زمینه و هدف: با توجه به بعضی ویژگی های خاص عاج نظیر ساختمان توبولار و رطوبت داخلی آن، پیوند به عاج نسبت به مینا دشوارتر است. هدف از این مطالعه مقایسه استحکام پیوند برشی کامپوزیت رزین به عاج توسط سه نوع مختلف باندینگ رزینی و یک باندینگ گلاس آینومری(GC Fuji Bond LC)  می باشد.روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی، 72 دندان پره مولر بدون پوسیدگی و ترمیم انتخاب و به صورت تصادفی به شش گروه 12 تایی تقسیم شدند. گروه اول به عنوان گروه شاهد و بدون هیچ گونه آماده سازی روی سطح عاج و گروه های بعدی به ترتیب از باندینگ رزینی Single Bond، OptiBond XT، All in One و باندینگ GC Fuji Bond LC به دو صورتCo-cure  و Pre-cure روی سطح عاج استفاده شد. پس از نگهداری نمونه ها به مدت دو هفته در آب مقطر در دمای اتاق، استحکام پیوند برشی آنها با دستگاه تست مکانیکی (Zwick Universal Testing) و با سرعت یک میلی متر بر دقیقه ثبت شد. داده ها با آزمون های آماری ANOVA و Tamhane’s T2 آنالیز شدند. نتایج در قالب جداول ارائه گردید.یافته ها: بیشترین پیوند برشی کامپوزیت رزین به عاج با باندینگ OptiBond XTR (24.05±9.43) مگاپاسکال و کمترین در گروه شاهد (0.68±0.32) مگاپاسکال به دست آمد، همچنین استحکام پیوند برشی کامپوزیت رزین به عاج در گروه پنجم و ششم که از چسب GC Fuji Bond LC استفاده شد به طور معنی داری از استحکام پیوند گروه هایی با باندینگ های رزینی کمتر بود.نتیجه گیری: بر اساس این مطالعه، هنوز کاربرد ادهزیو گلاس آینومری GC Fuji Bond LC جهت اتصال کامپوزیت رزین به عاج دندان توصیه نمی شود.

Fritillaria zagrica گونه بومی ایران بوده که در رشته کوههای زاگرس پراکنش دارد. وجود گلبرگهای ارغوانی تیره که در انتها به رنگ زرد می باشند از مهمترین ویژگیهای مورفولوژیکی این گونه محسوب می شود. برای مطالعه کروموزومی این گونه از روش رنگ آمیزی با گیمسا استفاده شد. بدین منظور التهاب مریستمی ریشه ها پس از پیش تیمار با کلشی سین و هیدروکسی کینولین، در محلول کارنوی فیکس شدند و بعد از انجام عمل هیدرولیز با اسیدکلریدریک، در محلول مساوی از دو آنزیم سلولاز و پکتنیاز قرار داده شدند و در ادامه کار با رنگ حیاتی گیمسا مورد رنگ آمیزی قرار گرفتند. اسلایدهای رنگ آمیزی شده با میکروسکوپ مورد مطالعه قرار گرفتند. عدد کروموزومی سوماتیک 2n=24 می باشد و کاریوتیپ متشکل از دو جفت کروموزوم متاسنتریک ، پنج جفت کروموزوم ساب تلوسنتریک و پنج جفت کروموزوم تلوسنتریک می باشد. در تمام سلولهای متافاز فقط یک جفت کروموزوم واجد ساتلیت مشاهده شد. الگوی سی - باندینگ به شرح زیر می باشد: بندهای سنترومریک در بازوهای کوتاه جفت کروموزومهای شماره 3 - 2 ، 8-5 و 10 و 12 در بازوهای بلند جفت کروموزومهای 2 و 6 و 10-8 و 12 دیده می شود: بندهای میانی در بازوهای بزرگ جفت کروموزومهای 1 و 6 و در بازوهای بزرگ جفت کرموزومهای 4 و 6 و 11 دیده می شوند بندهای انتهایی در بازوهای کوتاه جفت کروموزومهای شماره 3-1 و 7 و  9-11و در بازوهای بلند جفت کروموزومهای 3-2 دیده می شود: بندهای موجود در محل پیچیدگیهای فقط در بازوهای کوتاه جفت کروموزوم شماره 3 دیده می شود. همچنین بازوی کوتاه جفت کروموزومهای شماره 3 و 10 بطور کلی هتروکروماتیک بودند. هترومورفی در جفت کروموزومهای شماره 3-2 و 8 دیده شد. اندازه این کروموزومها برابر بوده و هر کدام دارای یک بند انتهایی بود که به نظر می رسد از نوع تلومریک باشد. سلولها در مرحله انترفاز دارای مخلوطی تقریبا ناهمگن از کروموسنترها بودند که در شکل و اندازه با هم تفاوت داشتند. تعدادی از آنها کوچک و تعدادی دیگر بزرگ و پررنگ بودند که ممکن است در ارتباط با کروموزومهای اضافی باشد.

