زمینه و هدف: جابجایی دیسک یکی از شایع ترین اختلالات مفصل گیجگاهی فکی است و (MRI) Magnetic Resonance Imaging استاندارد طلایی در تشخیص آن می باشد. این اختلال می تواند تغییراتی در شدت سیگنال تصاویر MR به وجود آورد. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط بین شدت نسبی سیگنال تصاویر MR در بافت رترودیسکال و عضله تریگوئید خارجی با انواع جابجایی قدامی دیسک و نیز Flattening سر کندیل در بیماران مبتلا به (TMD) Temporomandibular Disorder بود.روش بررسی: در این مطالعه که از نوع گذشته نگر می باشد، 31 تصویر MR بیماران مبتلا به جابجایی قدامی دیسک بررسی شد. پس از اندازه گیری شدت نسبی سیگنال در سه ناحیه بافت رترودیسکال، سر فوقانی و سر تحتانی عضله تریگوئید خارجی، ارتباط میان شدت نسبی سیگنال با نوع جابجایی قدامی دیسک توسط آزمون Repeated Measured ANOVA ارزیابی و در هر کدام از 3 فضای مذکور از آنالیز T-test جهت مقایسه گروه دارای Condyle Flattening و گروه فاقد آن استفاده شد.یافته ها: در این تحقیق رابطه میان شدت نسبی سیگنال تصاویر MR با نوع جابه جایی قدامی دیسک در ناحیه رترودیسکال، در محل سر فوقانی عضله تریگوئید خارجی و در محل سر تحتانی عضله تریگوئید خارجی معنی دار نشد (P=0.3). همچنین ارتباط معنی دار آماری میان شدت نسبی سیگنال تصاویر MR و Flattening سر کندیل در بافت رترودیسکال، در سر فوقانی عضله تریگوئید خارجی و در سر تحتانی عضله تریگوئید خارجی یافت نشد (0.05<P).نتیجه گیری: نتایج حاصل از این مطالعه، بیانگر آن است که احتمالا شدت نسبی سیگنال تصاویر MR در بافت رترودیسکال و دو سر عضله تریگوئید خارجی پیش بینی کننده خوبی برای نوع جابجایی قدامی دیسک و وجود یا عدم وجود Flattening سر کندیل نیست و به نظر نمی رسد که بتوان از آن به عنوان یک علامت تشخیصی در پیشرفت TMD استفاده کرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: مسمویت های تصادفی و عمدی ناشی از قرص برنج (آلومینیوم فسفید) در ایران نسبتا شایع است و سالانه منجر به بروز عوارض و مرگ و میر قابل توجهی می شود. در پژوهش حاضر، نشانه های متفاوت گرفتاری سیستم عصبی یک بیمار مبتلا به مسمومیت با قرص برنج (آلومینیوم فسفید) با استفاده از Magnetic resonance imaging (MRI) بیان گردید. گزارش مورد: مورد آقای 28 ساله ای بود که پس از مصرف عمدی خوراکی قرص برنج، با شکایت اختلال تنفسی، بی قراری، درد شکم خفیف، حالت تهوع و کاهش سطح هشیاری به مرکز اورژانس بیمارستان مراجعه نمود. در معاینات، کاهش شدید فشار خون، سردی دست ها و پاها و افزایش ضربان قلب مشاهده شد. در آزمایش های ابتدایی به عمل آمده از بیمار، اسیدوز متابولیک و افزایش قند خون گزارش گردید. اقدامات حمایتی اورژانسی برای بیمار صورت گرفت. طی بستری، بیمار دچار تشدید علایم سیستمیک و کاهش هوشیاری و بی حسی نیمه ی راست بدن گردید. در MRI مغز که در زمان کمتر از 24 ساعت پس از بستری شدن بیمار انجام شد، خونریزی های پارانشیمال نیم کره ی مغزی همراه با ادم مغزی منتشر و شدید، نواحی متعدد کوچک و منتشر خونریزی و نیز علایم لکوانسفالوپاتی منتشر حاد مشاهده شد. نتیجه گیری: روش های تصویربرداری از جمله MRI با قابلیت انجام سکانس های مختلف، می تواند عوارضی از جمله استروک، خونریزی ها، تغییرات ماده ی سفید و ادم مغزی را در بیماران مبتلا به مسمومیت با قرص برنج نشان دهد.

زمینه و هدف: سرطان پروستات شایع ترین سرطان در میان مردان و پس از سرطان ریه شایع ترین عامل مرگ و میر ناشی از سرطان در جنس مذکر است. بررسی هیستوپاتولوژیک برای تشخیص بیماری سرطان پروستات استاندارد طلایی است، لیکن به جهت تهاجمی بودن بیوپسی، تمایل به انجام روش های کم تر تهاجمی بیش تر است. بدین علت روش های تصویربرداری کم تر تهاجمی در سال های اخیر مورد توجه قرار گرفته است. هدف اصلی از انجام این مطالعه تعیین ارتباط نسبت مجموع کولین و کراتین به سیترات در ماگنتیک رزونانس اسپکتروسکوپی با میزان تهاجم تومور (نمره گلیسون) در بیماران مبتلا به سرطان پروستات بر اساس مدارک پاتولوژی آنان می باشد.روش بررسی: 200 بیمار که دارای نتایج پاتولوژی سرطان پروستات بودند وارد یک مطالعه مقطعی شدند. بیماران به صورت غیر تصادفی در دسترس انتخاب شدند. تمام بیماران تحت Magnetic Resonance Spectroscopy (MRS) قرار گرفتند و نتایج به دست آمده در خصوص نسبت مجموع کولین و کراتین به سیترات با نتایج پاتولوژی بیماران مقایسه شد.یافته ها: در بیماران دارای نمره گلیسون کم تر از سه، میانگین مجموع کولین و کراتین به سیترات 245.8±146.9، در بیماران با نمره سه الی چهار، 427.1±173.6 و در بیماران با نمره بیش از چهار، 587.3±218.3 بود (P<0.001). در بیماران با Prostate Specific Antigen (PSA) کم تر از چهار میانگین مجموع کولین و کراتین به سیترات 180.7±58.3، در گروه PSA چهار الی 10، 247±93.5 و در گروه PSA بیش از 10، 385.1±107.6 بود (P<0.001).نتیجه گیری: نسبت مجموع کولین و کراتین به سیترات در بیماران با تهاجم کانسر پروستات دارای رابطه معنی داری می باشد و از آن می توان در مرحله بندی کانسر پروستات در بیماران استفاده نمود.

