پیش زمینه: آگاهی نسبت به سندروم های فشاری سمت اولنار کم است و معمولا نادیده گرفته می شوند. طول زائده و واریانس اولنا در بروز این سندروم ها بی تاثیر نیست. با توجه به اینکه اطلاعات مرتبط با این عوامل در جمعیت ایران کم است؛ این مطالعه به منظور سنجش طول زائده اولنا و واریانس اولنا در بالغین سالم انجام شد.مواد و روش ها: در این مطالعه آینده نگر طول زائده و واریانس اولنا در نمای رخ مچ دست 140 مراجعه کننده (100 مرد و 40 زن) با میانگین سنی 33 سال (45- 18 سال) در یک مرکز درمانی شیراز بررسی شدند. به منظور اندازه گیری طول نسبی زائده اولنا از اندکس نسبت زائده اولنا به استخوان کاپیتیت(styloid-capitate ratio) ، و برای ارزیابی پتانسیل ایجاد تاثیر فشاری از اندکس زائده استیلوئید اولنار (Ulnar styloid process index) استفاده شد. داوطلبین از نظر فشرده شدن انتهای مچ توسط زائده اولنا با دو تست فشاری معاینه شدند.یافته ها: میانگین طول زائده اولنا 5.38±1.45، میانگین نسبت زائده اولنا به استخوان کاپیتیت 0.24±0.06، میانگین اندکس زائده استیلوئید اولنا 0.34±0.11 بود. میانگین طول زائده اولنا در %71.40 کلیشه ها و اندکس زائده استیلوئید اولنا در %56.42 بیش از میانگین بودند. واریانس اولنا در %19.3 خنثی (%23 مرد، %10 زن)، %12.1 مثبت (%11 مرد، %15 زن) و %68.6 منفی (%66 مرد، %75 زن) بود.نتیجه گیری: به نظر می رسد اندازه طول زائده بلند اولنا با داشتن نسبت زائده اولنا به استخوان کاپیتیت بیشتر از 0.24±0.06 یا بیش از 6 میلی متر، می تواند عامل مهم درد سمت اولنار در جمعیت ما باشد.

زمینه و هدف: نقصان مادرزادی استخوان اولنا، یکی از نادرترین ناهنجاری های مادرزادی اندام فوقانی است که در گروه نقصان های طولی اندام فوقانی طبقه بندی می شود. بسته به نوع و تقسیم بندی، گرفتاری سیستم اسکلتی عضلانی در این ناهنجاری شایع بوده و دست در طرف مبتلا همیشه دچار ناهنجاری است. مورد گزارش شده، نقصان استخوان اولنا با همراهی سین استوز هومرورادیال است که نکته مهم و قابل گزارش عدم وجود ناهنجاری های سایر اندام ها و به خصوص در دست و انگشتان طرف مبتلا است.معرفی بیمار: بیمار پسر بچه ای 8 ساله است که به علت کوتاهی اندام فوقانی چپ به درمانگاه مراجعه کرده بود. در معاینه ستون فقرات، اندام های تحتانی و اندام فوقانی راست یافته ای غیر طبیعی یافت نشد. در معاینه اندام مبتلا یا همان اندام فوقانی چپ، اندام به وضوح کوتاه تر از اندام فوقانی راست بود. آرنج بیمار در اکستانسیون کامل بوده و هیچ حرکتی ندارد و مچ دست چپ از نظر ظاهر شبیه مچ دست راست بود. در دست چپ؛ انگشت شصت طبیعی بوده واستخوان های متاکارپ همگی لمس می شدند. تعداد انگشتان پنج عدد و هر کدام دارای سه بند بودند. اثری از سین داکتیلی یا حلقه های پوستی وجود نداشت. در رادیوگرافی آرنج سین استوز هومرو رادیال و در رادیوگرافی مچ و دست چپ، تمامی استخوان ها وجود داشته و ناهنجاری در آن ها رویت نمی شود.نتیجه گیری: گزارش حاضر دلالت بر آن دارد که نقصان مادرزادی استخوان اولنا می تواند بدون گرفتاری دست و انگشتان طرف مبتلا باشد.