اصول پروتز با معرفی فنون و مواد جدید در حال تغییر است. سمان های رزینی مثالهایی از این تغییرات هستند که سبب محبوبیت سرامیک های باند شونده و پروتزهای ثابت رزین – باند شده اند. چسبندگی مواد ترمیمی با ساختمانهای مینرالیزه دندانی مهمترین هدف در تحقیقات اخیر دندانی است. تحقیقات زیادی جهت توسعۀ سیستم های ادهزیو (Adhesive) می شود تا باند به بافتهای مینرالیزه و باند به فلز به طور موثر و با کیفیت بالا ایجاد شود. اهداف اصلی سیستم های باندینگ شامل: گیر رستوریشن، حذف یا کاهش ریزنشت و تقویت ساختمانهای باقیمانده دندان می باشد. مقاله حاضر مروری سیستماتیک بر مطالعات انجام شده در زمینه سیستم های مختلف ادهزیو رزین می باشد که سوابق مطالعات مشابه از سال 1980 تا سال 2003 در مدلاین موجود می باشد.

زمینه و هدف: با توجه به ماهیت متفاوت انامل باند و دنتین باند، قدرت باندینگ بر روی مینای این دو ماده می تواند متفاوت باشد. هدف از این مطالعه مقایسه استحکام برشی ترمیمهای کامپوزیت در کاربرد دنتین باندینگ و انامل باندینگ روی مینای دندانهای شیری و دائمی می باشد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی سطح باکال 24 عدد دندان شیری و دائمی تازه خارج شده به وسیله کاغذهای پولیش، صاف شدند تا سطح مینای مسطحی به قطر سه میلی متر به دست آمد. پس از اچ، شستشو و خشک کردن سطوح، دندانها به چهار گروه تقسیم شدند.روی سطوح به دست آمده شش دندان شیری و شش دندان دائمی، انامل باندینگ (Margin Bond) و روی سطوح به دست آمده شش دندان شیری و شش دندان دائمی دیگر سینگل باندینگ زده شد و کیورینگ صورت گرفت. سپس روی سطوح مورد نظر سیلندر کامپوزیتی به قطر سه و ارتفاع چهار میلی متر کیور شد، پس از ترموسایکلینگ، نمونه ها تحت تست استحکام برشی قرار گرفتند. نتایج به دست آمده به وسیله نرم افزار SPSS ویرایش 15 و تست آماری 2- way ANOVA تحت بررسی قرار گرفتند.یافته ها: میانگین قدرت باند برشی بین دو گروه دندانهای شیری و دائمی تفاوت قابل ملاحظه ای نداشتند (p.v=0.518) همچنین بین دو نوع باند در دندانهای شیری و دائمی تفاوت معنی داری وجود نداشت. (p.v=0.17)نتیجه گیری: از نتایج به دست آمده از آنالیز آماری می توان این گونه نتیجه گیری کرد که تفاوت قابل ملاحظه و معنی داری در استحکام باند برشی بین گروههای مطالعه شده وجود نداشت.

