مقدمه: جوانی نسبی جمعیت، عوارض جنگ تحمیلی، تحریم ها، مهاجرت جوانان به تهران در جستجوی کار پژوهش در آسیب شناسی روانی جوانان بیکار تهران را الزامی می کند.روش: پژوهش حاضر طرحی علی مقایسه ای است. جامعه آماری شامل کلیه جوانان مذکر 25 تا 35 ساله ساکن شهر تهران بود. نمونه گیری پژوهش حاضر به روش تصادفی طبقه ای صورت گرفته است، 229 نفر شاغل و 248 نفر بیکار 35-25 ساله ساکن تهران همتاشده بر حسب سن، تحصیل، و تاهل با وارسی نامه علایم گونه 90 سوالی ویراسته و پرسش نامه جمعیت شناختی بررسی شدند. نمره گذاری با نرم افزار وارسی نامه علایم- گونه 90 سوالی ویراسته انجام شد. نمره ها و میانگین های دو گروه با روش t استیودنت مقایسه گردید. برای شدت و فراوانی نشانه های آسیب شناسی از مجذور خی استفاده شد. میانگین ابعاد نه گانه آزمون و سه بعد شاخص کلی شدت، شاخص ناراحتی از علایم و جمع علایم بین دو گروه سنجیده شد.یافته ها: میانگین همه ابعاد نه گانه و شاخص های سه گانه در بیکاران بالاتر از شاغل و همه در سطح 95% و بالاتر معنی دار بود. بالاترین میانگین آسیب شناسی روانی در بیکاران در مقیاس وسواس- اجبار با 1.29 و پایین ترین نمره در حساسیت در روابط متقابل بود. بالاترین میزان آسیب های روانی در شاغلان در وسواس اجبار (97%) و پایین ترین، حساسیت در روابط متقابل (46%) بود. فراوانی نشانه های آسیب روانی در بیکاران 32% و در شاغل 27% بود. بین شدت کلی آسیب های روانی افراد شاغل و بیکار تفاوت وجود داشت. (P<0.001).بحث: فراوانی و شدت نشانه های آسیب شناسی روانی در بیکاران نسبت به شاغلان در حد معنی دار بالاتر است. بیکاری چه عامل یا معلول باشد، در هر دو وجه جوانان بیکار به شغل و درمان روانپزشکی نیازمندند.

تحقیق حاضربه مقایسه ابعاد مختلف سلامت روانی (علایم جسمانی، اضطراب و اختلال خواب، اختلال در کارکردهای اجتماعی و افسردگی) افراد شاغل و غیرشاغل (بیکار) 22 تا 40 ساله شهر تهران پرداخته است. جامعه آماری این تحقیق کلیه افراد مذکر شاغل و غیرشاغل (بیکار) 22 تا 40 سال شهر تهران می باشد که از این جامعه تعداد 600 نفر (300 نفر شاغل و 300 نفر غیر شاغل) از طریق روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب گردیده اند. برای سنجش سلامت روانی از آزمون GHO - 28 استفاده شده است. روش آماری این تحقیق آزمون t استودنت برای مقایسه میانگین های مستقل بوده اس. در این تحقیق 5 فرضیه مطرح است که در این فرضیه های ابعاد مختلف سلامت روانی (علایم جسمانی، اضطراب و اختلال خواب، اختلال در کارکردهای اجتماعی، افسردگی و نمونه کل) افراد شاغل و غیرشاغل (بیکار) مورد مقایسه قرار گرفته است. نتایج این تحقیق نشان می دهد که t محاسبه شده برای مقایسه میانگین های افراد شاغل و غیرشاغل (بیکار) در حوزه علایم جسمانی (-6.926)، در حوزه اضطراب و اختلال خواب -5.706))، در حوزه اختلال در کارکردهای اجتماعی (-7.487)، در حوزه افسردگی (-7.169)، و در حوزه نمره کل (-13.683) می باشد که تماما از لحاظ آماری در سطح 1% معنادار تشخیص داده شده اند.

