در این پژوهش طی آزمایشات متعدد تهیه کمپلکس رادیوداروئی ایندیوم -111 بلئومایسین، جهت بدست آوردن شرائط بهینه دما، غلظت، زمان و اسیدیته محیط در طی انجام واکنش شیمیایی مورد بررسی قرار گرفت و نتایج بدست آمده نشان میدهد با افزایش بلئومایسین به ایندیوم -111 بفرم ایندیوم-111 کلراید خشک و حرارت دادن مخلوط، رادیوداروی ایندیوم -111 بلئومایسین، با راندمان رادیو شیمیایی 99.5% و اکتیویته اختصاصی حدود 1.745 کوری بر میلی مول حاصل میشود. رادیوداروی حاصل در مدل توموری فیبروسارکومای موش سوری تحت بررسی قرار گرفت و تصاویرSPECT  رضایت بخشی در 2 تا 4 ساعت با تجمع در تومور حاصل شد.

مقدمه: سیستیک هیگروما یک اختلال تشکیل عروق لنفاوی می باشد که می تواند در اثر رشد زیاد و سریع، ارگان های مجاور را گرفتار کرده یا تحت فشار قرار دهد. روش اصلی درمان جراحی می باشدکه به علت عوارض ناشی از این درمان، درمان های غیر جراحی مثل استفاده از مواد اسکلروزان مورد توجه قرار گرفته است. هدف از این مطالعه تعیین اثر بلئومایسین در درمان سیستیک هیگروما می باشد.روش کار: این مطالعه به صورت نیمه تجربی در بیمارستان های الزهرا و کاشانی اصفهان از سال 1372 لغایت 1383 انجام گرفت. نمونه گیری به صورت غیر احتمالی آسان بود. در این مطالعه بیمارانی که به علت سیستیک هیگروما تحت درمان داروئی یا جراحی قرار می گرفتند، بررسی شدند. بیمارانی که نیاز به تزریق بلئومایسین داشتند با دوزهای مناسب تحت تزریق داخل ضایعه بلئومایسین قرار گرفته و در فواصل مشخص پیگیری شدند. جهت جمع آوری اطلاعات از چک لیست شامل اطلاعاتی مثل سن، جنس، محل کیست، حجم کیست قبل و بعد از تزریق بلئوماسین، و یا جراحی استفاده شد. اطلاعات با استفاده از آزمون تی و تی زوج، تجزیه و تحلیل و P<0.05 معنی دار تلقی شد.نتایج: از 72 بیمار مورد بررسی 24 بیمار تحت درمان با بلئومایسین و 48 بیمار تحت درمان جراحی قرار گرفتند. سن بیماران از زیر یک ماه تا 18 سال بود. بیشترین محل گرفتاری در گردن با 8/46 درصد بود. میانگین اندازه کیست قبل از تزریق بلئومایسین 103.9±20.66 و بعد از تزریق 34.91±16.19 متر مکعب به دست آمد (p=0.004). میانگین اندازه کیست قبل از عمل جراحی 43.511±7.81 و بعد از عمل جراحی 1.39±1.39 متر مکعب به دست آمد (p=0.006). میزان عود لنفانژیوما در گروهی که عمل جراحی شدند در کل 1/25 درصد و در گروهی که بلئومایسین دریافت کردند 29.2 درصد بود که تفاوت معنی داری نداشت. هیچ گونه عارضه جدی بعد از درمان با بلئو مایسین مشاهده نشد.نتیجه گیری: با توجه به کاهش قابل توجه حجم کیست بعد از تزریق بلئومایسین و عدم وجود عوارض قابل توجه در مقایسه با عمل جراحی کیست، از این روش می توان در درمان سیستیک هیگروما به صورت قطعی یا مکمل درمان جراحی استفاده کرد.