زمینه: افتراق بین تومورهای خوش خیم و بدخیم پاروتید قبل از انجام عمل جراحی احتمالی حائز اهمیت می باشد زیرا می تواند تصمیم گیری های طرح درمانی بیماران را با تغییر مواجه کند. در این مطالعه نقش احتمالی Magnetic resonance spectroscopy بر روی افتراق تومورهای خوش خیم از بدخیم پاروتید مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش ها: 40 بیمار با توده غدد بزاقی به ویژه پاروتید و ساب مندیبولر که کاندید عمل جراحی بودند وارد مطالعه شدند. بیماران از درمانگاه بیمارستان امیراعلم انتخاب و در بیمارستان امام خمینی تحت MRI قرار گرفتند. در این مطالعه بر روی این بیماران Magnetic resonance spectroscopy (MRS) در زمان اکوی 135 و 270 میلی پایه انجام شد و نسبت کولین به کراتین تعیین گردید. بر حسب نتیجه سیتولوژی بیماران به سه گروه تومور خوش خیم غیر وارتین، وارتین و بدخیم تقسیم شدند و از منحنیROC curve برای به دست آوردن بهترین نقطه برش (cutoff points) استفاده شد. یافته ها: 40 بیمار وارد این مطالعه شدند که 25 بیمار تومور خوش خیم غیر وارتین، 9 بیمار تومور بدخیم و 6 بیمار تومور وارتین داشتند. برای افتراق تومورهای خوش خیم از بدخیم (TE)Time of Echo در زمان 135 قدرت بیشتری از خود نشان داد، درTE: 135 بهترین نقطه برش برای افتراق خوش خیمی و بدخیمی برابر با نسبت کولین به کراتین 92/1 بود که ویژگی 89 درصد و حساسیت 81 درصد داشت، در حالی که بهترین نقطه برش در 270: TE برابر با 76/1 بود که حساسیت 89 درصد و ویژگی 71 درصد نشان داد. بر طبق این امر نسبت کولین به کراتین کمتر از 25/1 موارد بدخیم را رد می کند (حساسیت 92 درصد) و نسبت بالاتر از 76/1 قویاً به نفع بدخیمی می باشد (با ویژگی 100 درصد). MRS توانایی تفکیک بین تومور خوش خیم غیروارتین با گروه وارتین را نداشت. نتیجه گیری: بر طبق این مطالعه نسبت کولین به کراتین در ام ار اسپکتروسکوپی می تواند به عنوان یک روش غیر تهاجمی در افتراق تومورهای خوش خیم و بدخیم کمک کننده باشد.

سابقه و هدف: سیستم عروقی به ویژه حلقه ویلیس به علت پیچیدگی و گستردگی آناتومیک مستعد بروز واریاسیون است. هدف از پژوهش حاضر بررسی فراوانی واریاسیون ها و پاتولوژی های حلقه عروقی مغز (حلقه ویلیس) با روش MRA) Magnetic Resonance Angiogram) بدون تزریق ماده حاجب در بیماران مراجعه کننده به واحد ام آر ای بیمارستان امام خمینی (ره) ساری بوده است.مواد و روش ها: در این پژوهش که به صورت مقطعی انجام شد، 200 نفر از مراجعه کنندگان به واحد ام آر ای بیمارستان امام خمینی ساری با درخواست MRA مورد بررسی قرار گرفتند. متغیرهای مورد بررسی شامل هیپوپلازی، آژنزی، استنوز، آکلوژن، آنوریسم، دولیکواکتازی، فنستریشن، دوپلیکیشن و کویلنگ بوده است. مدل رگرسیون لجستیک جهت بررسی ارتباط بین ویژگی های حلقه ویلیس و متغیرهای افراد شرکت کننده مورد استفاده قرار گرفت.یافته ها: شایع ترین واریاسیون، هیپوپلازی شریان رابط خلفی بود (118 مورد (59.3 درصد) در شاخه چپ و 107 مورد (54 درصد) در شاخه راست). تنگی و dolichoectasia به ترتیب در شریان های رابط قدامی و بازیلار بیش ترین فراوانی را داشتند. نتایج کلی بیان گر آن بود که از مجموع 200 شرکت کننده در پژوهش، 90 نفر (45 درصد) تنگی و 31 نفر (15.5 درصد) dolichoectasia داشتند.استنتاج: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که تنها 28 نفر (14 درصد) از افراد مراجعه کننده دارای حلقه ویلیس کلاسیک بوده اند و بقیه افراد دارای انواع واریاسیون ها و پاتولوژی ها بوده اند. بنابراین درخواست MRA در صورت نیاز می تواند در روند تشخیص، درمان و پیش اگهی کاربرد داشته باشد.