زمینه و هدف: شناسایی تغییرات اعصاب محیطی نقش مهمی در ارزیابی درمانگر و جراح دارد. در بازوی انسان، عصب اولنا یکی از سه عصب اصلی است که از گردن به سمت دست حرکت میکند. این عصب مسوول ایجاد حس و عملکرد دست است. مورد: مقاله حاضر یک یافته کمیاب در مورد یک شاخه از عصب اولنا است که همراه تنه اصلی عصب در زیر عضله فلکسور کارپی اولناریس نزدیک ناحیه کوبیتال جدا میشود. پس از پایین آمدن در سمت داخل سطح فلکسور ساعد حدود 5 سانتی متر بالاتر از مچ دست به دو شاخه پوستی تقسیم میشود. نتیجه گیری: آگاهی داشتن و توانایی در شناخت موقعیت و تغییرات آناتومیک تاثیر مهمی در نتایج حاصل از بهبود عصب اولنا دارد. دانش کافی در مورد تمام تغییرات ممکن است در بهبود جراحی و انسداد موثر عصبی مفید باشد.

در این پژوهش یک صفحه تثبیت کننده شکستگی سر آرنج استخوان اولنا ارائه شده است و عملکرد آن با بکارگیری روش اجزای محدود مورد تحلیل قرار گرفته است. از چهار عدد پیچ برای تثبیت شکستگی استفاده می شود و پاسخ استخوان سالم و شکسته ی تثبیت شده با صفحه ایمپلنت تحت بارگذاری فیزیولوژیکی مورد بررسی قرار می گیرد. مشاهده شد که استفاده از صفحه ارائه شده می تواند شکستگی سر آرنج را تثبیت کند و تنش تجربه شده توسط استخوان شکسته در هنگام استفاده از این صفحه توزیع ملایم تری را خواهد داشت. علاوه بر این، اجزای مختلف مدل شامل استخوان اولنا، پیچ و صفحه تثبیت کننده تحت بارگذاری مورد بررسی تنشی به مراتب کمتر از مقدار تنش تسلیم نشان دادند. بنابراین، صفحه ارائه شده کاربرد موثر خود را در تثبیت شکستگی نمایش داد و در آینده نتایج پژوهش حاضر به منظور اطمینان از کاربرد پزشکی صفحه، می تواند با گستره ای از داده های تجربی مقایسه شود.

سابقه و هدف: استخوان اولنا یکی از مهم ترین استخوان های اندام فوقانی می باشد. شکستگی های ناحیه اولکرانون این استخوان بسیار شایع می باشد. زاویه پشتی پروگسیمال اولنا Pudaبخشی از آناتومی نرمال پروگسیمال اولنا می باشد که در صورت عدم ترمیم puda سبب مشکلات عملکردی ناحیه آرنج در آینده می شود. بنابراین هدف از مطالعه ما بررسی شیوع و اندازه زاویه پشتی پروگسیمال اولنا Puda و tip to apex distance با توجه به سن و جنس می باشد که می تواند در مداخله های جراحی مفید بوده ودر طراحی های پلاتین های ناحیه پروگسیمال اولنا مورد استفاده قرار گیرد. مواد و روش ها: این مطالعه از نوع توصیفی-مقطعی بوده که برروی 109 گرافی دوطرفه لترال آرنج انجام شده است و دو متغیر Puda (زاویه پشتی پروگسیمال اولنا) و Tip to apex distance مورد ارزیابی قرار گرفته اند. همچنین آزمون t-test در سطح معنی داری 0. 05 انجام گردید. که با استفاده از نرم افزار 26spss آنالیز گردید. نتایج: تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که اندازهpuda دو طرفه بین جنسیت ها و بصورت مستقل در هر جنس اختلاف معنی داری ندارد. فاصله tip to apex در دوجنس و میان مردان اختلاف معنی داری را نشان داد. نتیجه گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که tip to apex distance ممکن است بنا به دلایل مختلفی در میان جوامع و جنسیت ها متفاوت بوده و دلیلی بر تنوع پلاتین های آناتومیکی که در شکستگی های استخوان اولنا مورد استفاده قرار میگیرد باشد.