زمینه و هدف: زیست سازگاری یکی از مهمترین ویژگی های هر عامل باندینگ است. از آنجا که عوامل باندینگ عاجی در حفرات دندانی با گسترش زیر لثه ای، در تماس نزدیک با بافتهای لثه ای و مخاطی قرار می گیرند، بنابراین سنجش واکنش بافتی به این مواد امری ضروری است. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی آزمایشگاهی اثر سمیت سلولی عامل باندینگ عاجی AdheSE بر سلول های فیبروبلاست لثه انسانی انجام شد.روش بررسی: در ایـن تحقیـق آزمایشگاهی، سمیـت سلولـی ادهزیـو عاجـی AdheSE (باند و پرایمر) (Vivadent, Liechtenstein) به صورت پلیمریزه نشده و پلیمریزه شده، مورد بررسی قرار گرفت. جزء پرایمر به مدت 30 ثانیه، 300 ثانیه و 24 ساعت و جز باند به صورت پلیمریزه نشده به مدت 20 ثانیه، 300 ثانیه و 24 ساعت، و هر دو به صورت پلیمریزه شده به مدت 24 و 48 ساعت در رقت های مختلف در مجاورت سلول های فیبروبلاست لثه انسانی اولیه قرار گرفتند. سمیت سلولی ترکیبات مورد مطالعه بـا آزمایشهای MTT، شمـارش سلولـی و DNA condensation مورد ارزیابی قرار گرفت. جهت آنالیز آماری داده های حاصله، از آنالیز ANOVA دو طرفه برای داده های تکراری استفاده و p<0.05 به عنوان سطح معنی داری در نظر گرفته شد.یافته ها: آزمایش MTT، نشان داد که سمیت AdheSE Bond پلیمریزه نشده، پس از 20 ثانیه مجاورت، تنها در رقت 1-10 اختلاف معنی داری با گروه کنترل داشت (p<0.001) و با افزایش زمان مجاورت به 300 ثانیه و 24 ساعت، بیشترین میزان سمیت به ترتیب در رقت های 3-10 و 4-10 مشاهده گردید. اثر سمیت سلولی پرایمر AdheSE  به صورت پلیمریزه نشده، پس از 30 و 300 ثانیه مجاورت از رقت 2-10، و پس از 24 ساعت مجاورت از رقت 3-10 شروع شد و در رقت 1-10 به حداکثر میزان خود رسید. آزمایش MTT نشان داد که جز باند AdheSE در حالت پلیمریزه شده در 24 ساعت در رقت های 1:2 (p<0.001)، 1:4 و 1:6(p<0.01)، اختلاف معنی داری با گروه کنترل نشان داد، در حالی که در آزمایش شمارش سلولی، این اختلاف تنها در رقت 1:2 معنی دار بود(p<0.001)  . با انجام آزمایش DNA condensation  مشخص شد که آپوپتوز (شکل مشخصی از مرگ سلولی به لحاظ مورفولوژیکی و بیوشیمیایی، که turnover سلولی را تنظیم می کند) در تمامی ترکیبات مورد مطالعه چه به صورت پلیمریزه  نشده و چه به صورت پلیمریزه شده، کمتر از 5% کل مرگ سلولی رخ داده را به خود اختصاص داد.نتیجه گیری: عامل باندینگ عاجی AdheSE در هر دو جز خود دارای اثر سمیت سلولی بر روی سلول های فیبروبلاست لثه انسانی بود. میزان سمیت، با رقت، زمان مجاورت و پلیمریزاسیون ارتباط داشت. ضروری است که اجزاء سمی این ماده شناسایی شده و با موادی با سازگاری نسجی بهتر جایگزین شوند.

زمینه و هدف: استحکام برشی پیوند و میزان ریزنشت مهم ترین خواص دنتین باندینگ ها می باشد زیرا در اتصال کامپوزیت به نسج دندانی نقشی اساسی دارد. ریزنشت باعث نفوذ عوامل باکتریال به توبول های عاجی و سطوح مینایی شده که حساسیت و عود پوسیدگی را به واسطه از دست رفتن ترمیم کامپوزیتی به دنبال خواهد داشت. استحکام برشی ناکافی پیوند، باعث شکست زودهنگام ترمیم در اثر حداقل نیروهای مضغی می شود. هدف اصلی از انجام این مطالعه مقایسه میزان ریز نشت و استحکام برشی باندینگ یک ادهزیو آزمایشگاهی با یک ادهزیو اسکاچ باند بود.روش بررسی: در این مطالعه تجربی، 60 دندان مولر بدون پوسیدگی برای تست باند برشی استفاده شد که به چهار گروه 15 تایی تقسیم گردید. متغیرهای این مطالعه، نوع باندینگ، مینا و عاج بودند. جهت تست ریزنشت از 20 دندان استفاده شد و به دو گروه 10 تایی تقسیم گردید. مراحل بر اساس استانداردISO TR 11405  اجرا گردید. داده ها پس از انجام نرمالیتی تست با استفاده از آزمون های پارامتریک و غیرپارامتریک مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. به علاوه توزیع Weibull بر روی داده ها صورت پذیرفت. یافته ها: داده های تست ریزنشت و استحکام باند برشی اختلاف آماری معنی داری را بین دو گروه باند آزمایشگاهی و SbMP نشان ندادند (P>0.05). ریزنشت در دو باندینگ بین سطوح اکلوزال و ژینژیوال از لحاظ آماری تفاوت معنی داری نداشت (P>0.05).نتیجه گیری: باندینگ آزمایشگاهی نتایج قابل قبول و مشابه SbMP نشان داد. می توان نتیجه گرفت که باندینگ آزمایشگاهی دارای کیفیت کاربردی بالا و قابل مقایسه با مشابه تجاری آن است.

