زمینه و هدف: پسوریازیس یکی از شایع ترین بیماری های پوستی التهابی با زمینه ژنتیکی است. برای درمان این بیماری مزمن از روش های متفاوتی استفاده شده است. برای این بیماری، Systemic PUVA و Bath PUVA دو گزینه درمانی است. هدف از این مطالعه بررسی نتایج درمان پسوریازیس با Systemic PUVA  و Bath PUVA در بیمارستان رازی تهران است.روش اجرا: این مطالعه به روش گذشته نگر Routine database study صورت گرفت و طی آن پرونده 390 بیمار مبتلا به پسوریازیس بررسی شد که از 1378 تا 1382 به بخش فتوتراپی بیمارستان رازی تهران مراجعه کرده بودند. 149 بیمار با Systemic PUVA و 238 بیمار با Bath PUVA درمان شده بودند.یافته ها: پسوریازیس مزمن به شکل پلا ک (Plaque type)، شایع ترین نوع بیماری بود و در هر دو گروه درمانی، بیماران مرد، بیش تر از زن بودند. در 20.1 درصد بیمارانی که با Systemic PUVA درمان شده بودند و 17.2 درصد آن هایی که با Bath PUVA درمان شده بودند، بهبودی کامل ضایعه ها گزارش شده بود. این بهبودی معهمولا بین جلسه های بیستم تا بیست و نهم درمان رخ داده بود. متوسط دوز کلی UVA برای بهبودی کامل، حدود 233.46 ژول بر سانتی متر مربع در درمان با Systemic PUVA و 108.79 ژول بر سانتی متر مربع در درمان با Bath PUVA بود. در 23.3 درصد بیماران درمان شده با Systemic PUVA که بهبودی کامل داشتند و در 17.07 درصد موارد بهبودی کامل به روش Bath PUVA عود بیماری گزارش شده بود. شایع ترین عارضه در هر دو گروه تحت درمان، اریتم بوده است.نتیجه گیری: Systemic PUVA و Bath PUVA، روش های موثری در درمان پسوریازیس هستند. دوز متوسط اشعه که سبب پاک شدن کامل ضایعه ها می شد به صورت معنی داری در گروهی که Systemic PUVA گرفته بودند، بیش تر بود و عود بیماری هم در این گروه بیش تر دیده شد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: درمان پسوریازیس به علت عوارض روانی و ناتوانی ناشی از آن از اهمیت بالایی برخوردار است. در پسوریازیس نوع پلاک ژنرالیزه خط اول درمان شامل فتوتراپی، استفاده از متوتر کسات و رتینوئیدها است.هدف: مقایسه دو روش bath PUVA و acitretin در درمان پسوریازیس.روش اجرا: چهل بیمار مبتلا به پسوریازیس نوع پلاک ژنرالیزه با PASI بین 20- 15 مراجعه کننده به بیمارستان رازی تهران بعداز اخذ موافقت، انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه 20 نفره تقسیم شدند. گروه اول تحت درمان به روش bath PUVA سه بار در هفته و گروه دوم تحت درمان با acitretin به میزان 0.7 میلی گرم در روز به ازای هر کیلوگرم وزن بدن قرار گرفتند. میزان پاسخ بیماران به درمان با محاسبه PASI تعیین و مقایسه شد.یافته ها: بیماران در گروه bath PUVA به میزان 65% و در گروه acitretin 75% پاسخ درمانی مطلوب نشان دادند. بیماران گروه اول برای پاک شدن به طور متوسط به 29 جلسه و دوز تجمعی 105.46 ژول بر سانتی متر مربع نیاز داشتند.نتیجه گیری: بیماران مبتلا به پسوریازیس به درمان با bath PUVA پاسخ دادند، اما این پاسخ مستلزم تعداد جلسات و دوز تجمعی بیشتر بود. تفاوت های ذاتی و متفاوت بودن پاسخ به نور و همچنین پوست بیماران مورد مطالعه (در ایران) در مقایسه با پوست فنوتیپ I و II می تواند توجیه کننده این اختلاف باشد.

