لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

چگونگی برهم کنش کلمات و تصاویر در ساخت معنا از موضوعات مهم هنر معاصر است. در هنر معاصر (از1970 میلادی به بعد)، هنرمندان، با ترکیب واژه ها و تصاویر، آثار هنری پیچیده و چندلایه ای خلق می کنند؛ بدین نحو شیوه های سنتی بیان گری هنر به چالش کشیده می شود. با توجه به سابقۀ دیرینۀ همنشینی کلمه و تصویر در هنرهای تجسمی ایران و استفاده از نوشته و خوشنویسی در نقاشی نوگرای ایران که امروزه به عنوان یکی از مشخصه های نقاشی ایرانی شناخته می شود، هدف پژوهش حاضر تبیین نقش نشانه های نوشتاری بر خوانش متن تصویری در نقاشی معاصر ایران است. از آنجا که هنر به عنوان یک نظام نشانه شناختی تولید محتوا شناخته می شود، مسئلۀ پژوهش حاضر این است که چگونه حضور واژه ها درون قاب نقاشی-که منجر به ترکیب دو نظام رمزگانیِ متمایز می شود-معنای تصاویر را تحت تأثیر قرار می دهد. بدین منظور پس از مطالعه و دسته بندی جامعۀ آماری که شامل نقاشی-نوشته های هنرمندان ایرانی در دو دهۀ 1380 و 1390 خورشیدی است، آثار سه نقاش معاصر ایرانی که با رویکردهای متفاوت از نشانه های نوشتاری در نقاشی هایشان استفاده کرده اند به عنوان نمونه انتخاب شد. روش گردآوری اطلاعات به صورت اسنادی و میدانی است و از روش نشانه شناسی لایه ای برای تحلیل نشانه-معناشناختی نمونه های انتخابی استفاده شده است. نتایج بررسی ها نشان می دهد که حضور نوشتۀ داخل کادر نقاشی در هنر معاصر ایران کارکردهای متنوعی دارد؛ بدین ترتیب که نشانه های نوشتاری، گاه با تکیه بر صراحت بیانی گفتار، دلالت های ضمنی تصویر را محدود و خوانش متن تصویری را تسهیل می کنند و گاه با توسعۀ بُعد ادراکی اثر و پس زدن محدودیت های ادراک دیداریِ صِرف بر کثرت دلالت های معنایی تصویر می افزایند. البته در مواردی نیز کارکرد بیانی نوشتار به نفع کارکرد بصری کنار می رود و نشانه های کلامی به نشانه های دیداریِ هویت مآبانه بدل می شوند.

در مطالعه حاضر علامت جدیدی جهت تشخیص بالینی آپاندیسیت حاد معرفی می گردد. بدین ترتیب، بیمارانی که با تشخیص آپاندیسیت حاد تحت عمل جراحی قرار می گیرند، قبل از عمل از نظر این علامت ارزیابی می شوند تا ارزش تشخیصی آن در آپاندیسیت حاد اندازه گیری شود. 250 نفر از بیمارانی که از زمان شروع مطالعه در بیمارستان الزهرا (س)، در اصفهان با تشخیص آپاندیسیت حاد بستری شده، به روش آسان انتخاب و وارد مطالعه گردیدند، جهت تایید تشخیص بعد از عمل نمونه آپاندیس به بخش پاتولوژی ارسال می شد. معاینه شکم قبل از عمل شامل بررسی حساسیت سطحی، حساسیت عمقی، تندرنس ریباند(Rebound Tenderness) ، علامت روزینگ (Rovsing)  و علامت جدید بود. برای بررسی علامت جدید در حالی که بیماردر وضعیت به پشت خوابیده (supine) قرار داشت، پزشک دست راست خود را زیر دنده ها و نرمی پهلوی راست قرار داده و به آرامی چند ضربه کوتاه به پهلو وارد می نمود. در صورتی که بیمار در جلو و پایین شکم احساس درد می نمود و با دست خود محل درد را نشان می داد نشانه مثبت تلقی می شد. درصد فراوانی و میزان حساسیت و ویژگی، ارزش پیشگویی کننده مثبت و منفی علامت جدید در تشخیص آپاندیسیت حاد محاسبه گردید. جهت مقایسه متغیرهای کیفی از آزمون کای دو (X2) و برای مقایسه متغیرهای کمی از t-test استفاده شد. نتایج مطالعه حاضر نشان می دهد که حساسیت علامت جدید 67درصد، ویژگی 35 درصد، ارزش اخباری پیشگویی کننده (اخباری) منفی 32 درصد و ارزش پیشگویی کننده مثبت آن 72 درصد بوده است. استفاده از این علامت جدید که از این پس تحت عنوان علامت بهداد (Behdad Sign) نامیده می شود می تواند در کنار سایر علایم به تشخیص بیماری آپاندیسیت حاد کمک نماید.