هدف مقاله حاضر بررسی تاثیر راهنمایی شغلی به دو شیوه فرآیند آمادگی حرفه ای و آموزش کار آفرینی بر افزایش رفتار کاریابی زنان بیکار شهرکرد بوده است.به این منظور از بین زنان بیکار مراجعه کننده به هلال احمر شهرکرد 39 نفر به شیوه تصادفی انتخاب شدند و در سه گروه (دو گروه آزمایش و یک گروه گواه هر کدام 13 نفر) جایگزین شدند. گروه اول تحت آموزش فرآیند آمادگی حرفه ای و گروه دوم تحت آموزش کار آفرینی قرار گرفتند و گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکردند. نتایج (با استفاده از تحلیل مانوا) حاکی از آن بود که هر دو شیوه آموزشی رفتار کاریابی زنان بیکار شهرکرد را در مقایسه با گروه گواه افزایش داده است. همچنین بین دو شیوه آموزشی تفاوت معناداری وجود ندارد.

طرح مساله: بازنگری دوره ای آمارگیری های مستمر به منظور اصلاح یا بهبود آن ها امری ضروری و اجتناب ناپذیر است اما معمولا با اعمال تغییر در تعاریف، پرسشنامه یا روش آمارگیری، مقایسه پذیری سری های زمانی اطلاعات از بین می رود. مطالعه حاضر با هدف مقایسه پذیر نمودن میزان بیکاری حاصل از طرح قدیم آمارگیری از ویژگی های اشتغال و بیکاری خانوار و طرح جدید آمارگیری از نیروی کار به بازسازی این نرخ ها بر اساس تعاریف یکسان می پردازد.روش: مطالعه با استفاده از داده های دو طرح مزبور به کمک برنامه نویسی با نرم افزار SAS انجام شده است.یافته ها: طرح قدیم در مقایسه با طرح جدید میزان بیکاری را بیش برآورد قابل توجهی که عمدتا ناشی از کم توجهی به ضابطه «جستجوی کار» در اجرا و استخراج نتایج طرح و همین طور کم شماری شاغلان با ساعت کار 16 و کم تر و شاغلان خود اشتغال بخش کشاورزی بوده است. مقایسه میزان بازسازی شده سال های 1381 تا 1385 نیز حاکی از افزایش قابل توجه میزان بیکاری در دو سال آخر می باشد.نتایج: میزان بیکاری حاصل از دو طرح قدیم و جدید مستقیما قابل مقایسه نیستند و تنها پس از بازسازی این نرخ ها بر اساس تعاریف یکسان، انجام هر گونه مقایسه امکان پذیر می گردد.

هدف: جوان بودن نسبی جمعیت کشور، پیامد های فرساینده جنگ تحمیلی، تحریم ها،،مهاجرت جوانان به تهران برای جستجوی کار، پژوهش در زمینه آسیب شناسی روانی جوانان بیکار تهران را می طلبد. روش: 229 نفر شاغل و 248 نفر بیکار 25-35 ساله ساکن تهران که از نظر سن، میزان تحصیل و وضعیت تاهل همتا شده بودند، به کمک فهرست تجدید نظر شده علایم 90 سوالی(SCL-90-R)  و یک پرسش نامه جمعیت شناختی بررسی شدند. میانگین ابعاد نه گانه آزمون و سه بعد شاخص کلی شدت، شاخص ناراحتی از علایم و جمع علایم  SCL-90-Rبین دو گروه سنجیده شد. داده های گرد آوری شده در دو گروه با بهره گیری از آزمون های آماری t استیودنت و خی دو در نرم افزار SPSS-15 تحلیل شدند. یافته ها: میانگین همه ابعاد نه گانه و شاخص های سه گانه در بیکاران بالاتر از افراد شاغل و از نظر آماری معنی دار  (p> 0.05)بود. بالاترین میانگین نمره بیکاران در بعد وسواسی-اجباری با  1.29و پایین ترین نمره در بعد حساسیت در روابط متقابل دیده شد. بالاترین میانگین نمره جوانان شاغل در بعد وسواسی-اجباری(%97)  و پایین ترین حساسیت در روابط متقابل  (%46)بود. فراوانی نشانه ها در بیکاران %32 و در افراد شاغل %27 بود. میانگین شدت کلی بیکاران %89 و شاغلان%68  بود(p<0.001) . نتیجه گیری: فراوانی و شدت نشانه های آسیب شناسی روانی در بیکاران نسبت به شاغلان بالاتر است. بیکاری چه عامل باشد و چه معلول، در هر دو صورت جوانان بیکار به شغل و درمان روانپزشکی نیازمندند.