سابقه و هدف: با توجه به مراجعه بیماران مبتلا به کین باخ و عدم توافق در ارجحیت تکنیک عمل طویل کردن اولنا و یا کوتاه کردن رادیوس، این تحقیق انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقیق با طراحی کارآزمایی بالینی روی 21 بیـماری که دارای تشخیص قطعی کین باخ STAGE II بودند، انجام گرفت. بیماران به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند و در هر گروه عمل طویل کردن اولنا و یا کوتاه کردن رادیوس انجام گرفت. بیماران تا حصول union و نیز بروز عوارض تحت بررسی های کلینیکی و رادیولوژیکی قرار گرفتند و نتایج درمان در داخل گروه ها با آماره Sign و بین دو گروه با آماره دقیق فیشر مورد قضاوت آماری قرار گرفت. یافته ها: از تعداد 21 بیمار تحت مطالعه، 11 نفر با تکنیک کوتاه کردن رادیوس و 10 نفر با طویل کردن اولنا مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران دو گروه به لحاظ سن و جنس مشابه بودند. نتایج درمان در تکنیک کوتاه کردن رادیوس بهتر از طویل کردن اولنا بود اما اختلاف به لحاظ آماری معنی دار نبود. نتیجه گیری و توصیه ها:  با وجود اینکه نتایج درمان در دو روش اختلاف آماری نداشتند، اما به نظر می رسد روش کوتاه کردن رادیوس بر روش طویل کردن اولنا ارجح باشد. تحقیق روی تعداد نمونه بیشتر را توصیه می نماید.

نکروز استخوان لونیت که به نام بیماری کین باخ هم شناخته شده است، اگر در مرحله 1 و 2 بیماری تحت درمان قرار نگیرد بتدریج استخوان کلاپس می نماید و موجب تغییر شکل آن می شود. این تغییر شکل موجب پیشروی بیماری و رسیدن به مرحله 3 و 4 آن شده که دیگر نجات مفصل رادیوکارپال در مچ دست ممکن نبوده و اغلب ضرورت عمل جراحی سخت تر را پیش می آورد. بنابراین هدف این پژوهش تعیین نتیجه درمان این بیماران در مرحله 2 با کوتاه کردن رادیوس و طویل کردن اولنا بوده است.کارآزمایی بالینی با روش نمونه گیری آسان روی 20 بیمار با درد مچ دست انجام شد و بیماران به دو گروه تقسیم شدند. در گروه اول استئوتومی و کوتاه کردن رادیوس و در گروه دوم استئوتومی و طویل کردن اولنا صورت گرفت.میزان بهبودی با بررسی شاخص های عدم وجود درد هنگام استراحت، هنگام فعالیت عادی، هنگام فعالیت شدید و علایم جوش خوردن در رادیولوژی بیمار در نظر گرفته شد و نتایج با استفاده از آزمون دقیق فیشر و نرم افزار SPSS بررسی شد. یافته ها نشان داد که در بیماران تحت درمان کوتاه کردن رادیوس 10 نفر و در بیماران تحت درمان طویل کردن اولنا 4 نفر بهبودی داشتند که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (P<0.05). یافته ها نشان داد که روش کوتاه کردن رادیوس روش ارجح درمانی نسبت به طویل کردن اولنا در درمان مرحله 2 این بیماری می باشد. بنابراین کاربرد این روش درمانی در مورد آن بیماری پیشنهاد می گردد.

پیش زمینه: از آنجا که شکستگی های دیستال رادیوس شایع ترین شکستگی های ارتوپدی می باشند و یکی از عوارض شایع آن محدودیت حرکتی در چرخش مچ و ساعد است، تعیین عوامل همراه با این محدودیت حرکتی اهمیت دارد. هدف از این مطالعه یافتن عوامل موثر بر کاهش حرکت چرخشی مچ دست و ساعد در مواردی است که شکستگی خارج مفصلی دیستال رادیوس همراه با شکستگی استیلویید اولنا باشد.مواد و روش ها: در یک بررسی آینده نگر مورد- شاهدی، 47 بیمار (20 مرد و 27 زن) با شکستگی خارج مفصلی دیستال رادیوس از اسفند 84 تا دی 85 مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین سن بیماران 7.32±54 سال (69-44 سال) و مدت زمان پیگیری 6 ماه بود. بیماران در فواصل مشخص پس از درمان معاینه و در پایان دوره پیگیری، حرکات چرخشی مچ و ساعد آنان اندازه گیری شد. نتایج قبل و بعد از عمل مقایسه شدند.یافته ها: 23 بیمار در گروه 1 (استیلویید اولنا سالم) و 24 نفر در گروه 2 (استیلویید اولنا شکسته) دوره پیگیری را به پایان رساندند. در این زمان میانگین محدودیت سوپیناسیون مچ و ساعد در گروه 2 (25.44) به طور معنی داری بیشتر از گروه 1 (8.9) بود (p<0.05).نتیجه گیری: به نظر می رسد همراهی شکستگی خارج مفصلی دیستال رادیوس با شکستگی استیلویید اولنا حداقل در کوتاه مدت باعث محدودیت حرکت سوپیناسیون در مچ و ساعد می شود، اگر چه به سادگی نمی توان در مورد مکانیسم این پدیده و اهمیت بالینی آن توضیح داد.

