زمینه و اهداف: یکی از روش های موثر در التیام سریع زخم ها، استفاده از داروهای صناعی می باشد. هدف از این تحقیق، بررسی هیستوپاتولوژیک اثرات سلکوکسیب بر ترمیم زخم جراحی معده در موش صحرایی است.مواد و روش ها: 15 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار در سه گروه شم، کنترل منفی و تجربی توزیع گردیدند. یک برش گاستروتومی یک سانتی متری در خم بزرگ معده موش ها ایجاد و در دو لایه بخیه زده شد. گروه تجربی، روزانه15 mg/kg  سلکوکسیب را در 10 ml/kg دی متیل سولفوکسید %5، به مدت 15 روز بصورت خوراکی دریافت کرد. گروه کنترل منفی، دی متیل سولفوکسید %5 و گروه شم، سرم فیزیولوژی را به همان روش دریافت کردند. موش ها آسان کشی شدند و آسیب شناسی بافتی برای ارزیابی التیام، با استفاده از رنگ آمیزی هماتوکسیلین - ائوزین و تریکروم ماسون انجام شد. داده ها، به صورت میانگین و انحراف استاندارد ارائه و اختلاف معنی دار بین گروه ها توسط آزمون آنالیز واریانس یک طرفه در سطح معنی داری p<0.05 توسط نرم افزار SPSS آنالیز گردید.یافته ها: تعداد فیبروبلاست ها و جوانه های مویرگی در گروه تجربی به طور معنی داری بیشتر از گروه های شم و کنترل منفی بودند (p<0.05). اندازه شکاف باقی مانده موجود در دهانه زخم نیز در گروه تجربی به طور معنی د اری کمتر از دو گروه دیگر بود (p<0.05). اختلاف از لحاظ نسبت کلاژن موجود در نسج ترمیمی، مابین گروه تجربی و سایر گروه ها معنی دار برآورد گردید (p<0.05). اختلاف معنی داری از لحاظ پارامترهای یاد شده بین گروه های شم و کنترل منفی مشاهده نشد.نتیجه گیری: نتایج بررسی حاضر نشان می دهد که سلکوکسیب در ترمیم اولیه زخم جراحی معده در موش صحرایی مفید می باشد.

درمان بیماران مبتلا به فیستولهای پری آنال از نوع بالا (high) به دلیل شیوع و وخامت عوارض جراحی، همواره با مشکلاتی روبرو بوده است. از این تکنیک های جراحی متفاوت برای درمان این بیماران پیشنهاد شده است. مطالعه حاضر بر آن است تا با بررسی نتایج تکنیک ترمیم اولیه اسفنگتر (primary repair) کارآیی این روش را در درمان بیماران مبتلا به فیستول های بالا ارزیابی نماید. مطالعه حاضر، مطالعه مداخله ای و نیمه تجربی است که بر روی 60 بیمار مبتلا به  فیستولهای ترانس و سوپرااسفنگتریک انجام شده است. نمونه ها به روش سرشماری جمع آوری شده اند بطور خلاصه در این تکنیک جراح از فضای اینترااسفنگتریک وارد می شود و مسیر تراکت فیستول را قطع می نماید. با استفاده از punch bipsy ورودی داخلی تراکت و نیز مسیر آن در اسفنگتر داخلی مقعد برداشته شده و سپس ترمیم می گردد. بیماران پس از عمل به مدت 1 ماه تا 4 سال پیگیری شدند و بروز عوارض جانبی در آنها تحت بررسی قرار گرفت . نتایج این بررسی به این صورت بود که ازکل نمونه ها، 42 نمونه مرد و 14 نمونه زن بودند. بیشترین فراوانی گروه های سنی در مردها در دهه سنی چهارم و در زن ها دردهه سنی سوم قرار داشتند. بی اختیاری نسبی گاز شایعترین عارضه عمل جراحی در نمونه های مورد بررسی بود که در 4 بیمار (6.6%) دیده شد. عود و وجود ترشحات مزاحم نیز هر کدام در 2 بیمار (3.3%) دیده شدند. هیچ موردی از بی اختیاری کامل وجود نداشت. تمام نمونه هایی که دچار عوارض ترشحات مزاحم و عود شده بودند مبتلا به فیستول ترانس اسفنگتریک بودند. در مقایسه با دیگر مطالعات انجام شده، فراوانی عوارض جانبی در مطالعه حاضر نه تنها بیشتر از روشهای دیگر نیست بلکه در بعضی موارد کمتر نیز می باشد. در نظرنگرفتن پرسش نامه مخصوص برای ارزیابی عوارض در بیماران و نیز پی گیری کوتاه مدت بیماران در این مطالعه در مقایسه با مطالعات دیگر، میتواند در اختلاف نتایج تاثیر گذار باشد.

زمینه و هدف: در بیماران انفارکتوس میوکارد با بالارفتن قطعه (STEMI) ST، مداخله کرونری از طریق پوست (PCI) اولیه، درمان ریپرفیوژن ترجیحی می باشد. انجام به موقع Primary PCI برای بهبود پیش آگهی بالینی این بیماران ضروری می باشد. هدف این مطالعه بررسی عوامل موثر بر تاخیر در رسیدن به مرحله بالون در بیماران STEMI تحت درمان با Primary PCI و ارتباط آن با حوادث متعاقب بیماران می باشد. روش بررسی: این مطالعه مشاهده ای آینده نگر بر روی 143 بیمار STEMI تحت Primary PCI از خرداد 1398تا خرداد 1399 بیمارستان امام خمینی اهواز انجام شد. تمام اجزای زمانی از بروز علایم تا درمان PCI محاسبه شدند. میزان بروز عوارض قلبی-عروقی ماژور (MACE) درطول 12 ماه و تغییرات LVEF سه ماه پس از Primary PCI نیز بررسی شدند. یافته ها: بیشتر بیماران (4/92%) دارای زمان ایسکمیک ≥, 120 دقیقه و زمان door-to-device>90 دقیقه (3/64%) بودند. به طور کلی 59 بیمار (3/41%) MACE را در طول یک سال فالوآپ تجربه کردند، شامل 3/13% سندرم کرونری حاد، 4/22% نارسایی قلبی، 8/9% مرگ ناگهانی قلبی و 1/2% سکته مغزی. سن بالا (020/0=P)، تغییرات EF (005/0=P) و نوع STEMI (039/0=P) پیش بینی کننده بروز MACE بودند، درحالی که مدت زمان ایسکمیک (607/0=P) و زمان (347/0=P) door-to-device ارتباطی با بروز MACE نداشتند. نتیجه گیری: هیچیک از فاصله های زمانی مورد بررسی با بروز MACE در فالوآپ یک ساله ارتباطی نداشت و بیشتر بیماران با تاخیر زیاد به بیمارستان مراجعه کردند. از این رو تلاش برای کوتاه کردن زمان مراجعه به بیمارستان و زمان Door-to-device می تواند به بهبود MACE در بیماران STEMI تحت Primary PCI کمک کند.