مقدمه: لینک و فلان (2013) معتقدند که شرایط اجتماعی، علل بنیادی بیماری-هنگامیکه متغیرهای اجتماعی 1) بیماریهای مختلفی را تحت تأثیر قرار میدهند، 2) از طریق مسیرهای خطر گوناگونی، بر بیماری تأثیر میگذارند، 3 در طول زمان بازتولید میشوند، 4) در دسترسی به منابعی که میتوانند در اجتناب از بیماری و یا به حداقل رساندن عوارض بیماری، مورد استفاده قرار گیرند-هستند. علاوه بر متغیرهای قشربندی همچون طبقه، نژاد و جنسیت، رویدادهای استرسزا و متغیرهایی فرآیند-استرس همچون کیفیت حمایت اجتماعی از دید آنها واجد شرایط علل بنیادی همانند عوامل اجتماعی را دارا هستند. لینک و فلان نظریه علت اساسی را با هدف درک و پرداختن به یک مسئله خاص و مهم-تداوم سطوح شدید نابرابریهای اجتماعی-اقتصادی در سلامت و مرگومیر-بسط دادند. بااینهمه، بسط استدلال علل بنیادی فراتر از این مشکل و به در برگرفتن سایر نتایج سلامت و مرگومیر و علل بنیادی غیر از پایگاه اجتماعی-اقتصادی میتواند مفید باشد. یکی از عوامل محیطی مؤثر در سلامت روان و جسمانی بیکاری است. از ویژگیهای بازار کار ایران مسئله بیکاری است که با ورود فارغالتحصیلان جدید ابعاد تازهای نیز پیدا کرده است. تأثیر بیکاری بر سلامت روان و جسمانی افراد در تحقیقات فروانی مورد تائید قرار گرفته است. هدف از این تحقیق بررسی چرایی وجود این رابطه است که با بهره گیری از مفهوم داغ ننگ گافمن تلاش شده است پاسخی به این سوال داده شود. روش: مطالعه حاضر پیمایش و به لحاظ معیار زمان مقطعی بوده و برای گردآوری اطلاعات از ابزار پرسشنامه استفاده شده است. جامعه آماری این تحقیق کلیه افراد ساکن شهر تهران بود که از لحاظ مشخصه نیروی کار در گروه جمعیت بیکار قرار داشتهاند. حجم نمونه 384 نفر بوده که به صورت نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای نیمه تصادفی از ادارههای کاریابی سطح شهر تهران انتخاب شدند. برای سنجش سلامت روان از پرسشنامه سلامت عمومی و برای سنجش داغ ننگ بیکاری از مقیاس محقق ساخته در چهار بعد داغ ننگ ادراکشده، استراتژیهای مقابلهای، داغ ننگ معطوف به خود و رفتار تبعیضآمیز استفاده شد. یافتهها: مردان بیکار نسبت به زنان از وضعیت سلامت روانی کمتری برخوردار هستند. نتایج تحلیل رگرسیون چندمتغیره نیز نشان داد که متغیرهای داغ ننگ ادراک شده، داغ ننگ معطوف به خود و استراتژیهای مقابلهای به ترتیب قویترین پیشبینی کنندههای سلامت روان افراد بیکار هستند. بحث: تحقیقات در خصوص وجود داغ ننگ بیکاری چه در داخل و چه در خارج از ایران در مراحل ابتدایی خود است. نتایج تحقیق حاکی از آن بوده است که میزان داغ ننگ ادراک شده توسط بیکاران در جامعه در سطح بالایی است، که با درنظر گرفتن افزایش نرخ بیکاری در ایران لزوم توجه به آن از اهمیتی دوچندان نیز پیدا کرده است. همچنین یافتههای تحقیق ما با نشان دادن نقش عوامل اجتماعی و فرهنگی چون داغ ننگ در وضعیت سلامت روان افراد بیکار سهمی در پیشرفت ادبیات موجود بیکاری داشته است. وقتی از داشتن شغل آبرومند که از مؤلفههای مهم نشاندهنده سطح موفقیت افراد در جامعه است از افراد دریغ میشود داغ ننگ در اشکال پنهان و آشکار خود تمامی ابعاد پنهان و آشکار حیات فرد را تحت تأثیر خود قرار میدهد. این افراد بهطور مداوم ناگزیرند این لکه ننگ را در زندگی روزمره خود پنهان و یا با تأثیرهای آن کنار بیایند. نتیجه منطقی این تنش عینی و ذهنی بهتدریج سلامت روانی فرد را به مخاطره میاندازد. وقتی در جامعهای فشارهای ساختاری به حدی است که فرد را مسئول همه چیز میداند در مقایسه با جامعهای که با سازوکارهای حمایتی از افراد در برابر بحرانهای اقتصادی و اجتماعی حمایت میکنند بدیهی است که اهمیت داغ ننگ بیکاری و تأثیر آن در این دو ساخت اجتماعی با هم متناسب و برابر نخواهد بود.