زمینه و هدف: پوستولوز کف دست و پا بیماری پوستی پوستولی مزمن و محدود به کف دست و پا می باشد که مشخصه آن مقاومت به درمان و میزان بالای عود است. درمان های مختلفی با اثربخشی متفاوت در درمان این بیماری به کار رفته است. هدف این مطالعه بررسی اثربخشی bath PUVA به عنوان یک روش درمانی کم عارضه در کنترل پوستولوز کف دست و پا است.روش اجرا: در این مطالعه گذشته نگر، بیماران پوستولوز کف دست و پا مراجعه کننده به کلینیک اشعه بیمارستان رازی طی سال های 1384 تا 1388 که تحت درمان با bath PUVA local قرار گرفته بودند از نظر میزان بهبودی بررسی شدند. یافته ها با آزمون های آماری مربع کای و آزمون t مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: 95 بیمار با میانگین سنی 44.17 بررسی شدند. از کل بیماران 49.5% مرد و 50.5% زن بودند. میانگین تعداد جلسات درمان 20.9±42.5 جلسه و میانگین (±انحراف معیار) مقدار تجمعی اشعه 251.8±203.4 J/cm2 بود که 16.8% پاسخ درمانی بسیارخوب، 35.8% پاسخ درمانی خوب، 29.5% پاسخ درمانی متوسط، 9.5% بیماران پاسخ به درمان ضعیف و در 8.4% بیماران شکست کامل درمان مشاهده شد. مقدار تجمعی اشعه در بیمارانی با پاسخ درمانی بسیار خوب به طور معنی داری بیش از سایر بیماران بود (P=0.016). تعداد جلسات درمانی نیز در این افراد به طور معنی داری بیش از سایر بیماران بود (0.05>P). 20% بیماران به علت عوارض درمان از مطالعه خارج شدند که در همه موارد با قطع درمان عوارض بهبود یافتند و عارضه طولانی مدت مشاهده نشد.نتیجه گیری: این نتایج نشان می دهد local bath PUVA در درمان پوستولوز کف دست و پا روش موثر و کم عارضه ای می باشد.

مقدمه: ویتیلیگو یک بیماری اختلال پیگمانتاسیون اکتسابی است که در نتیجه تخریب ملانوسیت ها رخ می دهد و از شیوع 1% بین مردم جامعه برخوردار است. هدف از این مطالعه تعیین اثربخشی و ایمن بودن روش Bath PUVA در درمان بیماران مبتلا به ویتیلیگو می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه به روش مطالعه مداخله ای و به صورت آینده نگر انجام شد. 38 بیمار مبتلا به ویتیلیگو که در طی سال 1380 منوط به دارا بودن شرایط ورود و عدم وجود معیارهای خروج تعریف شده درمان Bath PUVA قرار گرفتند. میزان پاسخ درمانی به صورت رپیگمانتاسیون بعد از درمان تعریف می گردد که توسط پزشک تعیین شده است و به 4 گروه برگشت بیش از 75% (عالی)، 75-50 درصد (خوب)، 50-25 درصد (متوسط) و کمتر از 25% (ضعیف) تقسیم می شود. در ضمن عوارض جانبی درمان نیز ثبت گردید.یافته ها: از 38 بیمار شرکت کننده در مطالعه 26 نفر پاسخ درمانی ضعیف، 10 نفر پاسخ درمانی متوسط و 2 نفر پاسخ درمانی خوب داشتند و هیچ موردی از پاسخ درمانی عالی دیده نشد و میانگین پاسخ درمانی بیماران 23.5% بود. در این مطالعه ارتباط معناداری بین سن، جنس و مدت زمان بیماری با میزان بهبودی مشاهده نشد ولی به نظر رابطه ای بین تعداد جلسات درمانی و همچنین محل درگیری با میزان بهبودی موجود است (P.Value<0.005). در این مطالعه عوارض کوتاه مدت بعد از درمان عبارت بودند از سوختگی سطحی 3 نفر (7%)، اریتم 3نفر (7%) و تاول 1 مورد (2.5%). با توجه به محدود بودن مطالعه و پیگیری در مورد عوارض بلند مدت این روش درمانی نمی توان اظهار نظر کرد.نتیجه گیری و توصیه ها: بهبودی با درمان Bath PUVA تنها با محل درگیری و تعداد جلسات فتوتراپی انجام شده و رابطه معناداری داشته است و رابطه معناداری بین سن و جنس، مدت بیماری با میزان بهبودی وجود ندارد. این امر درباره عوارض درمانی هم صحیح است و رابطه ای بین جنس، سن و تعداد جلسات با عوارض بدست نیامد.