رادیوایزوتوپ گالیوم -67 از سال 1372 به توسط گروه شیمی بخش سیکلوترون تولید شده است و به عنوان رادیوداروی بالینی (کلینیکی ) به صورت سیترات گالیوم در تشخیص تومورهای مختلف و تعیین محل بافتهای عفونی بکار می رود. از آن زمان تا پژوهش اخیر رادیوداروی دیگری که حاوی گالیوم -67 باشد در کشور به مرحله ساخت و بهره برداری نرسیده است . از سوی دیگر باتوجه به ظرفیت قابل توجه تولید این رادیوایزوتوپ به توسط گروه شیمی سیکلوترون و کاربرد بالینی کمپلکسهای تشخیصی آن ، تهیه وبررسی یک محصول جدید به نام رادیوداروی [67Ga] - گالیوم بلئومایسین برای نخستین بار در دستور کار این گروه قرار گرفت . بررسیهای کامل به منظور تعیین بهترین شرایط انتخاب دما، اسیدیته ، مدت عمل واکنشگرها و غلظت آنها به عمل آمد. نتایج حاصل نشان دادند که بلئومایسین در محیط اسیدی شدید (1=(PH در دمای 100 درجه سانتی گراد و به مدت 30 دقیقه در حضور گالیوم -67، در محیط آب نمک دار نرمال به صورت کمپلکس گالیوم کلراید در می آید. کنترلهای کیفی ، از جمله رادیونوکلایدی ، رادیوشیمیایی ، شیمیایی ، میکروبی و وجود مواد تب آور، روی محصولات اولیه انجام گرفت که می توان آنها را نشانه مرغوبیت محصول دانست .

زمینه و هدف: سیلیمارین از مواد موثره گیاه خار مریم (Silybum Marianum L) می باشد که در فیبروز کبدی از طریق مکانیسم های مختلفی نقش آنتی فیبروتیک را ایفا می کند. با توجه به شباهت در پاتوژنز بیماری های فیبروپرولیفراتیو، در این مطالعه اثر سیلیمارین بر فیبروز ریوی ناشی از بلئومایسین مورد بررسی قرار گرفت.روش بررسی: در این مطالعه تجربی فیبروز ریه در موش با تزریق منفرد داخل تراشه ای بلئومایسین (5/3 واحد به ازای کیلوگرم) ایجاد گردید. سیلیمارین با دوز 50 میلی گرم بر کیلوگرم (داخل صفاقی)، 2 روز قبل از تجویز بلئومایسین تزریق شد و به صورت روزانه تا 2 هفته ادامه یافت. در پایان دوره آزمایش ریه ها از نظر بافت شناسی و میزان هیدروکسی پرولین ارزیابی شدند. نتایج با استفاده از آزمون ANOVA یک طرفه و آزمون تکمیلی دانت مورد ارزیابی قرار گرفتند و مقادیر P<0.05 معنی دار تلقی گردید.یافته ها: تزریق داخل تراشه ای بلئومایسین موجب افزایش میزان هیدروکسی پرولین ریه (P=0.003) و نیز وزن ریه (P<0.05) شد. سیلیمارین توانست به طور معنی داری از افزایش سطح هیدروکسی پرولین ریه جلوگیری نماید (P<0.05) وزن ریه نیز در گروه سیلیمارین مشابه با ریه های سالم بود. در بررسی های بافت شناسی، سیلیمارین توانست تا حدودی از تغییرات پاتولوژیک ناشی از بلئومایسین جلوگیری کند.نتیجه گیری: احتمالا سیلیمارین از طریق جلوگیری از تجمع کلاژن و نیز پیشگیری از التهاب در جلوگیری از تغییرات پاتولوژیک بافتی در مدل فیبروز ریوی ناشی از بلئومایسین در موش موثر می باشد.

سابقه و هدف: بلئومایسین داروی انتخابی برای درمان زگیل بوده و تاثیر آن از 37 تا 99 درصد گزارش شده است و با توجه به گزارش ها در مورد موفقیت بیشتر روش جدید مصرف دارو و به منظور تعیین تاثیر بلئومایسین با روش تاتویینگ بر زگیل های مقاوم به درمان، این تحقیق بر روی مراجعه کنندگان به بیمارستان های الزهرا و علی اصغر اصفهان طی سال های 77-1376 انجام گرفت.مواد و روش ها: پژوهش حاضر روی 66 بیمار مبتلا به انواع مختلف زگیل مقاوم به درمان صورت پذیرفت. پس از بی حسی موضعی، بلئومایسین با غلظت 1 میلی گرم در سی سی بر سطح ضایعه چکانده و به روش MPT مایع به داخل زگیل وارد شد. این درمان با فواصل یک ماهه و در صورت عدم بهبودی حداکثر تا 4 بار تکرار گردید.یافته ها: تعداد 11 بیمار مراجعه ننموده و یا پی گیری کامل نداشتند و تحقیق بر روی 55 نفر با 158 زگیل انجام گرفت که 70.9 درصد بیماران درمان کامل، 12.7 درصد درمان نسبی و 16.4 درصد افراد عدم درمان داشتند. از زگیل های مورد مطالعه، 83.5 درصد به درمان پاسخ دادند که از 91.8 درصد (زگیل معمولی) تا 50 درصد زگیل موزاییک بوده و 21 درصد در جلسه اول و 62 درصد بیماران در جلسات اول و دوم پاسخ درمان دادند در 7.5 درصد از زگیل های درمان شده، عود مشاهده گردید. عارضه از مصرف دارو وجود نداشت.نتیجه گیری: استفاده از بلئومایسین به روش تاتویینگ را با توجه به نتایج درمان خوب و بدون عارضه برای درمان زگیل های مقاوم به درمان توصیه کرد. و نیز تحقیق برای موارد مقاوم به این دارو پیشنهاد می گردد.