سابقه و هدف: هدف از انجام این تحقیق، مقایسه استحکام باند برشی کامپوزیت به مینا با استفاده از باند مینایی، سیستمهای چسبنده یک مرحله ای، دو مرحله ای و بدون باندینگ می باشد.مواد و روشها: در این تحقیق پنج نوع رزین چسبنده شامل باند مینایی Southern Dental Industries (SDI)،ETCH & PRIME 3.0  یک مرحله ای EXCITE SINGLE BOND, PRIME & BOND, (دو مرحله ای) و یک گروه بدون باند مورد ارزیابی قرار گرفتند. 60 دندان پرمولر انسانی به طور تصادفی به شش گروه 10 تایی تقسیم شدند. سطوح باکالی کلیه دندانها توسط دیسک الماسی بدون اکسپوز شدن عاج صاف گردید. در تمامی گروهها به جز گروه ETCH & PRIME 3.0، دندانها توسط اسید فسفریک 37% به مدت 15 ثانیه اچ شده، توسط پوآر آب و هوا به مدت 10 ثانیه شسته شدند. سپس از هر سیستم باندینگ طبق دستور کارخانه استفاده شد. کامپوزیت رزین Heliomolar توسط قالب پلاستیکی به قطر 8/3 میلی متر و ارتفاع 2 میلی متر روی سطوحی که قبلا باند زده شده بود، قرار داده شد. استوانه کامپوزیتی از چهار جهت و از هر جهت به مدت 40 ثانیه با دستگاه نور داده شد. نمونه ها به مدت یک هفته در درجه حرارت اتاق، داخل آب نگهداری شدند. در نهایت استحکام برشی باند هر نمونه توسط دستگاه universal testing machine (3710_016) Instron اندازه گیری شد. نتایج توسط آزمونهای ANOVA یک طرفه و TUKEY آنالیز شدند.یافته ها: میانگین استحکام برشی باند در محدوده 8.17±1.97 مگاپاسکال برای گروه بدون باند، تا 99/4±22/19 مگاباسکال برای باند مینایی SDI بود. میانگین استحکام باند برشی گروه بدون باندینگ به میزان قابل توجهی از بقیه گروهها کمتر بود. میانگین استحکام برشی باند مینایی SDI تفاوت قابل ملاحظه ای با میانگین استحکام باند برشی prime & bond نشان می داد، ولی اختلاف سایر گروه ها با هم و همچنین با باند مینایی SDI از لحاظ آماری معنی دار نبود.نتیجه گیری: استحکام باند مینایی بیشتر از سایر مواد باندینگ می باشد. عدم استفاده از باندینگ به میزان قابل توجهی استحکام باند را کاهش می دهد. استحکام باند مواد چسبنده یک مرحله ای و دو مرحله ای تفاوت معنی داری را نشان نمی دهد.