استفاده از پانچ گرافت در درمان مواد مقاوم و محدود ویتلیگو از مدت ها قبل از به کار رفته است ولی تاکنون گزارشی از موارد اجرا و نتایج آن در مشهد وجود نداشته است. در این مطالعه نتیجه درمانی این روش به همراه PUVA تراپی در بیماران مبتلا به موارد مقاوم و محدود ویتیلیگو ارزیابی شد.در طی سالهای 80-1377 برای 7 بیمار مبتلا به موارد مقاوم و محدود ویتیلیگو، پیوند کانونی (پانچ گرافت) پوست دارای ملانوسیت از محل های سالم انجام شد و مناطق پیوند شده تحتPUVA  تراپی قرار گرفتند.در تمام موارد نتیجه عمل موفقیت آمیز بود و 4-2 هفته پس از شروع PUVA تراپی، پیگمانتاسیون در اطراف کانون های پیوند ظاهر گردید. و به طور متوسط 57/3 میلیمتر (حداقل 2 و حداکثر 5 میلی متر) گسترش یافت. بیش از 70% بیماران از نتیجه عمل رضایت نسبی تا کامل داشتند و تنها عارضه مهم این روش درمانی پیدایش نمای قلوه سنگی در محل های گیرنده پیوند بود.از این روش درمانی می توان برای درمان موارد مقاوم و محدود ویتیلیگو استفاده نمود. البته لازم است مشکلات محدودیتها و عوارض درمان مدنظر درمانگر باشد و به بیماران توضیح داده شود.

مقدمه: استفاده از پسورالن همراه اشعه ماورا بنفش (PUVA) علیرغم خطراتی که برای پزشک و بیمار دارد، به عنوان درمان انتخابی ویتیلیگو نسبتا وسیع مورد توجه قرار گرفته است. در این مطالعه تاثیر PUVA در بیماران ویتیلیگو مورد بررسی قرار گرفته است.روش کار: این مطالعه توصیفی- تحلیلی بر روی 30 بیمار ویتیلیگو که در طول سالهای 1384 و 1383 در مرکز نوردرمانی بیمارستان شهید دکتر فقیهی شیراز PUVA دریافت کرده بودند، انجام شد و میزان پاسخ دهی به درمان ارزیابی گردید. داده ها با استفاده از آزمون آماری من ویتنی و ضریب همبستگی اسپیرین مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.نتایج: در کل 22 بیمار (73.4%) بهبودی نشان دادند که از این تعداد، در 18 نفر رپیگمانتاسیون ضایعات حدود 51 تا 75 درصد و 4 نفر نیز بیشتر از 75% نشان دادند. ضایعات تنه، صورت و گردن بهترین رپیگمانتاسیون را نشان دادند. در صورتی که ضایعات دست و پا عموما به درمان مقاوم هستند. جنس بیماران و مدت زمان بیماری اثری در رپیگمانتاسیون نداشت ولی سن شروع بیماری رابطه منفی با میزان رپیگمانتاسیون و دوز دریافتی ارتباط مثبتی با میزان رپیگمانتاسیون داشت.نتیجه گیری: قبل از شروع نور درمانی باید محل انتشار ضایعات را در مناطق مختلف بدن مورد توجه قرار دارد. ضایعات دست و پا به PUVA مقاومند و ضایعات تنه، صورت و گردن بهترین پاسخ دهی را دارند.