زمینه و هدف: نقص شنوایی در افراد ناشنوا و کم شنوا علاوه بر مهارت های ارتباطی، بسیاری از توانایی های شناختی آن ها از جمله حافظه را تحت تاثیر قرار می دهد. از این رو هدف پژوهش حاضر، مقایسه حافظه کاری- دیداری در دانش آموزان ناشنوا، کم شنوا با همتایان عادی بود.روش بررسی: در پژوهش حاضر که از نوع علی- مقایسه ای بود، با استفاده از آزمونAndre Rey ، 60 دانش آموز آسیب دیده شنوایی (30 ناشنوا و 30 کم شنوا) با 30 دانش آموز عادی به عنوان گروه بهنجار که بر اساس جنس، هوش، پایه تحصیلی و وضعیت اجتماعی- اقتصادی همتا شده بودند، مورد مقایسه قرار گرفتند.یافته ها: یافته ها نشان داد، بین گروه عادی با دو گروه ناشنوا و کم شنوا تفاوت معنی دار وجود دارد (p<0.05)، که میانگین گروه عادی از دو گروه دیگر بیشتر بود. اما تفاوت بین دو گروه آسیب دیده معنی دار نبود (p>0.05).نتیجه گیری: نتایح نشان داد که کارکرد دانش آموزان ناشنوا و کم شنوا در تکلیف حافظه کاری- دیداری نسبت به همتایان عادی خود، ضعیف تر است اما دو گروه ناشنوا و کم شنوا عملکرد یکسانی داشتند. بنابراین با شناسایی و درک بهتر عوامل تاثیرگذار بر پیشرفت این توانایی شناختی، می توان با ارائه راه کارهای جدید آموزشی، بسیاری از عقب افتادگی های این گروه از افراد، در زمینه های مختلف شناختی را بهبود بخشید.

روند پیوسته تحولات نگارگری، بیش از آن که در زمینه سبک و اسلوب مکاتب تصویری سده های متمادی ایران اسلامی باشد، همواره، در ارتباط با ادبیات و بهره مندی از مبانی زیبایی شناسی و مضامین شعری آن قابل ملاحظه بوده است؛ هم چون آثار حسین بهزاد که در موانست و هم سخنی با رباعیات خیام آفریده شده اند. لیکن، آنچه در این پیوند تاریخی، سابقه نداشته و سبب تمایز آثار بهزاد از سایر نگاره ها شده، قرابت موضوعی شان با اندیشه های فلسفی خیام است. اندیشه های پرسشگرانه ای که اگرچه اغلب با رویکردی خاص پیرامون جهان و انسان هستند، با این حال، نگارگر آن ها را چنان مصور کرده که گویی این آثار ضمن بیان احوال درونی اش، ترجمان مستقیم اشعار خیام نیز هستند. بر این اساس، پژوهش حاضر به شیوه توصیفی-تحلیلی و با استناد به منابع معتبر کتابخانه ای-الکترونیکی برآن است تا به شناختی جامع و درکی ژرف از نحوه بازنمود مضامین و معانی این رباعیات در آثار بهزاد دست یابد. چنان که واکاوی نشانه های مضمونی و جوانب تاثیرگذاری شان بر نگاره ها در قالب نشانه های تصویری سبب نقد صحیح تر و خوانش جذاب تر هر دو متن شعری و دیداری خواهد شد. در این راستا، یافته های پژوهش گواه آنند که بهزاد، نه تنها از نشانه های نمادینی هم چون کوزه، کوزه گر، کارگاه کوزه گری، خاک و پیر راوی بهره برده است، بلکه از اصول و قواعد بصری رایج در نگارگری هم تبعیت کرده و با اجتناب از فضای خالی، کاربرد خطوط شکسته تند و تیره در قلم گیری و تضادهای رنگی یا مفهومی در پیش زمینه و پس زمینه، توانسته مضامین شعری خیام را صورتی بصری دهد و نگاه مخاطب را تحت تاثیر قرار دهد.

سواستیکا نمادی است باستانی که در سرتاسر جهان در باورها و هنر اقوام مختلف ظهور کرده است. از این رو ذهن پژوهشگران بسیاری را به خود مشغول ساخته. اما همچنان منشاء آن در پرده ای از ابهام قرار دارد. برخی آن را نمادی آریایی معرفی کرده اند و از این رو در جنگ جهانی دوم آدلف هیتلر به دلیل افکار نژاد پرستانه، آن را نشان حزب خود برگزید و از آن پس به عنوان نماد ضد سامی و معرف روزهای تلخ جنگ شناخته می شود. سواستیکا نه تنها معرف نژاد یا کشوری واحد نیست بلکه نشانه ای است که از کهن ترین روزگاران و پیش از مهاجرت اقوام هند - اروپایی در نقاط مختلف جهان حتی میان برخی از اقوامی که هیچ گونه ارتباط با دیگر نقاط جهان نداشته اند رواج داشته و نمادی مقدس و مرتبط با جهان فراطبیعی بوده. این پژوهش سعی در شناسایی کهن ترین نمونه های سواستیکا دارد تا گامی هرچند کوچک در جهت شناخت منشاء آن برداشته شود.