سابقه و هدفدر بدخیمی های خونی، افزایش متیلاسیون در پروموتر ژن های سرکوبگر تومور به عنوان یکی از رخدادهای شایع در مسیر اپی ژنتیک گزارش شده است که قابل بازگشت می باشد. هدف از این مطالعه ارزیابی، میزان بسامد متیلاسیون پروموتر ژن P15 در بیماران مبتلا به لوسمی میلوئید حاد و بررسی ارتباط متیلاسیون پروموتر ژن P15 با بیان آن بود.مواد و روش هادر یک مطالعه مقطعی، بیماران مراجعه کننده به مرکز خون و انکولوژی بیمارستان شریعتی، در دو بازده زمانی چهار ماهه، بعد از تایید بیماری لوسمی میلوئیدی حاد وارد مطالعه شدند. متیلاسیون پروموتر ژن P15 در 59 بیمار مبتلا به لوسمی میلوئیدی حاد با روش بررسی منحنی ذوب مورد مطالعه قرار گرفت و میزان بیان این ژن با روش Real Time PCR و به روش محاسباتی DD CT انجام شد. یافته ها توسط آزمون های کای دو و دقیق فیشر و نرم افزار 18 SPSS تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها%40.7 (24 از 59) بیماران وارد مطالعه شده افزایش متیلاسیون پروموتر ژن P15 را نشان دادند. بدون در نظر گرفتن الگوی متیلاسیون، %92.9 از کل جمعیت بیماران کاهش بیان این ژن را نشان دادند. %90.9 از بیمارانی که متیلاسیون در ژن P15 خود داشتند (22 از 24) و %88.5 (31 از 35) از بیمارانی که متیلاسیون در ژن P15 نداشتند، کاهش بیان در ژن P15 را نشان دادند.نتیجه گیریتغییرات اپی ژنتیک رخ داده در ژن های تنظیم گر و یا ژن های القا کننده بیان در تنظیم بیان ژن P15 نقش داشته و علاوه بر آن دیگر مکانیسم های اپی ژنتیک مانند تغییرات هیستونی در تنظیم بیان نیز دخالت دارند.

مطالعات نشان داده است که متیلاسیون نابه جای ژنهای سرکوبگرتومور باعث خاموش شدن آنها و در نتیجه کاهش بیان آنها شده و زمینه برای ایجاد سرطان مهیا می شود. هدف از این مطالعه، بررسی متیلاسیون سه ژن سرکوبگرتومور p15، p14 و p16 در مبتلایان به سرطان بافت سنگفرشی مری (ESCC) و ارتباط آن با خصوصیات دموگرافی و پاتولوژیکی بیماران می باشد. به این منظور از 44 نفر بیمار ESCC غیرخویشاوند، 44 عدد نمونه بافت توموری و 19عدد نمونه سالم (مجاور تومور) تهیه و مورد استخراج DNA و RNA قرار گرفت. سپس باپرایمر اختصاصی حالت های متیله و غیرمتیله این ژنها، واکنش زنجیره ای پلیمراز ویژه متیلاسیون (MSPCR) انجام شد. بیان این ژنها نیزبا RT-PCR بررسی گردید. نتایج نشان داد درمیان نمونه های توموری، درصد متیلاسیون برای ژنهای p14، p15 و P16 به ترتیب عبارتست از 53، 9 و 27 درصد و در هیچ یک از نمونه های نرمال (مجاور تومور) متیلاسیونی مشاهده نشدونیزمیزان بیان این ژنها با میزان متیلاسیون نسبت عکس داشت (p<0.05). فراوانی متیلاسیون پروموتر ژنهای p15 و p14 در نمونه های توموری SCCE به ترتیب 41، 9 درصد و فراوانی وجود متیلاسیون همزمان در ژنهای p15 +p16 و p14 +p15 به ترتیب 13.6 و 4.5 بود درحالیکه فراوانی متیلاسیون در ژن های p14 +p16، 9% مشاهده شد (P= 0.0036). بدین معنا که در تمامی بیماران متیله برای ژن p14، متیلاسیون p16 مشاهده شد اما در بیشتر بیمارانی که p15 متیله بود، ژن های p14 و یا p16 متیلاسیون نشان نداد.مقایسه این نتایج با سایر یافته های مشابه در جهان، نشان میدهد وضعیت متیلاسیون ژن های p15، p14، p16 در جمعیت ایرانی مورد بررسی در محدوده گزارشاتی از شمال چین قرار دارد. بعبارتی احتمالا مکانیسم های مولکولی و عوامل اتیولوژیک مشابهی میتوانند در بروز سرطان ESCC در این دو جمعیت (ایران و چین) نقش داشته باشند.

هدف: تعیین وضعیت متیلاسیون پروموتر ژن p15 در نمونه های بافتی بیماران مبتلا به سرطان سلول های سنگفرشی مری مواد و روش ها: در این مطالعه وضعیت متیلاسیون پروموتر ژن p15 در 30 نمونه توموری و10 نمونه بافتی نرمال با تکنیک PCR مختص متیلاسیون (Methylation Specific PCR) بررسی شد. پس از استخراج DNA از بافت ها و هضم آنزیمی، DNA هضم شده به وسیله بی سولفیت سدیم تیمار شد. سپس وضعیت متیلاسیون پروموتر با استفاده ازپرایمرهای متیله و غیرمتیله با حضور فراورده هایPCR مختص این دو حالت مشخص شد. همچنین از DNA استخراج شده از خون افراد سالم به عنوان کنترل منفی و پس از متیلاسیون با آنزیم متیلاز (SssI) به عنوان کنترل مثبت استفاده شد. در ارزیابی نتایج، با استفاده از نرم افزار SPSS، از آزمون دقیق فیشر (Fisher's exac test ) با سطح معنی داری p<0.05 استفاده شد.یافته ها: بر اساس این مطالعه تمامی 10 نمونه بافت نرمال، غیرمتیله و فقط 5 نمونه از30 نمونه سرطانی (6/16درصد) متیله بودند که این یافته از نظر آماری، با انجام آزمون دقیق فیشر، ارتباط معنی داری را میان متیلاسیون پروموتر ژن p15 و بروز سرطان ESCC نشان نمی دهد. نتیجه گیری: با توجه به تعداد نمونه های توموری به دست آمده از بیماران مبتلا به سرطان سلول های سنگفرشی مری و نتایج حاصل از آن، به نظر می رسد که میان هیپرمتیلاسیون ژن p15 و بروز این بیماری از نظر آماری ارتباطی وجود ندارد و یا هیپرمتیلاسیون این ژن نقش اصلی در این امر را ایفا نمی کند اما مکانیسم های دیگری باید در مهار این ژن نقش داشته باشند که برای اثبات آن نیاز به تحقیق گسترده تری وجود دارد.