زمینه و هدف: زگیل ها، تومور های خوش خیم پوست و مخاط هستند که توسط ویروس پاپیلومای انسانی بوجود آمده و جزو بیماری های پوستی بسیار شایعی می باشند که به خصوص در کودکان و نوجوانان به وفور یافت می شوند.هر چند که بسیاری از زگیل ها خود به خود یا با درمان های معمول بهبود می یابند، ولی موارد مقاوم، پایدار و صعب العلاج از معضلات شایع رشته در ماتولوژی می باشند. استفاده از داروی بلئومایسین به صورت تزریق داخل ضایعه ای، برای درمان زگیل های مقاوم به کار برده می شود که نتایج متغییری را در بررسی های انجام شده، داشته است. هدف از این پژوهش، بررسی میزان تاثیر این دارو بر زگیل های مقاوم در بیماران مورد مطالعه و مقایسه آن با مطالعات مشابه دیگر می باشد.روش بررسی: این مطالعه، به صورت مقطعی - تحلیلی انجام گرفته است. مجموعا 130 زگیل در 30 بیمار تحت درمان با بلئومایسین به روش تزریق داخل ضایعه با غلظت حدود 1 میلی گرم به ازای هر میلی لیتر (mg/ml) قرار گرفته و در صورت لزوم تا سه دوره هر کدام به فاصله 4 هفته تکرار شده، و تا 6 ماه پس از آخرین تزریق تحت پیگیری قرار گرفتند. نتیجه درمان به صورت بهبودی کامل، نسبی و عدم پاسخ با توجه به محل و اندازه زگیل ها مورد آنالیزبا نرم افزار آماری SPSS V. 13 و تست های آماری t test و Anova test قرار گرفت.یافته ها: از 130 زگیل مورد مطالعه، در 126 مورد (97%) پاسخ مشاهده شد به طوری که 95 مورد (73%) بهبودی کامل و 31 مورد (24%) بهبودی نسبی نشان دادند. میزان بهبودی کامل در زگیل های بالاتر از 20 میلی متر (mm) نسبت به انواع کوچکتر از20mm ،%46  در مقابل 80% بود. 6 ماه پس از آخرین تزریق، از 30 بیمار تحت درمان 7 نفر دچار بروز زگیل در محل دیگر یا عود در محل بهبودی نسبی قبلی شدند. عود در آن هایی که تعداد زگیل بیشتری داشتند شایع تر بود.نتیجه گیری: تزریق داخل ضایعه ای بلئومایسین، روش موثر در درمان زگیل های مقاوم و پایداری است که به درمان های معمولی پاسخ نداده اند، مشروط بر اینکه نکات اصولی رعایت و احتیاطات لازم به عمل آمده و با غلظت و دوز مناسب تزریق گردد.

زمینه و هدف: سیستمیک اسکلروزیس(SSc) یا اسکلرودرمی، یک بیماری مزمن بافت همبند با اتیولوژی نامشخص است. این بیماری مزمن با تغییرات عروقی، اختلالات سیستم ایمنی و فیبروز ارگان های داخلی مشخص می گردد. گرفتاری ریوی به صورت (Interstitial Lung Disease) ILD، یک درگیری شایع و علت اصلی مرگ در بیماران SSc می باشد. تاکنون هیچ درمان مؤثری برای بیماری مشخص نشده است. براساس شواهدی که التهاب را عامل اولیه بروز فیبروز در SSc مطرح می کنند، گلوکوکورتیکوئیدها برای درمان SSc-ILDپیشنهاد شده است. این مطالعه با هدف بررسی اثر درمانی دگزامتازون در مدل موشی سیستمیک اسکلروزیس انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه تجربی برای ایجاد فیبروز ریوی، بلئومایسین به صورت زیرجلدی به موش های BALB/c تزریق گردید. جهت مداخله با دگزامتازون، موش ها 14 دوز دارو را به صورت داخل صفاقی دریافت کردند. به منظور تعیین اثربخشی دگزامتازون، ارزیابی هیستوپاتولوژیکی و میزان فیبروز ریه با ماسون تریکروم انجام شد. یافته ها: در این بررسی، بلئومایسین، فیبروز ریوی شدید را القا کرد و تزریق دگزامتازون به صورت معنی داری، میزان رسوب کلاژن و فیبروز ریه را کاهش داد (0001/0>p). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد دگزامتازون قادر است فیبروز ریوی القاشده با بلئومایسین در مدل موشی اسکلرودرمی را کاهش دهد؛ بنابراین درمان با دگزامتازون ممکن است در مهار فیبروز ریوی بیماران مبتلا به SSc مؤثر واقع گردد.

