هدف: آبسه مغزی یکی از مهمترین بیماری های عفونی جراحی اعصاب است که با مرگ و میر و معلولیت زیادی همراه می باشد. هدف از این پژوهش بررسی آبسه های مغزی در کودکان بین سنین 5 تا 12 ساله از نظر شیوع، عوامل زمینه ساز، علایم بالینی، یافته های آزمایشگاهی و میزان مرگ و میر در بیمارستان قایم مشهد در طی 10 سال می باشد. روش مطالعه: این بررسی به صورت گذشته نگر و توصیفی و تحلیلی بر روی پرونده های کودکان مبتلا به آبسه مغزی بستری شده در بیمارستان قایم (عج) صورت گرفته از نظر سن، جنس، عوامل زمینه ساز، علایم بالینی، یافته های آزمایشگاهی، محل آبسه، نوع درمان (طبی، جراحی) مدت بستری و وضعیت بیمار در موقع ترخیص و معلولیت های ناشی از بیماری و فوت تکمیل شده و پس از اتمام، با استفاده از روش های (Chi2) و Odds Ratios مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفته است. نتایج: سن متوسط شیوع آبسه مغزی در اطفال در حیطه 5 تا 7 سالگی بود. نسبت ابتلا در بیماران مذکر به مونث 1.6 به 1 بود. بیماری های حاد و مزمن گوش، ماستوئیدیت و بیماری سیانوتیک قلبی شایعترین عوامل زمینه ساز آبسه بود (20%). تب در 55.5%، سردرد در 46.6%، علایم عصبی فوکال 64.6% و تغییرات سطح هوشیاری در 46.7% بیماران مشاهده شد. لوب تمپوروپاریتال مغز و لوب پاریتال به تنهائی به ترتیب در 20 و 18.2 درصد بیماران شایعترین محل درگیری بود. کشت چرک آبسه در 34% موارد مثبت بود و در 26.6% کشت چند میکروبی گزارش شد. درمان جراحی در 93.3% آسپیراسیون بود. میزان کلی مرگ و میر 17.7% بود که در بیماران بیماری سیانوتیک دهنده قلبی (CCHD) و مبتلا به آبسه های اتوژن به ترتیب 11.1% و 22.2% بود. رابطه ای معنی دار بین مرگ و میر و تعداد آبسه ها و یا سن بیمار به دست نیامد. نتیجه گیری: توجه به بیماری های گوش در کودکان سالم و بهداشت دهان و دندان در کودکان مبتلا به بیماری سیانوتیک قلبی امری مهم در پیشگیری از بروز عفونت های مغزی است.

در این مقاله، یک مورد آبسه اپیدورال ناشی از بروسلا ملیتنسیس گزارش می شود. این مورد، از موارد بسیار نادر گزارش شده می باشد. بیمار پس از درمان جراحی و دارویی، بهبودی کامل پیدا کرد.

مقدمه: سل در کشورهای در حال توسعه یک بیماری آندمیک محسوب می شود که می تواند ارگانهای مختلفی در بدن را درگیر کند. درگیری بافتهای نرم و از جمله بافت های اطراف حدقه به صورت نادر دیده می شود و اغلب همراه با درگیری سایر قسمت های بدن از جمله ریه ها می باشند. اغلب بیماران با عفونت های اطراف حدقه دارای فاکتورهای زمینه ای می باشند. تشخیص این عفونت ها بدون درگیری همزمان سایر قسمت های بدن اغلب دشوار می باشد.معرفی بیمار: در این مقاله ما یک مورد عفونت سلی بافت نرم اطراف حدقه را شرح می دهیم. یک مرد جوان 17 ساله با توده مزمن اطراف چشم مراجعه کرده بود و با تشخیص آبسه اطراف حدقه تحت درمان جراحی و طبی قرار گرفته و دچار عود ضایعه شده بود. در بررسی های میکروب شناسی از نمونه های تهیه شده میکروباکتریوم توبرکولز رشد کرد و بیمار با تشخیص عفونت سلی اطراف چشم به مدت 6 ماه تحت درمان با داروی ضد سل قرار گرفت و بهبود یافت.نتیجه گیری: عفونت سلی اطراف حدقه می تواند بدون فاکتور زمینه ای و یا سل فعال در سایر ارگانها یا سابقه عفونت سلی ایجاد شود.

