توصیف و تشریح متون به شیوه ساختار شناسی، سیری است قابل فهم و واضح که مفهوم ژنتیک را نیز در بر می گیرد و همان طور که می دانیم لوسین گلدمن، اولین کسی است که مطالعات و بررسی های جامعه شناختی خود را «ساختار شناسی ژنتیک» نامید. گلدمن با سعی بر اعمال اصول اساسی شیوه مذکور بر علوم انسانی و بویژه بر نقد ادبی، شباهت ها و تفاوت هائی بین مکتب های مختلف نقد ادبی که گاه تکمیل کننده یکدیگر هستند پیدا کرد و متوجه شد که تمامی این مکاتب به نوعی با شیوه ساختار شناسی ژنتیک او مرتبطند. در واقع برای او، هر گونه تعادل رضایت بخشی بین ساختارهای فکری شخص مورد مطالعه و دنیای پیرامون او، منجر به وضعیتی می شود که در آن، این رفتار انسان است که دنیای پیرامونش را متحول می سازد. ولی آیا چنین بررسی های جامعه شناختی می تواند مطمئن ترین ابزار درک پدیده شناسی ادبی باشد؟ آیا گلدمن از اهمیت «متن ادبی» غافل نشده است؟ وقتی فرد صرفا به عنوان عضوی از گروهی که به آن وابسته است معرفی می شود، هویت فرد در تقسیم بندی های اجتماعی نادیده گرفته نخواهد شد؟ کدامین تفاوت راسین تراژدی نویس را از مولیر کمدی نویس متمایز می سازد؟ آیا هر دوی آنان متعلق به قرن هفدهم فرانسه نبودند و در زمان سلطنت لوئی چهاردهم نمی زیستند؟ آیا نهایتا وجه اجتماعی بدون در نظر گرفتن وجه فردی مفهومی خواهد یافت؟