خلاصه پیش زمینه: شکستگی های مفصلی دیستال رادیوس هنوز معضلی در درمان است. بخصوص در کشور ما که بسیاری از بیماران استطاعت مالی تهیه ابزار پیچیده و معمول در کشورهای غربی را ندارند. در این مطالعه استفاده از روشی ساده برای درمان شکستگی های داخل مفصلی دیستال رادیوس، توصیه می شود. مواد و روش ها: در یک مطالعه آینده نگر 32 بیمار متوالی به صورت مطالعه موردی- گروهی(Case Series)  با شکستگی داخل مفصلی دیستال رادیوس تیپ (type III,IV A, B) طبقه بندی یونیورسال (Universal) جهت درمان انتخاب، و از نظر پیش آگهی مورد مطالعه قرار گرفتند. 30 بیمار، از 32 بیمار به مدت حداقل یک سال تحت پیگیری قرار گرفتند. تمامی بیماران به یک روش و به وسیله یک گروه جراحی تحت درمان قرار گرفتند. یافته ها: از 32 بیمار که شکستگی داخل مفصلی دیستال رادیوس داشتند و تحت درمان فوق قرار گرفته بودند دو نفر برای پیگیری مراجعه نکردند. 22 بیمار مرد با میانگین سنی 43.5 و 8 بیمار زن با میانگین سنی 50 سال باقی ماندند. برای پیگیری از علایم رادیولوژیکی و کلینیکی استفاده شد برای بررسی نتایج از سیستمScheck Grading  استفاده شده است. نتایج به دست آمده در 90% مواد خوب و عالی و در 10% ضعیف بوده است. مشکل اصلی بازگشتsupination & pronation  بود. نتیجه گیری: با توجه به ساده بودن روش جراحی، قابل دسترس بودن وسایل مورد نیاز در تمامی ساعات شبانه روز در کلیه بیمارستان های کشور، کوتاه بودن زمان جراحی و وضعیت اقتصادی اجتماعی کشورمان انتخاب این روش در بیماران مناسب و توصیه می شود.

برخی از مشکلات ارتوپدی پرندگان در نتیجه ضربه (آسیب به وسیله پنکه سقفی، پرواز و برخورد با پنجره یا آینه، یا پا گذاشتن روی آن)، و برخی دیگر در اثر عدم تعادل تغذیه ­ای یا در نتیجه مشکلات ژنتیکی یا رشدی رخ می دهند.  یک بهله عقاب طلایی ماده بالغ با سابقه ناتوانی در پرواز به کلینیک دانشکده دامپزشکی دانشگاه رازی (کرمانشاه، ایران) ارجاع شد.  معاینه فیزیکی برخی ناهنجاری­ ها را در بال چپ نشان داد.  در معاینه رادیوگرافی شکستگی بد جوش ­خورده زاویه ای در قسمت میانی بدنه استخوان رادیوس و اولنا مشخص شد.  پرنده برای جراحی آسپتیک آماده شد و قسمتی از بدجوش ­خوردگی استخوان بریده شد.  پس از اصلاح و تراز شدن استخوان ها، هر دو استخوان اولنا و ردیوس توسط پین داخل مدولاری ثابت شدند.  پرنده بدون هیچ عارضه­ ای مرخص شد.  پی گیری صورت گرفته بهبودی بدون مشکلی را نشان داد و 6 هفته پس از جراحی، پین داخل مدولاری اولنا خارج گردید، اما پین داخل مدولاری ردیوس باقی ماند.  بیش­تر تکنیک های ارتوپدی مورد استفاده برای پستانداران را می توان با در نظر گرفتن تفاوت های آناتومیکی در گونه های مختلف پرندگان، و این که آیا پرنده می تواند دوباره پرواز کند یا نه، برای پرندگان به کار برد.  بد جوش­خوردگی شکستگی در پرندگان شکاری می تواند عملکرد ماهیچه ها و تاندون ها را به خطر بیندازد و بر فعالیت های عادی که برای بقای این گونه ها ضروری است، تأثیر منفی بگذارد.  بدجوش­ خوردگی استخوان را می ­توان با تکنیک­ های استئوتومی و به دنبال آن تثبیت استخوان که ثبات کافی را فراهم می­کند تا امکان التیام بدون تداخل با حداقل آسیب بافت نرم فراهم شود، اصلاح نمود.