زمینه: آبسه طناب نخاعی اینترامدولاری یک علت پاراپارزی قابل درمان است. این بیماری می تواند سریعا سب فلج کامل قسمت های تحتای ضایعه گردد.معرفی بیماران: در این مقاله دو پسر مبتلا به آبسه اینترامدولاری طناب نخاعی (یکی 3 و دیگری 4 ساله) معرفی شده اند. شیوع، تابلوی بالینی، علایم نورولوژیک و درمان آن نیز بحث شده است.نتیجه گیری: اگرچه آبسه اینترامدولاری طناب نخاعی بیماری نادری است ولی باید توجه داشت که عدم تشخیص بالینی و در نتیجه درمان نامناسب آن می تواند سبب پیامدهای نامطلوب گردد.

زمینه و اهداف: تا این اواخر آبسه مغزی یک ضایعه کشنده بوده و بعد از اتوپسی تشخیص داده می شد. با پیشرفت جراحی اعصاب مرگ و میر آن کاهش محسوسی پیدا کرده است. هدف این مطالعه مقایسه اقدامات جراحی مختلف و پاسخ درمانی طی پیگیری بعد از عمل می باشد.روش بررسی: در یک مطالعه آینده نگر بین سال های 1380-1382 تعداد 27 بیمار دارای آبسه مغزی تحت ارزیابی کامل از نظر علایم بالینی و اقدامات تشخیصی قرار گرفته و با دو روش آسپیراسیون یا تخلیه جراحی کامل عمل شده اند. و سپس از نظر میزان عود، عوارض جراحی و پاسخ درمانی تحت پیگیری قرار گرفته اند.یافته ها: در این مطالعه 27 بیمار (19 مرد و 8 زن) دارای آبسه مغزی بررسی شده اند که ارجحیت با مذکر بوده و نسبت مرد به زن 2.2 به 1 می باشد. اغلب آبسه های مغزی زیر 30 سال بوده اند. شایع ترین عامل مساعد کننده، عفونت مزمن گوش داخلی و بیماری های سیانوتیک قلبی بوده است که به ترتیب 29.6% و 22.2% موارد را تشکیل داده اند. اکثر آبسه های ناشی از عفونت مزمن گوش داخلی در مخچه (P<0.005) و آبسه های ناشی از سینوزیت در لوب فرونتال قرار گرفته بودند (P<0.005). بعد از عمل بیماران به مدت 6-8 هفته تحت درمان آنتی بیوتیکی قرار گرفته اند و اغلب آنها از ماه سوم به بعد دارای اسکن نرمال بوده اند.نتیجه گیری: در تشخیص افتراقی بیماران دارای علایم افزایش فشار داخل جمجمه بایستی آبسه مغزی را مد نظر داشته و با اقدام جراحی به موقع می توان پاسخ درمانی مطلوبی را کسب کرد.

تب مالت بیماری مشترک بین انسان و دام می باشد و سندرم های بالینی متنوعی از جمله اسپوندیلیت ایجاد می نماید. اسپوندیلیت و ساکروالیت از جمله شایع ترین عوارض ناشی از درگیری سیستم اسکلتی در تب مالت می باشند و عفونت های عضلانی و تشکیل آبسه نیز از جمله عوارض نادر و اغلب ثانویه به اسپوندیلیت هستند. در این مقاله دو مورد اسپوندیلیت بروسلائی و پیدایش آبسه در یکی از آنان به عنوان یک عارضه نسبتا ناشایع معرفی می گردد. این بیماران که با علایم کمردرد و تب مراجعه کرده بودند، پس از انجام MRI و تست های آزمایشگاهی مثبت رایت با تشخیص اسپوندیلیت درمان دارویی شامل داکسی سیکلین و ریفامپین به مدت 4 ماه قرار گرفتند و کمردرد و سایر علایم بالینی بهبود چشمگیری پیدا نمود.

آبسه مغزی یکی از مهمترین عوارض بیماریهای سیانتیک قلبی مادرزادی است که تشخیص زودرس آن با ظن شدید به احتمال بروز این عارضه در این بیماران میسر خواهد بود. هر گونه تاخیر در تشخیص به موقع پی آمدهای جبران ناپذیر و مهلکی را به دنبال خواهد داشت. در مدت سه سال از فروردین 1374 تا اسفند 1376، در بررسی 620 مورد بیماران سیانتیک قلبی مادرزادی در بیمارستان شهید رجایی و بیمارستان حضرت علی اصغر (ع) 7 مورد آبسه مغزی داشته ایم. از نظر جنس اختلاف مهمی وجود نداشت. طیف سنی از سه ماه تا 17 سال بوده است. در حالی که 5 مورد در سنین 4 تا 12 سال قرار داشته اند.تریاد عصبی حالت بی تفاوتی، برادیکاردی نسبی و سابقه استفراغ (گاهی فقط 2 الی 3 بار) از نشانه های زودرس یا نسبتا زودرس برای تشخیص این عارضه می باشد. آگاهی والدین به علایم عصبی و نیز پیگیری منظم بیماران سیانتیک مادرزادی قلب در فواصل سه ماه تا 12 سال می تواند در تشخیص زودرس و پیشگیری عوارض عصبی موثر واقع شود.