در جامعة امروزی ایران می توان خطرات بالقوه ای همچون بحران کم آبی، بحران ریزگردها، پیامدهای فضای مجازی و بسیاری مسائل دیگر را شناسایی کرد. یکی از این موضوعات در کشور ایران که هرلحظه بروز بیشتری می یابد، موضوع فارغ التحصیلان بیکار دانشگاهی است. فارغ التحصیل دانشگاهی بیکار به عنوان قشری آگاه به شرایط و گاه ناامید، این پتانسیل را دارد که به دامان جریانات سیاسی یا مذهبی افتاده، خودتخریبی کند و حتی به جریان سازی سیاسی دست بزند، زیرا امروزه فارغ التحصیل دانشگاهی بیکار به منزلة یک طبقه خود را مطرح کرده است. این مسئله را به هیچ وجه نمی توان به منطقة خاصی محدود نمود، زیرا امروزه به پهنای کشور گسترش یافته است، امّا پاره ای از استان ها با درصد بالاتری این موضوع را تجربه می نمایند که یکی از مهم ترین آن ها، استان کرمانشاه است. پژوهش حاضر در پی آن است که مسئلة فارغ التحصیلان دانشگاهی بیکار استان کرمانشاه را براساس رویکرد ژئوپلیتیک انتقادی بررسی کند. در راستای شرح این مسئله، از دو روش کمی و کیفی در کنار یکدیگر بهره برده شده تا مشخّص نماید طبقة بیکار فارغ التحصیل دانشگاهی تا چه اندازه می تواند عامل تهدیدزایی در یک استان مرزی قلمداد شود. به همین سبب در روش کیفی با استفاده از فن مصاحبه و در روش کمی با استفاده از ابزار پرسش نامه، این موضوع بررسی شد. با ده نفر از متخصصان حوزة بیکاری در استان کرمانشاه مصاحبه گردید و همچنین پرسش نامه ای میان 406 نفر از فارغ التحصیلان بیکار در سطح استان توزیع و براساس چارچوب مفهومی «حفره های دولت» از ریچارد مویر تحلیل شد. یافته های پژوهش نشان از آن دارد که در اقلیت های مذهبی، قومی و مقاطع تحصیلی کارشناسی ارشد و دکتری، مؤلّفه هایی همچون تضعیف هویت ملّی، تضعیف اعتماد نهادی، احساس تبعیض یا تضعیف حس تعلق شهروندی، نمود بیشتری دارد که همین مسئله می تواند در آینده بستر تهدیدسازی را برای این موضوع فراهم نماید.

این مقاله به دنبال ارایه اهمیت تغییرات ساختار سنی در تغییرات بیکاری است. بنابراین سعی داشته است با ترسیم تصویری از تغییرات بیکاری در ایران، تاثیرپذیری این تغییرات را از تحولات ساختار سنی مورد مطالعه قرار دهد. داده های مورد استفاده در این مقاله، سرشماری عمومی نفوس و مسکن طی سال های 95-1345 می باشد و تلاش شده است با استفاده از رویکرد مقطعی، روندهای بیکاری در ایران به تفکیک جنس برای نقاط شهری و روستایی کشور مورد تحلیل قرار گیرد. مطالعه شاخص های بیکاری، حاکی از افزایش بیکاری زنان و مردان در سال های 1385 و 1395 بود. استاندارد سازی نسبت افراد بیکار نشان می دهد که تشابه توزیع سنی و توزیع تحصیلی در سال هایی که با افزایش بیکاری روبرو بوده اند به جز در مردان کل کشور، در سایر گروه ها (زنان کل کشور و زنان و مردان مناطق شهری و روستایی)، نمی تواند تفاوت های میزان بیکاری آن ها را از بین ببرد. بنابراین، تغییرات اخیر در بیکاری را باید در عواملی غیر از تغییرات ساختار سنی و ترکیب تحصیلی مانند ویژگی های فردی (وضع تاهل و مهارت های حرفه ای)، مشکلات مدیریتی، نبود تناسب بین مهارت افراد و نیازهای بازار کار جستجو کرد.