هدف از انجام این تحقیق، مقایسه استحکام باند برشی کامپوزیت به مینا با استفاده از باند مینایی، سیستم های چسبنده یک مرحله ای، دو مرحله ای و بدون باندینگ می باشد. در این تحقیق پنج نوع رزین چسبنده شامل: مینایی SDI، Etch & Prime3.0 (یک مرحله ای)، Excite،Single Bond وPrime & Bond (دو مرحله ای) و یک گروه بدون باند مورد ارزیابی قرار گرفتند. 60 دندان پره مولر انسانی به طور تصادفی به شش گروه هر کدام شامل 10 نمونه تقسیم شدند. سطح باکال کلیه دندانها توسط دیسک الماسی، بدون اکسپوز شدن عاج، صاف گردید. در تمامی گروهها به جز Etch & Prime3.0، دندانها توسط اسید فسفریک 37% به مدت 15 ثانیه اچ شدند. توسط پوآر آب و هوا به مدت 10 ثانیه شسته شدند و بدنبال آن هر کدام از سیستم های باندینگ طبق دستور کارخانه استفاده شد. سپس کامپوزیت رزین Heliomolar توسط قالب پلاستیکی به قطر 3.8 میلی متر و ارتفاع 2 میلی متر روی سطوح باند زده شده قرار گرفته، از چهار جهت و از هر جهت به مدت 40 ثانیه نور داده شد. نمونه ها به مدت یک هفته در درجه حرارت اتاق داخل آب نگهداری شدند. استحکام باند برشی توسط Universal testing machine( Instron ،3710-016 اندازه گیری شد. یافته ها توسط آزمونهای ANOVA یک طرفه و Tukey آنالیز شدند. میانگین استحکام باند برشی در محدوده 1.97±8.17 مگاپاسکال برای گروه بدون باند تا 4.99±19.22 مگاپاسکال برای باند مینایی SDI می باشد. میانگین استحکام باند برشی گروه بدون باند به میزان قابل توجهی از بقیه گروهها کمتر می باشد. میانگین استحکام برشی باند مینایی SDI تفاوت قابل ملاحظه ای با میانگین استحکام باند برشی Prime & Bond نشان میدهد. ولی اختلاف سایر گروهها با هم و هم چنین با باند مینایی SDI از لحاظ آماری معنی دار نمی باشد.نتایج حاصله نشان داد که استحکام باند مینایی بیشتر از سایر مواد باندینگ می باشد. عدم استفاده از باندینگ به میزان قابل توجهی استحکام باند را کاهش می دهد. استحکام باند مواد چسبنده یک مرحله ای و دو مرحله ای تفاوت معنی داری را نشان نمی دهد.

مقدمه: فیشورسیلانت به عنوان یکی از مهمترین رویکرد های پیشگیری از پوسیدگی در دندانپزشکی، محسوب می گردد. بدین منظور هدف این مطالعه بررسی آزمایشگاهی اثر کاربرد باندینگ یونیورسال در فیشورسیلانت دندان های مولر دایمی بود. مواد و روش ها: در این مطالعه ی آزمایشگاهی، 30 دندان مولر سالم کشیده شده ی انسان در قالب سه گروه تقسیم شدند: گروه اول، فیشورسیلانت و باندینگ توتال و اسید اچ، گروه دوم، فیشورسیلانت و باندینگ یونیورسال و اسید اچ، گروه سوم، فیشورسیلانت و باندینگ یونیورسال بدون اسید اچ. بعد از تهیه برش باکولینگوالی از دندان ها ارزیابی ریز نشت به صورت کیفی انجام شد. داده ها پس از جمع آوری و کنترل در محیط نرم افزار SPSS-20 به کامپیوتر وارد شد. از آزمون های آماری Kruskal Wallis و دان تست جهت آنالیز آماری داده ها استفاده شد. یافته ها: در بررسی ریزنشت از طریق روش نفوذ رنگ، بیشترین میزان ریزنشت مربوط به گروه باندینگ یونیورسال بدون اچ و کمترین میزان ریزنشت مربوط به گروه باندینگ توتال اچ بود، که این تفاوت بین دو گروه معنادار بود (001/0=P). همچنین تفاوت بین دو گروه باندینگ یونیورسال بدون اچ و باندینگ یونیورسال بعلاوه اچ نیز معنادار بوده است. (003/0=P) نتیجه گیری: با توجه به میزان ریزنشت در گروه باندینگ یونیورسال سلف اچ، بهتر است جهت حصول ریزنشت کمتر در فیشورسیلانت از ترکیب اچ انتخابی مینا به همراه باندینگ یونیورسال استفاده نمود. میزان ریزنشت در گروه باندینگ توتال اچ و باندینگ یونیورسال بعلاوه اچ انتخابی مینا کمتر از گروه باندینگ یونیورسال سلف اچ تنها بود.