: حوادث عروقی مغزی یک بیماری نسبتا شایع در جوامع در حال توسعه محسوب می گردد. این بیماری یکی از مهمترین دلایل ناتوانی ناگهانی غیر قلبی محسوب می گردد. از طرف دیگر طبعا این بیماری می تواند در سنین کاری و در رانندگان رخ دهد؛ بنابراین ارزیابی تناسب شغلی در یک راننده با سابقه حوادث عروقی مغزی می تواند یک چالش مهم برای پزشک سلامت شغلی و ایمنی راه باشد. روش بررسی: در این مطالعه جهت شناخت شاخص های اصلی و نحوه ارزیابی تناسب شغلی در یک راننده با سابقه حوادث عروقی مغزی به جستجوی پژوهش ها در پایگاه های اطلاعاتی معتبر Embase, UpToDate, PubMed, Medline (Ovid), Scopus و web of science پرداخته شده است. شاخص هایی که در این ارزیابی باید مد نظر قرار گیرد شامل نوع و شدت حوادث عروقی مغزی، میزان احتمال خطر تکرار حمله حوادث عروقی مغزی، نوع و میزان نقص عضو در راننده متعاقب حوادث عروقی مغزی و. . . می باشد. همچنین در این مطالعه به چند راهنما در مورد کمک به تصمیم سازی در مورد نحوه ادامه رانندگی پرداخته شده است. یافته ها: سکته مغزی رایج ترین بیماری عصبی حاد در بین بزرگسالان در سن کار است. تقریبا یک چهارم سکته های مغزی در سنین کاری رخ می دهد. بیماری مغزی عروقی می تواند منجر به ناتوانی ناگهانی غیرمنتظره شود. تقریبا 50 درصد از افراد مبتلا به سکته مغزی در کشورهای توسعه یافته مایل به ادامه رانندگی هستند. نتیجه گیری: مواردی همچون احتمال رخداد حوادث عروقی مغزی و ناتوانی ناگهانی در آینده و مقایسه این میزان با خطر قابل پذیرش و همچنین میزان نقص عضو به وجود آمده به علت حوادث عروقی مغزی و تداخل آن با رانندگی باید مدنظر قرار گیرد. همچنین داروهای مصرفی و عوارض جانبی آن ها و بیماری های همراه دیگر باید در این ارزیابی تناسب شغلی مدنظر قرار گیرد.