استفاده از بلئومایسین به روش تزریق داخل ضایعه، روش موثری برای درمان زگیلهای مقاوم به درمان می باشد. غلظتهای مختلف از دارو، با روشهای متفاوت تزریق و پروتکلهای مختلف بکار برده شده و موفقیت درمانی متفاوتی نیز گزارش شده است. در این مطالعه روش جدید تزریق بلئومایسین به صورت تاتو در درمان زگیلهای مقاوم به درمان معرفی و مورد بررسی قرار گرفته است. در 55 بیمار و مجموعا در 158 زگیل، از انواع مختلف زگیلهای معمولی، کف دست، اطراف ناخن، زیر ناخن، کف پا و موزاییک را، پس از بیحسی موضعی با لیدوکائین 1 درصد، بلئومایسین با غلظت mg/cc 1 را بر روی سطح ضایعه چکانده و با فرو کردنهای متعدد سر سوزن سرنگ انسولین در ضایعه، مایع به داخل زگیل وارد گردید (40 بار سوزن زدن به ازای هر 5mm2 سطح زگیل). این درمان با فواصل یک ماهه و در صورت عدم بهبودی، حداکثر 4 جلسه تکرار گردید. موفقیت درمانی در این روش، بسته به نوع زگیل از 50 درصد در زگیلهای موزاییک تا 92 درصد در زگیلهای معمولی، متغیر بود. در نتیجه موفقیت درمانی 83.5 درصد برآورد گردید که با نتایج حاصل از سایر مطالعات، قابل مقایسه است؛ با این تفاوت که این روش بدون عارضه یا توام با عوارض ناچیز زودگذر بود و به راحتی انجام پذیر و بخوبی تحمل می گردید. استفاده از بلئومایسین در درمان زگیلهای مقاوم به درمان به روش تاتوئینگ، با توجه به میزان موفقیت درمانی، عوارض ناچیز، عود کم و نیز سهولت انجام، به عنوان یک روش درمانی موثر، مفید، مطمئن و بی خطر معرفی می گردد.

زمینه و هدف: زگیل ها شایع ترین تظاهر بالینی ویروس های پاپیلومای انسانی در پوست و مخاط هستند و بیش تر در پوست دست، پا، صورت و دستگاه تناسلی یافت می شوند. تومورهای خوش خیم به رنگ پوست با اشکال بالینی متفاوت هستند و برای درمان آن ها هیچ روش درمانی اختصاصی وجود ندارد. در این مطالعه تاثیر درمانی تزریق بلئومایسین داخل ضایعه و کرایوتراپی روی زگیل های معمولی دست و پاها مقایسه شده است.روش اجرا: در این کارآزمایی بالینی 52 نفر وارد مطالعه شدند ولی فقط 44 نفر دوره درمان را تکمیل کردند. زگیل ها به طور قرینه در دو دست یا در هر دو پا با تزریق بلئومایسین داخل ضایعه با غلظت 0.5mg/ml یا کرایوتراپی با نیتروژن مایع توسط کرایوگان تحت درمان قرار گرفتند. درمان حداکثر در سه مرحله با فواصل 15 روز تکرار شد. درمان توسط یک درماتولوژیست و ارزیابی میزان بهبودی توسط درماتولوژیست دیگر صورت گرفت. اطلاعات، توسط نرم افزار SPSS تحلیل و آنالیز شد.یافته ها: دراین مطالعه 23 زن و 21 مرد مورد مطالعه قرار گرفتند. 253 زگیل به روش کرایوتراپی و 226 زگیل با تزریق بلئومایسین داخل ضایعه درمان شد. بهبودی با روش کرایوتراپی در 73.1% موارد و با تزریق بلئومایسین در 87.6% موارد به دست آمد (P<0.001).نتیجه گیری: میزان بهبودی زگیل در درمان با روش تزریق بلئومایسین داخل ضایعه از روش کرایوتراپی بالاتر بود. تزریق بلئومایسین داخل ضایعه در درمان زگیل های دست و پا یک درمان بدون عارضه و موثر است.