نوکاردیا باکتری رشته ای هوازی، گرم مثبت با خاصیت اسید فاست نسبی است که در منابع محیطی از قبیل آب، خاک و ذرات گرد و غبار زندگی می کند. این باکتری ها قادرند که عفونت های تنفسی، عصبی و جلدی را در بیماران دچار نقص سیستم ایمنی و افراد سالم پدید آورند. یک مرد 20 ساله بدون سابقه بیماری خاص به علت سردرد، ضعف، خواب آلودگی و بی اختیاری ادرار به بیمارستان الزهرا اصفهان مراجعه نمود. باکتری جدا شده از آبسه مغزی این بیمار با توجه به بررسی های میکروسکوپی، کشت و خصوصیات بیوشیمیایی و بررسی مولکولی به عنوان نوکاردیا سیریاسیجورجیکا شناسایی شد. و با توجه به نتایج آنتی بیوگرام، این بیمار با تجویز کوتریموکسازول، آمیکاسین و لنزولاید درمان شد. آبسه های مغزی نوکاردیایی در بیماران نقص سیستم ایمنی و حتی افراد سالم نیز مشاهده می شوند که در صورت عدم تشخیص صحیح و درمان موثر مرگ و میر بالایی دارند.

هدف: هماتوم تیغه بینی یکی از عارضه های شدید و زودرس ضربه به بینی است، که می تواند موجب نکروز غضروف تیغه بینی گردد. آبسه سپتوم بینی معمولا در نتیجه عفونی شدن یک هماتوم تیغه ایجاد می شود. نکروز غضروف بینی می تواند موجب دفرمیتی بینی و اختلال شدید راه هوایی بینی گردد. هدف مطالعه ما ارزیابی خصوصیات بالینی، بررسی علل و نیز نوع درمان انجام شده در کسانی که دچار هماتوم و آبسه تیغه بینی شده اند می باشد.روش بررسی: این مطالعه به صورت گذشته نگر و مقطعی و از نوع توصیفی بود. 74 بیمار را که در طی سالهای 1378 لغایت 1385 در بیمارستان امام خمینی (ره) اهواز جهت درمان هماتوم و آبسه سپتوم بینی بستری شده بودند مورد مطالعه قرار دادیم. در این مطالعه نکات مهم تشخیصی و درمانی از جمله اتیولوژی بیماری، علایم و نشانه های بیماری، زمان تاخیر در شروع درمان، نتایج آزمایشات باکتریولوژیک، توزیع سنی و جنسی و نوع درمان انجام شده، بررسی گردید و اطلاعات بدست آمده تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: 55 نفر (74.32 درصد) از این بیماران مذکر و 19 نفر (25.67 درصد) مونث بودند. میانگین سنی 9 سال و محدوده سنی بین 11 ماه تا 53 سال بود. تمام 74 بیمار مذکور تحت درمان جراحی (انسیزیون و درناژ) قرار گرفتند. 67 نفر (91 درصد) از این بیماران سابقه تروما به بینی داشتند در 53 نفر از این بیماران (72 درصد) هماتوم سپتوم و در 21 نفر دیگر (28 درصد) آبسه سپتوم بینی تشخیص داده شد. شایعترین شکایت این بیماران گرفتگی بینی بود که همه این 74 بیمار این علامت را داشتند. درد، رینوره و تب در 32 نفر از بیماران دیده شد. در بیماران دچار هماتوم بطور متوسط پس از 3.5 روز از زمان بروز حادثه اقدامات درمانی شروع شده بود. در حالی که در بیماران گروه آبسه سپتوم بطور میانگین 8 روز تاخیر در مراجعه داشتند. شایعترین ارگانیسم پاتوژنیک جدا شده از نمونه ترشحات چرکی آبسه سپوم استافیلوکوکوس ارئوس بود.نتیجه گیری: در تمام بیمارانی که بدنبال تروما دچار گرفتگی ناگهانی بینی می شوند باید تشخیص هماتوم و یا آبسه تیغه بینی را در نظر داشت و با تشخیص و درمان به موقع ریسک ایجاد دفرمیتی بینی را کاهش داد و درناژ جراحی و استفاده از آنتی بیوتیک مناسب درمان استاندارد هماتوم و آبسه تیغه بینی می باشد. تا مشخص شدن نتایج کشت از ترشحات آبسه باید بر مبنای روشهای تجربی آنتی بیوتیک مناسب که پوشش لازم را برای شایع ترین جرمها داشته باشد انتخاب کرد.